Kapanırsam babam benimle de konuşur sandım.

Merhaba. Buraya ismimi yazabilecek cesaretim olmadığı için

özür dilerim. Ama sanırım burası benim gibi kendi hayatını yaşayamayan, başkaları

nasıl isterse ona göre yaşayan insanlarla dolu. Ben tesettüre girmeyi hiç

düşünmüyordum. Annem, teyzem bana sürekli “Liseye geçmeden kapan” diyerek baskı

yapmaya başladı. Babamla pek anlaşamazdık biz. Anlaşamamak demeyelim de

konuşmuyorduk. Konuşmazdı pek benimle. Bir yaz kuzenim bize geldi, o ferace vs.

giyiyordu. Onunla konuşuyordu babam. Ben kapanırsam benimle de konuşur sandım.

Hiç aklımda yokken birden kapanma kararı aldım.

8. sınıftayken kapandım. Sonra insanlar beni tebrik etmeye başladı. Arkadaşlarımın anneleri kızlarına “Bak ne güzel kapanmış, sen de kapan” dediler. Ben de ‘Tamam öyleyse, ben doğru bir şey yaptım’ dedim. Kapanmanın ne demek olduğunu bile bilmezken, ibadet etmezken kapandım. Liseye geçtim, gittiğim okuldaki kızlar çok güzeldi. Ben açıkken pek güzel değildim. Kapalıyken kendimi güzel olduğuma ikna ettim ve açılmadım. Lise son sınıftayken böyle mutlu olmadığımı fark ettim. Açılmak istediğimi anneme ilk söylediğimde tepkisi o kadar sert olmamıştı. Yanlış düşündüğümü söyledi, ikna etti beni. Lise bitti, dershaneye gittim ve yine söyledim açılmak istediğimi. Yine uygun bir dille uyardı beni, izin vermedi.

Dershane bitti, üniversite sınavına girdik. Aklımda hep şehir

dışına gidip orada açılmak vardı. Ama ben duramadım çünkü istemediğiniz bir

şeyi zorla yapmak öyle zor oluyor ki. Yükmüş gibi hissediyordum artık başörtüsünü.

Bu beni neden zorluyor diye sormaya başladım. Ateist oldum, hem de kapalıyken.

Bu sefer iyice bunalıma girdim çünkü göründüğüm gibi biri değildim. Tercih dönemi

gelmeden ben anneme tekrar açılmak istediğimi söylediğimde beni evden kovuldum.

“Gelme eve” dedi. Mecbur yine örttüm başımı. Ve üniversite tercihlerimi ailem

yaptı. Şehir dışı yazmadılar. Gidemedim.

Şu an kendi şehrimde üniversite okuyorum. Evden kapalı çıkıp

okula açık gidiyorum. Nereye kadar böyle gidecek, bilmiyorum ama mutluyum.

İnsanın kafası üşüyormuş, kulakları üşüyormuş. O rüzgârı saçlarında hissetmek

ne güzel şeymiş. En kısa zamanda konuyu direk babama açacağım.

‘Yalnız yürümeyeceksin’ diyorlar ama ben yalnız hissediyorum.

(Görsel: Liu Ye)