İnsanlar bana baktığında “Bakmayın, bu aslında ben değilim.” demek istiyorum.

10 yaşındayken kapandığımda; neyin ne olduğunu değil bilmek, yaptığım şeyi tamamen özentilikten yapmıştım. İnsanlardan övgü görmek, “Küçük yaşta ne güzel kız olmuşsun.” denmesi hoşuma gitmiş olsa gerek. Tam altı senedir kapalı olmaya devam ediyorum ve büyüdükçe bu şal artık beni bambaşka biri haline getiriyor. İnsanlar…

Kız çocuğuyuz diye bize özel bir nefreti vardı babamın.

Merhabalar. Ben 35 yaşında eğitim hayatı sadece 5 yıl sürmüş bir kadın, bir insan, bir anneyim… Size saçma ya da anlamsız gelebilecek bu hikayeyi ben yaşamaya devam ediyorum… Ben “Müslüman adamın kızı okumaz.” diyen bir babanın kızıyım, küçücük bir köyde hem de İzmir’de jandarma zoruyla…

Erkeklerin acizliği yüzünden, onların bizi görüp tahrik olmamaları için kapanıyorduk.

Bizim burada kızlarımıza neden kapanması gerektiğini kimse söylemez, milletin ne diyeceği söylenir. Bu yüzdendir ki hiçbirimize isteklerimiz sorulmaz. Sonumuz bellidir; tesettürlü, hanım hanımcık, evlenmiş ve mutlu gözükmesi gereken bir kadın. Bunu asla kanıksayamamıştım. İşte benim sonumda belliydi. Ben ilkokula başladığımda en büyük ablam 13 yaşındaydı…

Nereye kadar?

Öncelikle herkese selam. Şu an saat 3.04 ve size yazıyorum, çünkü 9 günüm kaldı. Öncelikle hikayemi anlatayım. Benim kapanmam 8. sınıftan liseye geçerken başladı. Saçımı yaptım, okul için evden çıkacakken annem “O kapıdan böyle çıkarsan, bir daha gelemezsin.” dedi. Kardeşlerim ve ben ağlıyorduk, yenik düştüm,…

Buluğ çağına erdiğimde birden askılı tişörtler yarım kollulara, şortlarımsa kaprilere dönmeye başladı.

Benim hikayem yazılanlardan biraz daha farklı. Sürekli aşırı muhafazakar olarak tabir ettiğim bir aileye sahip olduğumu düşünürdüm fakat yazılanları okuduktan sonra bakış açım değişti. Küçük yaşlardan itibaren din adı altında namaz, oruç özendirildi. Giyimime ve hareketlerime pek fazla karışılmazdı. Buluğ çağına erdiğimde birden askılı tişörtler…

O tarihte kapıdan dışarı çıktım ve özgürlüğüme kahkahalarla sevindim.

Çok daha güzel ve özenli yazarım ama mutluluktan bu kadar toparlayabildim. Kusura bakmayın. Aşağıda gönderiyorum: Merhaba sevgili kız kardeşlerim. Başarmadan buraya yazmak istemedim. Şu an neredeyse 30 yaşındayım. Bir oğlum, bir de beklediğim bir kızım var. Ve on yılı aşkındır kapalıyım. İlkokulun bittiği yaz, yaşadığım…

4 abim sırayla geldiler sırayla dövdüler, yine de kapanmadım.

Benimki aslında biraz daha farklı, evet ben de zorla kapatıldım ama buna karşı çıkmak yerine boyun eğmeyi tercih ettim. 13 yaşındaydım, muhafazakâr bir ailenin tek kız çocuğuydum ve 5 erkek içinde büyüdüm. 12 yaşıma kadar tek bir okulda okudum. 13 yaşıma girdiğimde ise okulum değişti.…

Annem hâlâ “Ben ölünce açılırsın” diyor.

Öncelikle merhaba. Size aile baskısı ve dindar ailenin kendi çocuklarına olan baskısını anlatıyorum. Ben 6 yaşındayken kursa gidiyordum hatta ‘Elif-be’ öğrenmek için kursa daha küçük yaşta başladım. Daha küçüktüm, her şey normaldi sadece anlamayarak okuyordum. Hatta 9 yaşında hafız oldum, siz düşünün artık. Ailem hiç…

Cesaretliyim, mutluyum ve meydan okuyorum.

Ben üniversite 2. sınıf olmuş, hayallerinin peşinden giden ve artık içimdeki nefreti yok etmiş bir kadın olarak yaşadıklarımı aktarmak istiyorum. Asla unutmayacağım bu hatıralar, artık beni rahatsız etmiyor. Sevmediğim kalıplardan kurtulduğumu düşünüp mutlu olurum artık bundan sonra. Benim ailem orta derecede muhafazakar olan, namazı niyazı…

Kendi çevresinde çokça tanınan bir şeyhin kızıyım.

Merhaba. Benim hikâyem de diğerlerinin hikâyelerine benzer bir hikaye, başörtüsü geçmişim yaklaşık 10 yıl öncesine dayanıyor kendi çevresinde çokça tanınan bir şeyhin kızıyım. Annem de sonradan çıkarmış olsa da hayatının büyük bir bölümünü çarşafla geçirmiş, fazlasıyla muhafazakar bir kadın. Nasıl olsa bir gün kapanacağım diyerek 12…

Babam her ne olursa olsun yanımda yamacımda olacağını belirtti.

Merhaba, uzun zamandır bu platformdaki yazıları okuyorum ve ne zamandır yazmayı düşünüyordum, sonunda yazıyorum. Lise öğrencisiyim. Kapanalı daha 1 yıl 2 ay gibi bir süre oldu, ben ise 5. ayında başörtüden sıkıldım. Kimse bana kapan demedi, ailem baskı kurmadı, oysaki annem çok muhafazakar bir kadın…

Özgürlüğümüzün kalesi olması gereken bedenlerimize hapsedilmemiz can yakıyor.

Bu konuda kendimi açabileceğim bir platform bulduğum için nasıl mutlu olduğumu anlatamam. Kısa tutmaya çalışacağım ama başarabilir miyim bilmiyorum. Özgürlüğümüzün kalesi olması gereken bedenlerimize hapsedilmemiz ne kadar da can yakıyor… Ben de çok küçükken kapatılan ve yıllarca kendinden utanan, dışarı çıktığında kafasını gökyüzüne kaldıramadan yürüyen…

Allah’ın istediği gibi biri olmak değil kendim olmak istedim.

Hayatımın dönüm noktası olacak iki şey yaşadım. İlki kapanmaktı, ikincisi açılmak. 16 yaşında kendi isteğimle kapandım. Ailemin, aile olamayıp bana hissettirdikleri eksikliği ancak Allah’a sığınarak ve ona yönelerek atlatacağımı zannediyordum bu yüzden kapandım. İlk basta her şey çok güzeldi, bu dünyada çektiğim acıların öbür dünyada…

Kendi kendimi çok yıprattım, bunalttım, eziyet ettim; güneşe, rüzgara hasret kaldım.

18 yaşında kendi isteğimle tesettüre girdim. Ailemin %80’i tesettürlüydü ama hiçbir zaman baskı görmedim. Aksini söylediğim zaman annem “Kızım daha erken, girme o örtünün altına, biraz daha bekle.” dedi. Beklemedim, dinlemedim. Üniversiteye yeni başlamıştım arkadaşlarım barlara gidip eğlenirken, hareketli günler geçirirken, ben tesettüre uymadığını düşündüğüm…

“Sen kapalı da olsan açık da olsan benim kızımsın.”

Hepinize yeniden selamlar. Ben hikayemi daha önce biraz anlatmıştım ve bu hikayeye yeni ve güzel olaylar ekledim. Öncelikle kendimi hatırlatmak istiyorum. Ben ilahiyat okurken ateist olmuş bir insanım. Dinde neler hakkında sorunlar yaşadığımı paylaşmayacağım burada, önceliğim başımızdaki örtü… Ben kendi rızamla 17 yaşında tesettüre girmiştim.…

“Eğer kapamazsan okula gitmeyeceksin.”

Merhaba size her şeyi en baştan anlatayım. Benim babam 7 erkek kardeşin arasında en büyüğü ve tek okuyan. Kendisi imam oldu, 30 yıldan fazla da köylerde imamlık yaptı. Babam öyle zorbacı değildi; giyimime, saçıma falan karışmazdı. Aklı ile hareket eden zeki bir insandı, tercihi bana…

Şu an 17 yaşındayım ve bu baskı giderek artıyor. Ne yapmalıyım bilmiyorum.

Ben küçüklüğümden beri muhafazakar bir aile ortamında yetiştim ama hiçbir zaman kendimi örtüye alıştıramadım. Ben şanslıyım ki annem her zaman nasıl davranmak istiyorsam öyle olmama izin verdi. Daha 13-14 yaşlarında yanımızda babamın olmamasını, bir tanıdığın görmemesini istiyordum bir şort giyebilmek için; yoksa ayıplanırdım. Arkadaşlarım istediklerini…

Bir şeyi öyle iyi biliyorum ki; bir Tanrı varsa beni bu halimle kabul eder ve severdi.

Hikayemde rüzgarı bolca göreceksiniz. Çok sevdiğim rüzgarla bozuştum biraz, 16 yaşlarına yaklaştığımda başörtü takmaya başlamıştım. Ailemin üstümde bir baskısı olmadı, ben istedim, böyle söylerken inanmadığınızı duyar gibiyim, ben de inanmıyorum artık o zamanlar istediğime. Çocukluktan ergenliğe, sonrasına kadar dayatılan dini yargılar bir şekilde itiyor seni…

“Orospu mu olacaksın sen?”

Merhaba. Bu mektubumu size gönderip göndermeme konusunda çok kararsız kaldım ama artık dayanamıyorum. 15 yaşındayım şu an İmam Hatip lisesinde eğitim görmekteyim. Ortaokulu da İmam Hatip’te okumuştum. Ortaokula başlayacağım zaman ailem bana İmam Hatip’e gidip gitmeme hakkında hiçbir şey sormadı. Ben de o zamanlar küçük…

Eskiden hiç sıcaklamazdım ama 12. sınıfta sıcak bana çok gelmeye başladı. Sonrasında artık sınav için dua etmemeye başladım.

Umarım diğer mektubumu yayınlamazsınız çünkü birkaç şey yazmayı unutmuşum. Esenlikler diye başlıyor mektup. Şimdi benim hikayeme geçelim: Esenlikler arkadaşlar. (Merhaba ve selam Arapçadır.) Ben eğer platformun sıkı takipçisiyseniz yorumlarda sıklıkla görebileceğiniz kararsız ama kararlı. Çok fazla uzatmak istemiyorum zamanınızı almayayım. Ben ilk 6. sınıfta kapandım.…

Sürekli aynı soru; “Ne zaman kapanacaksın?”

Merhaba. Şu an ne yazacağımı bilmeyerek başlıyorum bu mesaja. Sadece söylemek istediğim birkaç şey var. Ben 11. sınıfım ve aileme lisenin biteceği sene kapanacağıma dair namusum ve şerefim üzerine yemin ettim. Aslında çok baskı uygulamıyorlardı kapanmam konusunda ama muhafazakar bir ailede büyüdüm, akrabalarım kuzenlerim hep…

Örtüsüz kadın perdesiz eve benzerdi; o da ya satılık olurdu ya kiralık.

Dini inancı İslamiyet olan ama emir ve yasaklarını yerine getirmeyen, namazı orucu değil de sırf örtüyü farz sayan, Müslümancılık oynayan bir ortamda büyüdüm. 11 yaşımda iken gittiğim Kur’an kursundan başörtümü çıkarmadan ayrıldım. Çünkü zaten “kapanacaksın”dı, “en iyisi hiç açma” idi, “okula da örtülü gider derste…

Baba ben senin kızınım, beni sadece bir örtü yüzünden seveceksen sevme.

Aslında kapanma serüvenim ben daha 5. sınıftayken başladı. Daha 10-11 yaşındaydım. O zamanlar tabii çevre etkisi, aile baskısı derken kapandım, daha doğrusu kapatıldım. Daha küçüktüm, babam o gün dövmekle tehdit etti, “Kızım değilsin sen” dedi, “Kapanacaksın” dedi. Ağladım sadece, ama kapandım, okul haricinde kapalıydım 13…

Seçemediğim dinin dayatmalarını yaşıyorum.

Daha 14 yaşındayım. Başımda henüz başörtüsü yok ama annem sürekli bunu vurguluyor ve yakında kapanmazsam çok kötü şeyler olacağını söylüyor. Annem MS hastası, üzülmesini hiç istemiyorum, çünkü o benim annem ama o evladının mutluluğunu önemsemiyor bile. Bu çok üzücü bir şey bence. Babam anneme göre…

Kızlarının kapanmasını isteyen klasik aile sorunsalı…

Merhaba, aslında nasıl başlasam bilmiyorum. Sayfada birçok kişinin hikayesini okudum ve yalnız olmadığımı fark ettim. Ben kapandığımda 11 yaşındaydım. 4 yıldır kapalıyım ve 1-2 yıldır bunu bırakmak istiyorum. Ailem normalde baskıcı değildir. Ama bu konuya gelince aşırı hassas olurlar. Beni İmam Hatip’e göndermek gibi bir…

Kendi günahımın sorumluluğunu alamamaktan bıktım.

İçimi dökmek için yazmak istedim sadece. Ben 15 yaşındayım, 16 da diyebiliriz ve 7. sınıfta kapandım. Yaklaşık 4 sene önce. Bu kararı ben vermiş gibi gözüksem de aslında ben vermemiştim – ki versem bile hayatımın bir parçası olacak bir şeyi nasıl bu yaşta düzgün bir…

Bu hayatın bir örtü altından ve 4 duvar odadan ibaret olmadığını gördüm.

Merhaba. Ben size uzun bir hikaye anlatmayacağım. Sadece şunu söylemek istiyorum ki şu an 27 yaşımdayım. Ben 16 yaşında iken ailem “daha uygun” gördüğü için tesettüre girdim. Annem ve babam ayrıydı. Annemle de çok sık görüşemezdik. Bir gün üvey anne dayakları ve babamın baskına dayanamayıp…

“Allah için değil bizim için kapalı ol.”

Aslında yazmak istediğim sayfalarca yazı var. Okuduğum bütün yazılarda kendimi buldum. Yaşadıklarımı yansıtan bir ayna misali. 23 yaşındayım. Hala kapalıyım. Aynı zamanda CP (seraplal palsi) hastasıyım. Ben ortaokul 8. sınıfta kapandım. Ama bilinçli bir şekilde değil, kapanmaya mecbur bırakıldım. Anne ve babam eğitimci insanlar olmalarına…

Kendimi o şalla boğmak istiyorum ki zaten o şal beni boğuyor.

Merhabalar, benim hikayem de çocukluğumda başladı. Bir kursa yazılmıştım daha 8-9 yaşlarındayken, o kursta bana saç telim kadar yanacağım ve saç telimden ailemin sorumlu olduğu öğretilmişti. Hatta öyle bir hal almıştım ki gece yatarken başörtüsü takıp yatardım. Nasıl yatarsam öyle dirileceğime inanıyordum ya da deprem…

İHL okudum, dinsiz biri olarak çıktım. Fikirlerim değişti, ama görüntüm aynı.

Bakın; benim babam imam, annem de katı bir dindar. İkisi de bu şekilde yetiştirilmişler. Sizlere nasıl olduklarını biraz daha açayım. Zerre alakası olmasa bile hemen her konuyu dine, Müslümanlığa bağlayabilirler. İyi veya kötü diye bakmaksızın Müslüman olmayanları insandan saymazlar, onlar için “Ölsün gebersin gâvurlar.” vs.…

Ruhumun bitmek bilmeyen bir enerjisi var. Ama ona ayak uyduracak bir bedene sahip değil.

Öncelikle merhaba. Özgürlüğüme kavuştuğum gün yazmak istiyordum ama içimde birikenler artık dağ oldu. Biraz kendimden ve ailemden bahsederek başlamak istiyorum. Küçük bir ilçede kadına baskının Müslümanlık sayıldığı bir çevrede büyüdüm. El alem algısı her şeyden öndeydi. El alem bilirdi en iyisini. El alem kötü derse…

Senin günahın bizim boynumuza deyip zorla başımı örttüler.

Ben şu an 17 yaşındayım ve yaklaşık 2 yıldır kapalıyım. Daha 6. sınıfta iken tişört giymem yasaklanmıştı, arkadaşlarım o yaz günlerinde okula tişörtle geldiklerinde öylece onlara bakar kıskanırdım “Ben neden giyemiyorum?” diye. Her seferinde sorguladım kendimi, kaç defa kapanmamı istediler karşı geldim her defasında küçüğüm…

“Ben bir erkek hâkimiyeti altından çıkıp, ötekinin altına girmem.”

Bu sayfayı ilk gördüğümde çok mutlu olmuştum, benim gibi insanlar olduğunu bilmek mutlu etmişti. Annemle hep iyi anlaşırız, fikirlerimizi paylaşırız, saatlerce konuşuruz ama sayfadan birkaç yazı okuduğumda bana dediği şey “Sen de öyle olduğun için şeytan karşına böyle sen gibi insanlar çıkartıyor.” oldu. Bu tepkiyi…

Bende hep asi bir damar vardı.

Baskıcı bir ailem olmasına rağmen hiçbir zaman açık bir şekilde başımı örtmeye zorlanmadım ama hiçbir zaman kısa kollu giyemezdim. Uzun kollu giymeye 9 ya da 10 yaşlarında başladım. Çocukluğumdan beri Kuran kursuna giderdim ama o zamanlardan beri öyle biri olmadığımı biliyordum, bende hep asi bir…

Her gün görmek, tatmak, temas etmek zorunda olduğum bir şeyi takıp takmayacağıma kendim karar vermek istiyorum.

Merhaba, bu buraya ikinci kez yazışım.  https://www.yalnizyurumeyeceksin.com/2019/08/17/11-yasinda-bir-cocuga-ne-dersen-onu-yapmaz-mi-zaten/ yazısı da bana ait. O yazımı gözyaşları içinde öylesine yazmıştım, yayınlanacağı aklıma gelmemişti. Kuzenime siteden bahsettim, siteyi inceliyordu. Aa sana çok benziyor, dedi. Baktım “Bu benim.” dedim. Aileme bu konuyu bahsetmek için cesaret istiyordum. Kuzenim “Bak işte al sana…

Umarım kendi ayaklarımın üzerinde durarak özgür bir yaşam sürerim.

Ben kapanmaya karar verdiğimde 10. sınıfı yeni bitirmiş sayılırdım. Daha 12-13 yaşlarımda zaten çoğu arkadaşım kapalı olduğu için annem “Sen de kapan artık, bak ne güzel kapanmışlar” diyerek üzerimde baskı kurmaya çalışıyordu. Hiçbir şekilde annemi dinlememiştim çünkü bu benim hayatım, bu da ona karışma hakkı…

Uzun bir süre regl olma korkusu ile yaşadım.

Merhaba. Ben de sizinle bir şeylerimi paylaşmak istiyorum. Küçüklüğüm her daim dindar bir çevrede geçti. Kendimi bildim bileli ailemin hep dindar bir çevresi vardı. Belki de şu an dinden, İslam’dan hatta tüm dinlerden uzaklaşmamın sebebi bunlar olabilir. Küçükken köye giderdik her yaz ve 1 ay…

14 yaşında küçücük bir çocuğun vebaliyle yaşıyorsunuz.

Benimki başarılmayı bekleyen bir hayatın öyküsü. Liseye başlarken 14 yaşımda sırf etrafımdaki insanların beklentilerini karşılamak için kapandım. Daha doğrusu başka seçeneğim yoktu. Zaten hayatım boyunca hep dernekler, Kuran kursları ve sadece dinden bahseden, saçlarıyla beraber beyinlerini de kapatmış kadınların bulunduğu ortamlardaydım. Onların doğrusu doğrum, yanlışı…

Benim yaşadığımı kız kardeşim yaşamayacak, izin vermeyeceğim.

Merhabalar ben Aydın’da yaşayan bir kızım. Annem ve tarafı muhafazakar. Babam Diyanet İşlerinde çalışan bir memur. Yaşadığım şehir aileme göre biraz farklı ve bu beni çok etkilemişti. Annem ben 6. sınıfa giderken kapamamı istedi, ben de kurtulmak için liseye giderken kapanırım, dedim. Demez olaydım. Babam…

Bizim içimizde insanların öldüremeyeceği bir büyüklük var.

Merhaba. Ben şu an 17 yaşındayım. 2-3 ay sonra 18 olacağım. İlk önce şöyle, ortaokuldan liseye geçtiğim yaz tamamen kendi isteğimle (!) kapandım. Etrafımdaki herkes dindardı, hatta o kadar güzel dindarlardı ki, amcamın biri içkici, kumarbaz ve evli olduğu hâlde sevgilisi var. Diğer iki amcamın…

Olmadığım biri gibi görünmek istemiyorum.

Hayatım boyunca kısıtlanmak istemediğim için yazıyorum buraya. Özgürce düşüncelerimi söyleyebilmek için yazıyorum. Muhafazakar bir ailede doğdum. 15 yaşıma daha yeni girdim. Ve bu yaşıma kadar sürekli kısıtlandım, kısıtlanıyorum. Annem daha anaokuluna başlamadan önce sureleri ve duaları öğretti bana. İlkokula başladığım zaman beni zorla Kuran kurslarına…

Annem “Evlendikten sonra günahın kocana ait, o zaman istediğini yaparsın” dedi.

Nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Şu an başörtülüyüm. İlk olarak sekizinci sınıfta kapandım ve şu an 18 yaşındayım. Açılmak istiyorum. Yaklaşık bir ay önce ilk babama söyledim açılma fikrimi. Bana “Kapanırken kapanma demedim, açılmak istiyorsan açılma da demem” dedi. Daha sonra odama geçip tüm bu olanları kuzenime…

Kadınlar için İslam’ın merkezinde kapanma olduğunu düşünüyorlar.

Muhafazakâr sayılabilecek bir ailede büyüdüm. 6. sınıfta regl olduğumda annemin örtüm olmadan dışarı çıkmayacağımı söylediğini çok net hatırlıyorum. Örtüyü hiçbir zaman takmak istemedim. Dershaneye örtülü gittim, görünüşümden nefret ediyordum. Hatta bunu o kadar sindirememiştim ki dershanede başımı açıp annem geldiğinde ya da çıkarken tekrar takıyordum.…

Başörtüsünü çıkardıktan sonra kendimi daha inançlı ve daha doğru hissediyorum.

Öncelikle burada okuduğum bazı yazılar hakkında bir şeyler söylemek istiyorum. İnsanların, çocuklarına başörtüsü konusunda bu kadar baskı yaptığını bir öğretmen olarak bilmiyordum. Başını örtmek istemediğini söyleyen 13-17 yaş arası öyle çok çocuk var ki bu sayfada…  Gençler; çekinmeyin, korkmayın; bir büyüğünüzden, rehber öğretmeninizden veya samimi…

Bu zorluklara katlanan tek kişi olmadığımı bilmek ruhumda çiçekler açtırdı.

 Merhaba,  Öncelikle, böyle bir sayfaya denk geldiğim için çok mutluyum. Bu zorluklara katlanan tek kişi olmadığımı bilmek, ruhumda çiçekler açtırdı.  Benim hikayem, küçük yaşta babamı kaybettiğimde başladı. O aramızdan ayrılınca abilerim baba rolünü üstlenmeye çalıştı sanırım; ama beni baskılarıyla öldürmekten başka bir şey yapamadılar.  Babamdan…

Dik durduğunuz sürece kimse sizi ezemez!

Merhaba. Muhafazakâr bir ailede büyüdüm. Ailem hiçbir zaman baskıcı ya da zorba olmadı, öncelikle bunu söylemek isterim. Kapandığımda 13 yaşındaydım, kimsenin üzerimde bir zorlaması baskısı olmadı, çevremde bulunan herkes kapalıydı ve benim de kapalı olmam gerek diye düşünüyordum. Bir heves kapandım, arkadaşlarım beni kapalı olarak…

Çok ağır şiddet gördüm, İHL’de açığım diye çok dışlandım, müdür yardımcısından işitmediğim söz hakaret kalmadı.

Kuşların özgürce uçtuğu, kedilerin özgürce dolaştığı ama bir kız çocuğunun asla istese de özgür olamadığı ünlü Konya’dan yazıyorum bu yazıları. Kesinlikle overrated değil,Konya Türkiye’nin en çomar şehri. Burada doğan kız çocuklarının hepsi bu baskıya maruz kalıyor. Gelelim benim hikayeme; aşırı çomar, dini sadece kadının kapanması…

“Başındaki yazmadan utan, madem içki içeceksin, çıkart!”

Ben şu an 16 yaşındayım, 13 yaşında kapandım, aslında güzel bir duyguydu ama ablam kapandı diye kapanmıştım onu kıskanmıştım ona yakıştı bana da yakışır diye yapmıştım aslına. Bu zamana gelene kadar açılmak aklıma bile gelmiyordu ta ki bir gece dışarı diz kapaklarıma gelen bir şort…

Başörtüm birçok şeye engel oldu, en çok da çocukluğuma.

18 yaşındayım. Henüz 13-14 yaşlarında iken kafama başörtüsü takıldı, onun bana çok yakıştığı, beni daha güzel gösterdiği, 1-2 yıla kapanmamın daha iyi ve daha güzel olduğu söylemleri ile başbaşa kaldım. 1 yıl geçmeden aklımda kapalılıkla ilgili hiçbir düşünce yokken bir gün öncesinde saçım açık şekilde…

Her şeyden soğudum. Dışarı çıkmak işkence gibi geliyor bana.

Merhaba. Kendi hikâyemi anlatmak istiyorum. 2018’in yaz başlangıcında kapandım. Liseye başlıyordum ve artık böyle olması gerekiyordu. Kapandım fakat isteksizdim. Yine de kendimi bu duruma alıştırmaya çalışıyordum. Çoğu zaman kendime teselli edici sözler söylerdim. “Belki alışkın olmadığım için istemiyorumdur, biraz denemekten zarar gelmez.” gibisinden. Zaman geçti.…

Babam ablamı kapanmadığı için döverdi, üstelik arkadaşlarının yanında.

Merhabalar. 13 yaşımdayken kapanmıştım, neden kapandığımı bilmiyordum, çocukluk aklı işte… İrademin güçlü olmadığı zamanlarda böyle bir karar almıştım. Ailemin zorlamasıyla olmadı. Muhafazakâr bir ailem var, çevremin çoğu kapalıydı, bende de büyüyünce kapalı olacağım hissi vardı. Kuzenlerim yeni kapanmıştı ve ben de onlara özenerek kapanmıştım. Hiç…

Hep büyükler gibiydim, çocukluğumu yaşayamadım.

Merhaba. Bu siteyi keşfetmiş olmak, benim durumumda olan insanların varlığı ve yalnız olmadığımı bilmek bir nebze iyi hissettirdi beni. Benim durumum aslında çok da farklı değil. Bu sene üniversite sınavına hazırlanacağım. Ben de herkes gibi bir heves uğruna kapanmıştım, henüz 12 yaşımdayken. Kapandığım ilk gün…

Erkeklerin üstün olmadığını düşünürken gözlerinden korunmak için kendimi kapatmış olmak içimde bir çatışma meydana getirmişti.

Öncellikle merhaba. Burada yazanların neredeyse hepsini okudum, meğer hepimizin hikâyeleri birbirine benziyormuş, hepimiz dışımız ve içimiz arasında sıkışıp kalmışız. Bu da benim hikâyem. Ben hep dışa dönük bir çocuktum. Ortaokulda sporla çok ilgilenirdim, beden eğitimi öğretmenimiz bendeki potansiyeli fark edip okul takımına bile seçmişti. Mutlu…

Yanımda duran, beni destekleyen kimse yoktu.

13 yaşımda kapandım. Kapandığımda kendi isteğimle kapandığımı düşünüyordum. Yaşım ilerledikçe babamın bana söylediklerinin aslında beni o yöne iten düşünceler olduğunun farkına vardım. Bir an geldi ve kendimi sorguladım; ben neden kapandım, ben kapalı olmak istiyor muyum, benim kapanmama ne sebep oldu, bu şekilde mutlu muyum……

Baba, bu sana hayatım boyunca yazdığım onlarca mektuptan biri.

Baba, Bu sana hayatım boyunca yazdığım onlarca mektuptan biri. Ama sanırım ilk kez bir tanesini sana sesli olarak okuma cesareti gösteriyorum. Ben bir süre önce kafamda bir karar aldım ve bugün sana ondan bahsedeceğim. Lütfen mektup bitene kadar araya girme, sözümü kesme ve sadece beni…

Tesettür bana ve aileme uzaktı.

Merhaba. Ben rahat bir ailede büyüdüm. Babam ve annem dini konularda bizlere baskı uygulamazlardı. Tesettürse bana ve aileme uzaktı. Sonra bir yaz İstanbul’a ablamın yanına gittim, ablam tam tesettürlü ve çevresindeki insanlar da öyle. O yaz orada 2 ay kaldım ve onların hayatlarından, örtülerinden etkilendim.…

Ailem sırf çevredekiler bir şey demesin diye canlarından kanlarından olan bir insanı yıkıp döküyordu.

Yalnız olduğumu düşünüyordum ta ki sitenizi görene kadar. Babamın imam oluşundan ötürü çevremizdeki insanlar da dindar kesimden oluşuyor. Babamın ilk görev yerleri doğu kesimleriydi. Sürekli kapanmamı istiyorlardı. Bu bana çocukluğumda zor gelmiyordu. Çünkü etrafımdaki kadınların hatta çocukların başı kapalıydı. Bana büyüklük, olgunluk göstergesi gibi geliyordu.…