“Kapalı bir bakkal olacağım” derdim hep.

Küçükken “Büyüyünce ne olacaksın?” dediklerinde “Kapalı bakkal olacağım” derdim hep. Yani şunu söylerdim aslında “Ben büyüyünce kapalı olacağım”, sonra da işte bakkal falan olabilirim herhalde. Bu küçümsemek değil; oturduğumuz binanın altında bakkal vardı, sahibesi örtülü bir kadındı ve ben, içsel İslamcı çaresizliğimde onu idolize etmiştim.…

Bu sitenin en eski takipçileri beni tanıyor.

Aslında bu sitenin en eski takipçileri beni tanıyor olabilir. Birçok kadına destek olmuştum ancak pek destek görmemiş ve şiddetli bir muhalefetle karşılaşmıştım. Sonunda da yazmayı bırakmıştım çünkü ben henüz 21 yaşında bir gencim ve fişlenmekten, dışlanmaktan, iş bulmamın engellenmesinden, hapse girmekten korktum. Hala korkuyorum ancak…

Evde gördüğüm baskıyı okulda da gördüm.

Bu sayfayı çok uzun zamandır takip ediyorum. 8. sınıfta isteyerek kapandım. Annem hiçbir zaman pantolon giymeme izin vermezdi, ben de ‘Madem pantolon bile giyemiyorum, o zaman kapanmalıyım’ dedim. O zamanlarda ailemde benimle yaşıt olan kimse kapalı değildi. Babaannem kapandığım gün bana çok kızdı, daha çok…

14 yaşındayım ve istemiyorum.

Daha 9 yaşındaydım ve sanırım 4. sınıftaydım. Önce Kur’an kursuna daha sonra okula gidiyordum. Bir gün kurstaki hocalara özendim ve “Kapanmak istiyorum” dedim. Daha neyin ne olduğunu, neden kapandığımızı bilmiyordum. Anneme söyledim, annemin hemen ‘Tamam’ dediğini hatırlıyorum. Daha sonra o gün kursa o şekilde gittim.…

Evlat edinmem bile haram çünkü büyüdüğünde onunla evlenebilirmişim.

İki tesettürlü arkadaşım vardı. Onlara çok özeniyordum, çok güzel giyiniyorlardı. Sadece kıyafetlerine özendiğim için aklımın bir köşesinde kapanmak vardı. Sonra geçen sene kardeşimi kaybettik. O dönemlerde kendimi çok boşlukta hissediyordum.  Kardeşim öldüğünde kendimi çok boşlukta hissettim ve din benim için çıkış kapısı gibiydi. 2 sene…

Evde bir sürü günah işleyen var ama annemin günah olarak gördüğü tek şey benim kırık dökük saçlarım.

Merhaba. Ben bu sayfayı kurulduğu ilk günden beri yakından takip eden biriyim. Ve içimi dökmeye çok ihtiyacım var. Belki söylediklerim ihtiyacı olan birine iyi gelir. Küçükken birkaç kez tacize uğradım ve yaklaşık 4 sene boyunca psikolojik tedavi gördüm. Geceleri uyuyamazdım. İlaçlar ile uyutmaya çalıştı ailem…

Almanya’da yaşadığım halde kendimi Suudi Arabistan’da yaşıyor gibi hissediyorum.

Bu sayfanın yalnız olmadığımı göstermesi bana rahatlık hissi veriyor. Almanya’da yaşadığım halde kendimi Suudi Arabistan’da yaşıyor gibi hissediyorum. Ailem dindar, mahallem daha da dindar. Mahallemde sadece Türkler yaşıyor, herkesin düşüncesi aynı. Burada 11 yaşından büyük olup da kapalı olmayan yok. Cahiliye dönemindeki gibi cinsiyetçilik ve…

Artık kendimi sevmek istiyorum.

Merhaba, ben 11 yaşındayken arkadaşımdan etkilenerek kapandım. Buna yıllar boyunca devam ettim. O zamanlar “Acaba ileride farklı düşünür müyüm?” diye aklımdan hiç geçirmedim. Şu an üniversitedeyim. Birkaç yıldır arkadaşlarımla beraberken hissettiğim bazı duygular oluyordu ama hiçbir zaman sesli bir şekilde dile getirememiştim. Bu sene psikoloğum,…

18 yaşımı bekliyorum.

Öncelikle şunu söylemek istiyorum. Uzun zamandır içimde biriktirdiklerim biraz uzun olabilir, bu yüzden özür dilerim. Benim ailem de diğer yazılardaki aileler gibi muhafazakârdır. Aslında dinde zorlama olmadığının farkındalar ve bunu sürekli dile getirirler. Ancak ablam liseye başlarken kendi isteğiyle kapanınca ve 9 yıl bu şekilde…

Örtünmeme seçeneği bize hiç sunulmadı.

Dindar bir ailem var, geleneksel Müslümanlar değiller yani. Ablam ve ben küçüklüğümüzden beri İslam’la büyüdük. Ortaokulda İmam Hatip’e başladım. 5. sınıfta neredeyse sınıfımdaki herkes açıktı ama zamanla açık arkadaşlarım tek tek örtünüyordu. Ben de 7. sınıfta regl olunca kendi isteğimle örtünmeye karar verdim. Aslında örtünmeme…

Artık korkum yok.

Merhabalar, ben üniversiteyi açık okudum. Üniversitenin son senesinde maneviyata yöneldim ve bunun sonucu olarak kapanmayı uygun gördüm. Kapandığımda babamın söylediği şu sözü hiç unutmuyorum; “Milletin çocukları okuyarak akıllanır, benimkiler deliriyor”. Baskıyı ve dışlanmayı ilk kez o zaman gördüm. Mezun olduğumda iki iş yeri başvurusunda kapalı…

9 sene boyunca bir an olsun isteyerek kapanmadım.

9 sene… Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Şöyle söyleyeyim, ben, büyük ablam ve annem kapalı diye 8 yaşımdayken kapandım, sonra pişman oldum. Konusunu anneme açtığımda annem böyle bir şeyin asla olmayacağını söyledi; son derece karşı çıktı, baygınlık falan geçirecek gibi oldu. Ben de konuyu kapattım. Arkadaşlarıma anlattım,…

“Buna büyü yapmışlar” dediler.

Benim ailem aşırı dindardır. 7 yaşından beri psikolojik baskı ile bana namaz kıldırmaya çalışıyorlardı ama ben hep kılıyormuş gibi yaptım. 10 yaşında daha regl bile olmamışken kısa kollu ve pantolon giymem yasaklandı, örtünmem istendi. İtiraz ettim ve 13 yaşıma kadar dar pantolon ve sıfır kol…

Benim hikâyem annemle alakalı.

Merhabalar, benim hikâyem annemle alakalı. Başlarda sadece ailesine yardımcı olmak amacıyla hiçbir şey satın almak istemeyen, durmadan ev işi öğrenip yardım eden biriydim. Fakat hiç beklemediğim bir şekilde annem tarafından kullanılmaya başlandım. Neyi öğrensem ona bir daha elini sürmüyordu, ders çalışmam gerektiğini söylediğimde “Çalışıp ne…

Benim Allah için kapalı olmam gerek ama ben babam için kapalıyım; bu da bir günah, değil mi?

Merhaba! Ben 17 yaşındayım ve ailemin zorlaması nedeniyle kapalıyım. 8. sınıf bittikten sonra kapanmam gerektiğini söyleyip durmaya başlamışlardı. Çok fazla baskı yaptıkları için doğum günümden sonra kapanacağımı söyledim; bunu, açık halimle son kez arkadaşlarımla olmak için böyle belirledim. Doğum günümden sonra babam benim alışverişe götürdü;…

Memleketimdeyken üniversiteden bir arkadaşım beni kapalı görecek diye sokaklarda bir suçlu gibi dolaşıyorum.

Merhaba. Birçoğunuz gibi benim için de aile; bir zamanlar söyledikleri her şeyi kabul etmek zorunda olduğum ve yanlış düşünmediklerinden emin olduğum insanlar anlamına geliyordu. Başörtüsü taktığımda 13 yaşındaydım. O zamanlar dershaneye gidiyordum ve babam sürekli bir şekilde kapanmazsam dershaneye gidemeyeceğimi söylerdi. Dışarı çıkmak istediğimde “Kapanırsan…

“Başımıza imam mı kesileceksin!”

Merhaba, sayfanız karşıma bir anda çıktı. Burada herkes açılmak veya açılmayı istemekle ilgili hikâyesini anlatmış fakat durum benim için bunların tam tersiydi. Ben 8. sınıfın ara tatilinde kapanmıştım. Annem ve babam bu konuda herhangi bir sorun çıkarmadı ve kararıma saygı duydular. Tabii aslında onlar bu…

Saçlarım sonunda rüzgârla tanıştı.

Başardım arkadaşlar. Saçlarım sonunda rüzgârla tanıştı. Başardım, evet. Ben on bir yaşında daha anlamını kavrayamadan, yeni bir mavi toka takarcasına saçlarını örten o küçük kızım. Bu platforma ilk yazdığımda saçlarımı üniversiteye gidince, bambaşka bir şehirde açacağımı söylemiştim fakat beklemedim. İyi ki de beklemedim. Evet, bunun…

Regl olduğumu yaz boyunca ailemden sakladım.

Merhaba. Burayı keşfedeli 4-5 ay oldu. Kararsızlığımla boğuşurken ve ne yapacağımı bilmezken yazmaya karar verdim. Ben 15 yaşındayken ailesinin isteğiyle kapatılan 19 yaşında bir kızım. 4 çocuklu bir ailenin en büyük çocuğuyum. Çok güzel bir çocukluk geçirdim. 7. sınıfa kadar hayatım tam da benim istediğim…

Annem de istediği gibi giyinebilmek için savaşmıştı.

Bu hikâye ertelenmiş bir hürriyetin hikâyesidir. Eğitimci bir anne-babanın evladıyım ancak birçok kadının hikâyesinden farksız benimkisi de. Hayallerimde bile özgür olamadığım bir çocukluk geçirdim ben de. Daha on yaşımdayken ne zaman pardösüye gireceğimi soran sözüm ona eş dost akrabaların baskıları, liseye başlayacak olmamla birlikte babam…

İzole edilmiş gibi hissettim.

Herkese merhaba. Benim hikâyem ne başarı ne de başarısızlık hikâyesi, tamamen bir araf. 23 yaşında bir üniversite öğrencisiyim. Ben 8. sınıfı bitirince kendi isteklerim doğrultusunda başörtüsü takmaya karar verdim. Çocukluğum boyunca yazları Kur’an kurslarına gittim. Ailemin bir baskısı olarak değil, arkadaşlarımla beraber karar veriyor ve…

Kardeşime ve bana eşit şekilde davranmıyorlar, söyledikleri tek şey “Sen kızsın, o erkek” oluyor.

Merhaba, ben 22 yaşında bir bireyim. Benim hikâyem aile baskısıyla ilgili. Tahmin edeceğiniz gibi coğrafyamızda çoğu bireyin hayatında bu ve benzeri durumlarla karşılaşmak yüksek bir olasılıkla mümkün. Bana yaşatılan bu durum; giyim, fikir belirtme, yaşayış biçimi, düşünceler gibi birçok alanda geçerli. Ve ben bu durumdan…

Sorsanız “Biz baskı yapmadık.” derler.

Sizi her gün takip ediyorum, yazılanları okuyorum. Ne kadar aynı hayatlar, yıkılmış hayaller var. Evet, ben de onlardan biriyim. 26 yaşındayım. Bundan 6 yıl önce kendi isteğim ile kapanmıştım. Sonunda beni kesin kapatacaklar diye düşünerek, işler ileride zorlaşmasın diye 20 yaşında kapandım. Bunu hangi mantık…

‘Zaten yaşım geçti, artık istediğimi yapsam ne olur yapmasam ne olur’ diye düşünürken hayatıma Kore dizileri girdi.

Merhabalar herkese. Ben bu sayfayı ‘Kazıklı Maria’ adlı Youtube kanalından yaklaşık 2 yıl önce duydum. O zamandan beri ara sıra girer bakarım, yazıların çoğunda kendimi bulurum. Hep özgürleştiğim hikâyeyi paylaşmayı hayal ederdim ve o gün sonunda geldi. Şu an 21 yaşındayım ama hikâyemiz ben 13…

Bir gün, öğretmenimiz sınıftaki erkeklere “Evlendiğinizde örtülü kadın mı yoksa örtüsüz kadın mı istersiniz?” diye sordu.

Başörtümü çıkarttıktan sonra dinsizmişim gibi muamele gördüm. Liseyi, yaşadığım şehrin bir ilçesinde okudum. Ailem merkezde idi. Okuduğum lise Anadolu lisesi olmasına rağmen okulun yönetici kesimi muhafazakâr bir gruptu. Aile bireylerim de çok dindardı. Doğal olarak ben de öyle yetişmiştim, fakat o zamana kadar başörtüsü takmayı…

Evlenmeseydim şu an üniversite okumuyor olurdum.

Merhaba, ben 28 yaşındayım ve 2 yıl önce saçlarımı açtım. Benim kapanma hikâyem evlenip çocuğumu kucağıma aldıktan sonra başladı. 18 yaşındayken kendi isteğimle evlendim. Erken yaşta evlenmeme kızmayın. Hayatta bazen bazı tercihler yapmanız gerekir. Eğer evlenmeseydim muhtemelen şu an üniversite okumuyor olurdum ve daha kötü…

Ablamı kapanması için döverlerdi, ben de dövülmeden kapanmak için regl bile olmadan kapandım.

Merhaba, benim hikâyemde özgürlüğe çıkış için bir yol yok. Karamsar olmamalıyım ama ne yapmam gerektiğini de hiç bilmiyorum. Daha 4 yaşındayken ailem tarafından, dini eğitim veren kreşlere gönderildim. Latin alfabesinden önce Arap alfabesini okumayı öğrendim. Korkutularak o yaşta namaz kılmaya başladım. Annem çarşaflı ve obsesif…

Artık kategorize edilmiyordum.

90’lı yılların ortasında dindar bir ailede doğdum. Geleneklerimiz gereği namaz ve oruç ibadetimi sorgusuz yerine getiriyordum. 15 yaşındaydım. Babam o zamanlar tır şoförlüğü yapıyor. Haftalarca yok. Para falan gönderiyor. Zaten aile sevgisiyle büyüyen bir çocuk değilim. Biz gecekondudan bozma sefil bir binada oturuyoruz. Bir gece…

Annem, hayatımı tamamen onun istekleri doğrultusunda yaşamamı istiyor.

Bu bir başarı öyküsü değil. Ama başaracağım. 15 yaşındayım ama 15 yıl nasıl yaşadım diye düşünmeden edemiyorum. Önce ailemden bahsetmek istiyorum. Annem, hayatımı tamamen onun istekleri doğrultusunda yaşamamı istiyor. Onun istediklerini giymek zorundayım. Onun istediklerini yapmak zorundayım. Kısacası onun kararları benim hayatımı esir almış durumda.…

Kapanırsam babam benimle de konuşur sandım.

Merhaba. Buraya ismimi yazabilecek cesaretim olmadığı için özür dilerim. Ama sanırım burası benim gibi kendi hayatını yaşayamayan, başkaları nasıl isterse ona göre yaşayan insanlarla dolu. Ben tesettüre girmeyi hiç düşünmüyordum. Annem, teyzem bana sürekli “Liseye geçmeden kapan” diyerek baskı yapmaya başladı. Babamla pek anlaşamazdık biz.…

Çevremdekiler başörtüsüz kadınlara ahlaksız kişiler gözüyle bakan insanlardı.

“Açılamazsın çünkü akrabalarımızda hiç kimse açık değil!” diyen bir ailem vardı. Ortaokulu ve liseyi İmam Hatip’te okudum. Bu benim isteğimle olan bir şey değildi. Her yaz Kur’an kurslarına gönderiliyordum ve bu da rızam olmadan yaptığım bir şeydi. Çevremdekiler başörtüsüz kadınlara ahlaksız kişiler gözüyle bakan insanlardı.…

Hepimizin asıl duygusunun korku olduğunu anladım ve bu yazıya ihtiyacınız olduğunu düşündüm.

Merhabalar! Buraya daha önce de bir mektup yazma olanağım olmuştu, o mektubun yayınlandığı tarihten beri ikinci mektubu yazmayı bekliyordum. Bugüne kısmet oldu. Üzerine farklı insanların yazdıklarını fazlasıyla okudum ve temel olarak hepimizin asıl duygusunun ‘korku’ olduğunu anladım. Önceden tesettürlüydüm, sonrasında ise istediğimi yaptım ve başörtümü…

Biz 28 Şubat’ta bizim için savaşanları yarı yolda bırakan hainlerdik.

“Mavi yaz akşamlarında, özgür, gezeceğim, Ayaklarımın altında nemli, serin kırlar;  Başakları devşirip otları ezeceğim, Yıkayıp arıtacak çıplak başımı rüzgâr.” Arthur Rimbaud Baba ilgisinden uzak, psikiyatrik tedavi sürecinde bir anne ve engelli kardeşlerle yitik bir çocukluk geçirdim. Babamın hep fiziksel ve psikolojik şiddetle harmanlanmış öfke nöbetlerini…

Ailem deist olmama alıştı.

Her şey Ağustos 2017’de annem ve annemin arkadaşıyla tartışırken başlamıştı. Onlar eşcinselliğin günah olduğunu savunuyorlardı ama ben, insanın seçemediği bir şeyin günah olmadığını düşünerek bu konuyu daha fazla irdelemek istemedim, onların yanlış bildiklerini düşündüm. Yaklaşık 3 ay sonra Facebook’ta bir arkadaşımın gönderisine denk gelmiştim. İslam’da…

Üniversiteyi kazandığım an saçlarımı özgür bırakıp sizlere fotoğrafımı atacağım.

Odamda gözlerim dolu bir şekilde hikâyemi anlatıyorum. Uzun gelebilir, lütfen yaşadıklarıma kulak verin ve sıkılmayın. Anne tarafım dindardır, baba tarafımsa sürekli açık kıyafetler, şortlarla dolaşan bir aile; böyle insanlarla büyüdüm. Ben de çoğunuz gibi 14 yaşlarında annemin yoğun ısrarı yüzünden kapandım ama o zamanlar bile…