Kızdı, bağırdı, çağırdı ama o gün kapanmadım

Merhaba,

Küçükken her yaz Kur’an kurslarına gönderildim. O kadar küçüktüm ki bunun ilk ne zaman başladığını hatırlamıyorum. Ama hiçbir zaman gitmek istemedim. Bütün arkadaşlarım okulun bitmesini ve tatile gitmeyi beklerken ben, Kur’an kurslarına gönderileceğim için yazlardan nefret ediyordum.

Gittiğim kurslar sıradan camilerle başlayıp yatılı cemaat kurslarıyla devam etti. Annem, 8 yaşımdayken beni bir yatılı kursa göndermeye çalıştı ama kurs beni çok küçük bulduğu için almadı. 10 yaşıma geldiğimde ise bir cemaatin yatılı Kur’an kursuna gönderildim. Her pazartesi ağlayarak kursa bırakılıyordum. Roba tarzı elbiseler giyiyorduk, pencerelerden bakmamız yasaktı. Uyurken bile üzerimiz kapalı yatıyorduk. Kursun tuvaletini temizliyor, hocaların da kullandığı bulaşıkları elimizde yıkıyorduk. Bunları yaparken sadece 10 yaşındaydım.

Ailem kapanmam gerektiğini söylüyordu. Ben ise daha günahlarımın başlamadığını söyleyerek onları başımdan savıyordum. Regl olacağım zaman bunu anneme söylememeye karar verdim. Elimden geldiğince saklayacaktım. Ama bir bayram ziyaretinde teyzemlerin evinde ilk reglimi oldum. Söylemekten başka çarem yoktu.

Eve döndük ve ertesi sabah okulun ilk günüydü. Annem elinde iki şalla beni uyandırdı. “Pembe şalı mı takacaksın, yoksa siyah şalı mı?” diye sordu. Kapanmışım, haberim yok. Ağlamaya başladım. İstemediğimi söyledim. Kızdı, bağırdı, çağırdı ama o gün kapanmadım.

Sonraki süreçte her fırsatta kapanmam gerektiğini söyledi. Ben de her seferinde “15 tatilde kapanacağım”, “Yaz tatilinde kapanacağım.” diyerek erteledim. Böyle böyle ortaokulu bitirdim. Artık kaçacak bir yerim kalmamış gibi hissettim ve kapandım.

Lisede de kapalıyken daha rahat edebilmek için imam hatibi seçtim. Etrafımda çok fazla kapalı insan olursa kendimi daha kötü hissetmem diye düşündüm. Bu durum biraz işe yaradı. Hem de imam hatipte okuduğum için yazları Kur’an kurslarına gönderilmiyordum. Ama zamanla okulu da bir Kur’an kursu gibi görmeye başladım. Okuldaki insanların zihniyetini sevmiyordum, okulumu sevmiyordum. Derslerim de düşüyordu.

Yine de sanki okul bitince açılacakmışım gibi hissediyordum. Liseden mezun oldum, üniversiteye başladım. Başka bir şehirde okuyorum ama hâlâ kapalıyım. Dışarı çıkmak istemiyorum. Kendimi kapalıyken çok kötü hissediyorum. Her seferinde başımı örterken ağlayasım geliyor.

Anneme birkaç kez açılmak istediğimi söyledim ama asla böyle bir şeyi kabul etmiyor. Tehditler savuruyor. İleride, belki ekonomik olarak özgür olduğumda açılmayı düşünüyorum.

Umarım bir gün istediğim gibi yaşayabildiğim bir hayatım olur.