Dindar olarak adlandıran bir ailenin çocuğuyum

Merhaba, az önce youtubeda +90 kanalında gördüm sayfanızı ben de yazmak istedim başörtümü çıkarmaya tam da karar vermişken

Böşörtüsü emri var mı yok muyla ilgili videolar izliyordum

Şu günlerde en çok zihnimde dönen konu yaptığın bu ameli kim için yapıyorsun!! Riya mı ediyorsun, için ne istiyor dışın napıyor?

Bu günlerde yoğrulduğum düşünceler bunlar.

Ben kendini muhafazakar, dindar olarak adlandıran bir ailenin çocuğuyum.

18 yıldır sadece babam ve ailesi dedi diye kapandım zorla, eğitimim de hep dini yönde ilerledi onların istemesiyle, hemşirelik bölümüne gidebilecek zeka ve puanım varken küçük olmam sebebiyle yapamam gittiğim yerde düşüncesiyle bir yıl kuran kursuna yazdırıldım ama ondan önce canım annem beni kız mesleğe yazdırmıştı gıda mühendisliği bölümüne fakat babamın ısrarıyla kursa gönderildim sanki 6 yaşından beri hiç kursa gitmemiş gibi.

Neyse bir yıl geçti sonra demesinler mi imam hatiplerin önü açılmış sen de oraya mı gitsen ki falan demeye, ki dedikleri oldu 4 yıl da orda okudum, mecbur edildiğimi ne kadar “ erken” fark ediyorum değil mi?

(Tüm samimiyetimle sizinle paylaşmak istedim)

Lisede kendime sorduğumda meslek olarak ne seçmek istersin diye hep edebiyat öğretmeni olmak istediğim cevabını aldım kendimden çünkü sanata meraklıyım, müzik, beden sanatı(dans), tiyatro

Hepsi köreldi. Şimdi kendim için bir şeyler yapıyorum, yeniden ilgileniyorum.

12. sınıfın sonunda girdiğim üniversite sınavı sonunda noldu?

Geçmiş gün belki başka bölümlerde vardır ama hatırladığım bu iki seçenek arasında kaldığım.

Sınıf öğretmenliği ve ilahiyata puanım yetiyordu, (bir de imam hatipli olduğum için ilahiyatçılar puan veriliyordu.)

Tabi her zaman istek hakkı elinden alınmış bir kız olarak ben bu sefer sordum babama çünkü sonuçta hep onun dediği oluyordu en azından mutlu olsun dedim kendimi hep ikinci plana attığım gibi çünkü bu öğretildi bana. Fedakar olursan sevilirsin, uyumlu olursan dediğin olur…

Babam dedi ki tabii ki “ilahiyat oku kızım”

Nihayet onun dediği bölüme gittim orada Allah’tan şehir dışına çıkabildim am ailevi nedenlerden dolayı da okuduğum şehirden son bir dönem kala kendi memleketimde özel öğrenci olarak geçiş yaptım toplamda 7 yılda bitirdim.

Yaptığım fedakarlıklar sonucu hak ettiğim şey babam öldükten sonra ailesi tarafından kovulmak oldu kız kardeşimle birlikte.

Bugün bu düşünceye bir günde gelmediğimi söylemek istiyorum, kim ne derse desin hakkımda önemsememek istiyorum ama bir yandan da işte, alışkanlıklar bırakmıyor insanın peşini.

Bu sayfayı görmeye, benim gibi düşünenlerin olduğunu görmeye çok ihtiyacım vardı, size çok teşekkür ederim.