Bu döngü içinde kendimi kaybettim

Merhabalar, şu an o kadar öfkeliyim ki neyi nasıl ifade edeceğimi bilmiyorum. Buradaki paylaşımlari kendime yakın hissettiğim için sığınak bildim burayı. Her gün evde duyduğum azarlar küfürler artık beni tüketiyor. Üç yıl önce başörtüsü çıkardım öncesinde de namaz kılmayı bırakmıştım. Bu yüzden evde çok göze batıyorum. Yaptığım, yapmadığım her şeyden sürekli bir söylenme. Evde olan her olumsuz durum bana bağlanıyor sebebi benmişim gibi. Az önce yine sürekli maruz kaldığım bir durum daha yaşadım. Uzanıp yemek hazirlamadigim için küfür yedim. Ben bu ezikliği nasıl ifade edecem bilmiyorum. Kendi karnını doyurmaktan aciz biri başkası yemeği önüne koymadığı için ona küfrediyor. Ve yetmiyor bağıra çağıra tartışmayi açıyor oradan babamı da kışkırtiyor. Ben mecbur muyum. Hiçbir şekilde saygı görmüyorum onlardan. Sürekli kötüleniyorum. Bana evden git o zaman diyorlar. Onlara yeterince hizmet etmediğim için burada barinmami istemiyorlar ve bunu benden on yaş küçük erkek kardeşim söylüyor. Annem, babam değil. 28 yaşındayım, mezuna kaldım sınavı gecemedim. Ücretli öğretmenlik yapıyorum. Ders çalışmam gerekiyor sınavım var ama zihinsel yorgunluktan kendimi derse veremiyorum başlasam da süreklilik yok. Tek kurtuluşum bu ama olmuyor. Herkes sınavı kazanmıyor olmamı kendi beceriksizligim, başarisizligim olarak görüyor. Kimse evdeki emeğimi, istenildiği zaman rahatsız edilip çalışmamı bozmalarından, eve giren çıkanlara hizmet etmemden bahsetmiyor. Etüte oturdum da kafamda bin türlü öfkeli anlarim geçiyor ne odaklanabiliyorum ne kendimi verebiliyorum. Bu döngü içinde kendimi kaybettim. Annem aşırı dindar ve gelenekçi. Ataerkil bir kafaya sahip. Her şeyi kadınlardan bilip erkeğe asla toz kondurmayan biri. Bu yüzden evimizde erkek kardeşlerim el üstünde tutulur biz kız kardeşler ise sadece arkalarını toplamakla mesuluz. Bunları yapmadın mı sen ne işe yararsın ki diye bakılır. Dertleşebilecegim birine o kadar ihtiyacım var ki bu kadar öfkeli olmamı ben detaylandirmadan beni anlayacak birine