Seçimlerimi, dinimi, yapmam gereken ibadetlerimi kendim seçmeliyim

17 yaşında bir kızım ve içimi dökmek için buraya yazıyorum, çünkü çok doluyum. Ailem tarafından kapatılmaya zorlandım ve her gün dışarı çıkarken ağlıyorum. Çıkmak istemiyorum, okula gitmek istemiyorum. 6. sınıftayken İmam Hatip Ortaokulu’na gönderildim, bu yüzden etrafımdakilere özenerek kapanmıştım. Ancak bunun dinin gereği olduğunu ve herkesin yapması gerektiğini sanıyordum, ama öyle değilmiş. 8. sınıfa geldiğimde, çocukluğumdan beri dini yerlere eğitim almaya gönderildiğim için artık örtüden soğumuştum ve istemiyordum. Ailemle paylaştım, ancak 9. sınıfta umursanmadım. Bana “Senin yapabileceğin tek seçenek, benim senin önüne koyduğumu seçmendir” denildi.

Özgür bir seçim hakkım yoktu, ama artık dışarı çıkarken bile utanarak çıkıyordum, çünkü nefret derecesine gelmiştim. 11. sınıfa geldiğimde, sadece örtüye karşı bakışımın değişmesi için sanki ben sorunlu olanmışım gibi psikologa gönderildim. Ancak psikolog benim yanımdaydı. Bu fark edildiğinde artık psikologa götürülmemeye başlandım. Şu anda 12. sınıftayım ve üniversite sınavına hazırlanıyorum, ancak aklımda sürekli bu konu var. Kendimi derse veremiyorum, sürekli ağlıyorum. Artık çok yoruldum. Seçimlerimi, dinimi, yapmam gereken ibadetlerimi kendim seçmeliyim. Onların istediği gibi bir hayat yaşamak istemiyorum.