Oysa örtü özgür hissetmek içindi

Ben on beş yaşında kapandım, istedim mi istemedim mi hatırlamıyorum, çünkü her zaman olması gereken oymuş gibi gösterildi ve ben de onu yaptım. Şu an 21 yaşındayım ve bu sene üniversiteden mezun olacağım.

Ailem genel olarak baskıcı değildir, yani genellikle istediklerimizi yapabiliriz, izin aldığımız sürece.

Kapandıktan sonra bir yıl boyunca sürekli olarak açılmak istediğimi dile getirdim, ama hep geçiştirildim. “El alem ne der?” gibi şeyler söyledi annem. Ama el alem neydi ki benim hissettiklerimden anlasın? Dinde zorlama yoktu, örtüyü özgür hissetmek için takmalıydık, ama artık nefret duyuyorum.

Bugün tekrar açılmak istediğimi konuştuk, ya da doğrusu kavga gürültü oldu. Annem bana “Seninle bir daha asla konuşmam, yemin ederim. Hayatımdan tamamen silerim.” dedi. Oysa ben onun çocuğuydum, sadece kapalı olduğum için mi kabulleniyordu beni? Sonrasında hastalanırsam ya da başıma bir iş gelirse, tamamen senin açılman sebep olur gibi şeyler söylemeye başladı.

Ben hayatımı onun istediği gibi yaşamak istemiyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum, ama artık dayanamıyorum.