İçimde engelleyemediğim bir şekilde ailemi hayal kırıklığına uğratmanın burukluğu olsa da özgürüm.

Merhaba, ben 17 yaşındayım. 11 yaşında doğru olanın bu olduğunu, aksinin mümkün dahi olmadığını düşündüğüm için kapanmıştım. Ailem çok dindar, babam kendini dinine adamış birisi annem de onun sözünden çıkmaz. Bana çocukluğumdan beri hep İslam’ın tek doğru olduğu öğretildi. Kuran kurslarına gittim. Ortaokulum ve lisem İmam Hatip, seçme şansım olmadı, sormadılar. Sorsalar da aynısı olurdu muhtemelen, çünkü onlar gibiydim ben de. Ama yalnızca bir çocuktum ve ne düşündüğümün pek farında değildim. 15 yaşıma gediğimde bir şeylerin bana uymadığını fark etmeye başladım, dinden yavaş yavaş uzaklaşıyordum. 16 yaşımda saçlarımı açmak istediğime karar verdim. Aileme hiç bir şey söyleyemedim, içimde tutmak istedim. En azından liseden mezun olana kadar. Fakat bu yük o kadar ağırdı ki, tutamadım ve bir yıl sonra anneme açtım kendimi. Annem sinirlendi, üzüldü, ağladı, bağırdı.. “Aklından bile geçirme.” dedi ve tabii ki akşam babam eve gelince ona da şikayet edildim. Babam beni karşısına aldı ve tam iki saat konuştu. Dini anlattı, tam iki yıldır İmam Hatipte okuyan bana. Zaten bildiğim ama kabul etmediğim şeyleri tekrar tekrar söyledi. “Biz bunu hakedecek ne yaptık? Nerede yanlış yaptık? Sen neden böyle oldun? deyip durdu. Neyi hakedecek ne yapmışlardı? Ben ne yapmıştım ki? Yalnızca saçlarımı açmak istemştim, rahatça dışarı çıkabilmek. Daha sonraki günlerde bir ka kez daha bu uzun konuşmalar yapıldı ama sonrasında beni rahat bıraktılar. Hiç bir şey olmamış gibi davranırlarsa unutup kabulleneceğimi düşündüler sanırım ama asla öyle olmadı. Başıma o örtüyü dolayıp çıktığım her gün iğrenç hissettim; yalancı, ikiyüzlü, çirkin.. Aileme sürekli yalan söylüyordum, beni tanımıyorlardı bile. Siyasi konularda, dini konularda, özel hayatım hakkında, tolumsal meseelerde. Hayatım yalandı. Kendimi iğrenç hissediyor ve bir an önce üniversite kazanıp gitmeye bakıyordum. Ve sonunda, 1 yıl sonra, şehir dışındaki çok istediğim bir okulu kazandım. Evden ayrıldım. Yurtta kalırken başımdaki örtü bana çok ağır gelmeye başladı. Bir an önce açılmak istiyor ama aileme nasıl haber vereceğimi bilemiyordum. Onlardan gizli hareket etmeyi de istemiyordum. Bir gün 10 dakikalığına dışarı açık çıktım ve inanın hayatımın en güzel 10 dakikası oydu. Saçlarıma değen rüzgarın hissini hala hatırlıyorum. O zaman kesin karar verdim, ne olursa olsun ben bu hafta açılacaktım ve ailemi arayıp onlarla konuşacaktım. Bu benim hayatımdı, yaşamayı daha fazla geciktiremezdim. İslam benden 18 yıl çalmıştı zaten. Cesaretimi toplayıp annemi aradım. Onunla konuşurken sesimin ve ellerimin nasıl titrediğini hala hatırlıyorum. Bu sefer annem sakin kalabildi, en azından önceki sefere göre. Zaten beklediklerini söyledi. Benim için üzüldüklerini ama ellerinden bir şey gelmeyeceğini söyledi. Ona beni en çok zorlayan düşünceyi de açtım ağlayarak, “Sanki istediğiniz gibi olmazsam beni sevmeyecekmişsiniz gibi hissediyorum.” dedim. Öyle şeyler düşünme dedi, sen bizim kızımızsın, canımızsın dedi. 2 yıldır duymayı beklediğim cümle buydu, Keşke bana öyle hissettirmeden önce bunu söyleselerdi. Sanırım aradan geçen 1 yıl onların yavaş yavaş durumu kabullenmesini sağlamıştı. Akşam babanla konuşur sen ararız dedi ve ben beklemeye başladım. Günler geçti aramadılar. Ben o sırada dışarıya hep saçlarım açık çıktım. Kendime yeni kazaklar aldım, saçlarımı kestirdim. İstediğim gibiydim artık, mutluydum. En sonunda babam beni aradı ve kısa bir dini konuşmanın ardından “biz senin yanındayız, ihtiyacın olursa haber ver.” diyerek kapattı. O an çok mutlu oldum. Zaten dışarıya açık çıkabiliyordum ama ailemin kabullenmesi beni rahatlattı. İçimde engelleyemediğim bir şekilde ailemi hayal kırıklığına uğratmanın burukluğu olsa da özgürüm. İstediğim gibi dışarı çıkabiiyorum. İnanmadığım bir şeyin temsilini üzerimde taşımak zorunda değilim. Çok mutluyum. Ailem böyle karşıladığı için nispeten şanslıyım ama benim gibi olmayan kız kardeşlerimin varlığının farkındayım ve inanıyorum ki hepimiz bu zor durumları atlatıp özgür olmayı başarabiliriz. Biz çok gülü kadınlarız. Güçlü olmak zorunda bırakılmış kadınlarız, başaracağız.