Başörtülüyseniz insanlar sizin hakkınızda yorum yapma hakkına daha çok sahip gibi davranıyor.

Artık ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Sadece mutlu olmak istiyorum..

18 yaşındayım, 4 yıldır başörtülüyüm. Ailem kendince dindar ama baskıcı değiller. Zaten ailemde başörtülü insan çok da yok. Ortaokulda mahalledeki arkadaşlarım İmam Hatibe gidiyor diye ve ailemin de teşvikiyle İmam Hatibe gittim. Ortaokul süresince başörtülü olmayı bir çok kez istedim. Etrafımdaki tüm arkadaşlarım başörtülüydü ve ben onların yanında kendimi yalnız ve farklı hissediyordum. Sanırım biraz da bu sebepten başörtülü olmak istedim. Ama hiç bir zaman neden başörtülü olmam gerektiğini sorgulamadım. Sadece dinen böyle olması gerekiyordu, bunu hiç sorgulamamıştım ve liseye geçtiğimde kapandım. İlk iki yıl her şey normaldi ama karantina zamanı evde olunca biraz düşündüm bu gerçekten ben miyim diye. Çünkü başörtülü iken kendimi kısıtlanmış hissediyordum. Yani şöyle; insanların kafasında başörtülüler hakkında bir algı vardı ve ben öyle olmadığımı kanıtlama ihtiyacı hissediyordum. Bu zamana kadar bir ötekileştirmeye maruz kalmadım ama sürekli bundan korkuyordum. İnsanların benim hakkımda önyargıları olmasından. Bir yere gideceğim zaman (Herhangi bir yer; konser, sergi, müze..) acaba başörtülüyüm diye bir şey olur mu? Ya da yeni biriyle tanıştığımda başörtülüyüm diye böyle düşünür mü? Başörtülü olunca insanlar sizin hakkınızda yorum yapma hakkına daha çok sahip gibiler. “Dar giyinme, saçın gözüküyor, bileğin gözüküyor, bir de kapalı olacaksın vs..” gibi bir sürü şey. İnsanlar hep konuşacak bunu biliyorum ama bunları umursamasam işin dini boyutu giriyor. İlk zamanlar deist olabileceğimi düşündüm ama olmadığıma karar verdim, müslümanım. Ancak kadınların neden kapanması gerektiğini kafamda oturtamıyorum ve bunu yapmam gerektiği için mi yapıyorum yoksa bilinçaltımda bir zaman sonra kapanmam gerekiyordu ve şimdi de kapalıyım ve böyle sürüp gidecek diye mi? Ki bazı kişiler örtünmenin olmadığını söylüyor. Bunu da araştırdım ve net bir sonuca varamadım. İlk zamanlar asla açılmam, insanlar neler der? Ailem üzülür dedim. Şu an br düzenim var, kaç yıldır böyleyim, insanlar beni böyle tanımıştı yapamam diye düşünüyordum. Ama şu an insanları pek de umursamıyorum. Sonuçta bu benim hayatım ve ben mutlu değilsem pek de önemli değil. Başörtülü olduğum süre de hayatımın %5’i falan. Şu an ailemden uzakta üniversitedeyim ama dersler online ve yüz yüze olmadan bu kararı bir an önce vermek istiyorum. Artık kafamı rahatlatmalıyım. Kimseye anlatamıyorum sadece yakın arkadaşıma anlattım ve çok iyi düşünmem gerektiğini, neden istediğimi düşünmemi söyledi. Gerçekten iyi düşünmeliyim, pişman da olmak istemiyorum. Sürekli kararım değişiyor. Bazen yok yapamam nedenlerim saçma diyorum. Bazen de daha fazla katlanamam buna diyorum. Ne hissettiğimi pek de bilmiyorum aslında.