Görücü usulü evlendirilen, ‘Tanıdıkça seversin’ denilen kadınlar gibi hissediyorum.

Merhaba, bu platformu daha önce sayısız kez okumuş ve dayanamayıp kendi hikayesini anltmaya karar veren 17 yaşında bir kızım. Ben hep özgür ve mutlu hissetmek istemişimdir. Kendi kararlarını kendisi alabilen, herkesin gözünde özgür bir birey –ki öyle olmalı da. 7. Sınıfta regl olduğum zaman annem şunu demişti “artık kapanman gerekiyor.” Ona kalsa şimdi kapanmalıydım ama bunu hiç istemedim. Yengem anneme şunu söyledi şu an okuluna devam ediyor ve arkadaşlarının onu yadırgamasından korkuyor. Liseye geçtiğinde kapanırsa kimse geçmişini ve geçmişte nasıl göründüğünü bilmediği için yeni bir sayfa açabilir.” O bunu deyince, zaten istemeyen ben son raddeye kadar erteleme düşüncesiyle kabul eder gibi yaptım ama şu an cefasını çekiyorum. Gel zaman git zaman 8. Sınıf oldum ve lise sınavlarına girdiğimde hayatım pek parlak değildi, kendimi derslerime veremiyordum ve bu yüzden kapasitemin altında bir sonuç elde ettim. Merkezi yerleştirme ile imam hatibe yerleştirildim ve bu en son isteyeceğim şey bile değildi. O dönem çevremdeki arkadaşarımın imam hatibe karşı garip bir önyargısı vardı –ki bu kervana ben de dahildim- ve hiç istemeye istemeye o okula kayıt için gidecekken annem “yeni okuluna başını kapatarak gitmek istemez misin?” diye sordu. “Hayır” dedim, sonuna kadar ertelemece çünkü. Okulun ilk günü geldiğinde artık kaçacak bir yerim yoktu, aileme istemiyorum deseydim bana kızacaklardı emindim. Okula kapalı başladım ama içimdeki ben kendini rahat hissetmiyordu. Sonra araya pandemi girdi ve ben evde açık halimi gördükçe eskiye dönme özlemine kapıldım. Günah olduğunun farkındayım ama dinde zorlamanın olmadığını ve konunun kapanıp açılmak olmadığını da öğrendim okuldan. Şu an 11. sınıfım ve ikinci dönem açığa aldırıyorum YKS’de odaklanabilmek için. Bu arada da artık kendimin farkına vardığım ve kendi bedenim hakkında artık kendimin karar vermesi gerektiğine inandığım için aileme açılmak istediğimi, kapanmanın artık zor geldiğini ve hiç istemediğimi söyleyeceğim. Görücü usulü evlendirilen, tanıdıkça seversin denilen kadınlar gibi hissediyorum. Onları üzmekten çekiniyorum ama birinin mutluluğu gözetilecekse bu ben olmalıyım çünkü önümde upuzun bir hayat var ve keşkelerle geçirmek istemiyorum. Sizlerin fikirlerini de merak ediyorum, sevgiler..