Diyetisyen olup insanlara yararlı olmak, her konuda kendimi geliştirmek ve sporcu olmak istiyorum.

Benim

hikâyem 7. sınıfta başladı. Bir gün arkadaşımla sohbet ederken bana

kapanacağını ve ona destek olmak için onunla birlikte kapanmamı istediğini söyledi.

Beni o kadar gaza getirdi ki bunu yapmayı aklının ucundan bile geçirmeyen biri

olarak yapma kararı aldım. Zaten İmam Hatip ortaokulunda okuyan biriydim ve bu çevremde

çok normal karşılandı. Aileme söyledim, annem çok sevindi, onun yüzünde güller

açınca ben de yaptığım şeyin çok iyi bir şey olduğunu düşündüm. İleride bundan

kurtulmak için kendimi bitireceğimi hiç düşünmeden kapattım saçlarımı…

Aradan

biraz zaman geçti, insanlar bu halimi gördü. Sürekli övgüler aldım ve bu beni

çok mutlu etti. Liseye başlayınca okulum değişti, arkadaşlarım değişti, ben

değiştim, fikirlerim değişti ama dış görünüşüm hep aynı kaldı. Ben bunu

istemiyordum artık, zaten ilk başta da bunu Allah için değil arkadaşım için

yapmıştım. Arkadaşımla arama mesafe girince bunun hiçbir anlamı kalmadı benim

için ve büyük bir pişmanlık yaşadım. 9. sınıftayken her gün ağlayarak şal

bağlamaya çalışıyordum, sinirden tepindiğim zamanlar da oldu, dışarı çıkma

hevesimin kaçtığı zamanlar da. Ben artık voleybol, basketbol oynarken oramı buramı

kapatmaktan bıktım usandım.

Şu an yaz tatilindeyiz ve bu konuyu annemle geçen hafta konuştum, bana çok kızdı ve “İnsanlar senin için neler söyler bilmiyor musun?” tarzında şeyler söyledi ve bu durumu anneanneme anlattı. Anneannem de “Bu kıza ne olmuş böyle, içini şeytan kaplamış.” dedi. Annem de gaza gelip beni yatılı Kuran kursuna tıktı, şu an hala devam ediyorum. Buradaki hocalar her şeyi kısıtlıyor; cama çıkarken başörtüsü takmadan, tuvalete giderken etek giymeden yollamıyorlar. Ben bu kısıtlamalara katlanmak istemiyorum.

12.07.19

tarihinde aylardır düşündüğüm şeyi kurs çıkışı yaptım, annemlerin haberi

olmadan yaptım, öğrenince kıyameti koparacağını bile bile yaptım. Çok

korkuyorum, beni okuldan almakla tehdit ediyor. Anneannemler, akrabalarım

birçok insan üstüme gelecek. Hiçbiri benim umurumda değil aslında ama annem

insanları çok taktığı için beni de kendi gibi yetiştirmek istiyor. Hafızlık

yapmış, kapalı, sakin, kendi halinde yaşayan biri… Oysaki ben diyetisyen olup

insanlara yararlı olmak, her konuda kendimi geliştirmek ve sporcu birisi olmak

istiyorum. Ama benim ne istediğimin onlar için hiçbir önemi yok, beni İmam

Hatip’e vereceklermiş, bu okulda aklım karışıyormuş, bunu yaparlarsa ben

dayanamam, gerçekten hiç iyi şeyler olmaz çünkü benim tek mutlu olduğum yer

okulum. Onu da elimden alırsa ne yaparım bilmiyorum. Şu an açığım ve bir daha

kapanmak istemiyorum. Bu konuyu babamla konuşmadım henüz ama konuşsam bile onun

elinden bir şey gelmez, annemle ayrı oldukları için.

Kendimi bir çıkmazda hissediyorum. Tek istediğim şey okuluma kendi istediğim şekilde devam etmek. Zaten üniversiteyi başka şehirde okuyup uzaklaşmayı düşünüyorum. Buradaki bütün yazıları defalarca okudum. Her okuduğumda daha çok güçleniyorum, yalnız değilmişim diyorum. Güzel günleri görmeyi dileyerek mektubumu bitiriyorum…

(Görsel: Isabella Conti)