Boynuma doladığım şalın ağırlığı kalın bir ipin boğazımı kesmesine benziyor.

Merhaba, böyle bir site

olduğunu yeni keşfettim. Biraz göz gezdirince yalnız olmadığımı, benim gibi

birçok kişinin olduğunu gördüm. Şimdi söze girmemin sırası sanırım.

En son 1 ay önce dışarıya

çıktım. Hatta daha uzun süre oldu. Önceden alışveriş sitelerinde dolanırken

tuniklere, elbiselere bakabiliyordum fakat şimdi tek düşündüğüm istediğim gibi

giyinmemi sağlayacak kıyafetlere bakmak. Dışarı çıkmak, olmadığım birisiymişim

gibi görünmek istemiyorum. Aklımda daima olduğum kişi gibi görünmek var. Saçım

herhangi bir yerden çıkıyor mu, boynum gözüküyor mu diye kontrol etmek

istemiyorum. Saçlarım özgürce uçuşsun istiyorum. Hiç yaşayamadığım gençliğimi,

hatta çocukluğumu yaşamak istiyorum.

13 yaşıma daha girmediğim

bir zamanda ailemin baskısı arttı. Annem her zaman kapanmamı söylerdi zaten.

Özel olan şeyin inci misali korunması gerektiğini, bir kişiye özel olmasını

öğütlerdi. Hayatımda hiç kendime “Ben neyi istiyorum?” diye sormadım.

Çünkü benim istediklerim ailemin istedikleriyle ters düşüyor. Onların tek

çocuğuyum, hayallerindeki gibi bir çocuk olmadığımı biliyorum ama yine de onlar

için hayal kırıklığı olmak istemiyorum. En azından birkaç yıl öncesine kadar

düşünebiliyordum bunu. Artık genç kızım, birkaç ay sonra 18 yaşıma basacağım.

Kendi istediklerim doğrultusunda bir hayat sürmek istiyorum. Dini inancı zayıf

birisi değilim, dinimin sorumluluklarını elimden geldiğince yerine getirmeye

çalışıyorum ama saçımdan bir erkeğin tahrik olabileceğini düşünmek istemiyorum.

Anneme defalarca açılmak

istediğimi söyledim. Aldığım cevap her defasında “Yiyorsa babanla konuş”

oldu. Zaman zaman namazlarımı aksattığımda bile babamdan dinsiz muamelesi

gördüğüm oluyor. Telefondan oyun oynadığım için ceza yediğim, sabah namazında

uykusuzluğun verdiği suratsızlıktan Allah’ı sevmediğim için tokat yediğim. Ona

göre boş vakitlerimin çoğunu ibadet ederek geçirmem gerekiyormuş.

Dediğim gibi, inançsız

birisi değilim. Ama gördüğüm bu muamele beni namaz kılmaktan bile

uzaklaştırıyor. Her şey yolundaymış gibi hareket etsem de kendimle baş başa

kaldığım her an kendimi ağlarken buluyorum. Başım örtülüyken aynaya bakmak

istemiyorum. Boynuma doladığım şalın ağırlığı kalın bir ipin boğazımı kesmesine

benziyor. Nefes almaya çalıştıkça daha da dibe batıyor gibi hissediyorum. Evden

elimden geldiğince az çıkıyorum. Çamaşır asmak için dışarı çıkmamak için

yıkanacak çamaşırları annemle babamın asması için onların zamanına denk

getiriyorum.

Çok şey istemiyorum. Özgür olabilmek istiyorum. Ben zaten soyunmak değil, başörtümü çıkarmak istiyorum. Kendimi sevebilmek, kendimle barışık olabilmek istiyorum. Başörtüsünün sorumluluğu altında rahatça hareket edememektense kendim olmak istiyorum. İçimde bastırdığım enerjinin, çocuk ruhumun ortaya çıkmasını istiyorum. Her şeyden çok bunları babamla paylaşabilmek istiyorum. Saçlarımı okşayıp bana sorun olmadığını, bana saygı duyacaklarını duymak istiyorum. Fakat biliyorum ki eğer kendim olursam beni sevmeyecekler…

(Görsel: Georgia O’Keeffe)