Başörtüsü madem bir tercih, o halde bu tercihi neden ben yapmadım?

21 yaşındayım

ve 8 senedir kapalıyım. Benim hikâyem de

birçok genç kızınkine benzer bir hikâye. Regl oldum, artık kapanmam gerekiyordu

ve babamın da zorlamasıyla kapandım. Bu pek sorun olmadı benim için, çünkü

önünde sonunda kapanacağımı biliyor ve kapanmam gerektiğine inanıyordum zaten.

Ortaokul bittiğinde yine babamın zoruyla İmam Hatip’e gittim ama bu sefer

istemedim, ağladım ve kavga ettim.

”Sen beni

ilerde büyüyünce anlayacaksın” deyip gözyaşlarıma bakmadan lise tercihimi yaptı.

Lise

döneminde ve özellikle son sınıfta değişmeye, içinde bulunduğum çevreyi, ailemi

ve tabii ki kendimi sorgulamaya, eleştirmeye başladım.

Bir gün Kur’an dersi hocasına başörtünün zorunlu olup olmadığını sormuştum ve bana bir tercih olduğunu söylemişti. Bu cevap canımı çok sıkmış ve sonrasında yıllar boyunca beni allak bullak eden bir soru bırakmıştı zihnimde; “O zaman bu tercihi neden ben yapmadım? Neden benim yerine bir başkası yaptı?“. O sıralar başörtüyü çıkarmayı düşünmüyordum hala ama taktığım başörtünün benim isteğim, benim tercihim olmaması beni hem üzüyor hem düşündürüyordu. Sonraki 3 yıl içerisinde düşüncelerim ve davranışlarım büyük ölçüde değişti. Üniversitenin 2. senesi başörtüsü takmak istemediğime, daha doğrusu artık kapalı kalamayacağıma karar verdim. Bu karardan sonra başörtülü olduğum her gün bana zulüm gibi gelmeye başladı. Çünkü artık eskisi gibi değildim ve bu şekilde kendimi ikiyüzlü hissetmeye başladım. Yapmak istemediğim bir şeyin içinde olmak zorunluluğu bana yeterince acı veriyordu. Hala öyle gerçi.

Aslında

değişen bir tek ben değilim. Yani bu dönemde (gençlik yıllarında) birçok

insanın düşünceleri değişir. Fakat başörtü o kadar somut bir kavram ki bu

yöndeki bir değişim insanları çok rahatsız ediyor.

Açılmak… Bu sözcüğü başta kendime bile söyleyemiyordum. Daha yeni yeni cesaretlenmişken, ailemin ve tanıdıklarımın göstereceği tepkiler ve en önemlisi ailemin yaşayacağı hayal kırıklığı ve üzüntü… Ailemle aramdaki ilişkinin tamamen kopma ihtimali beni o kadar düşündürüyor ki ne yapmam, nasıl yapmam gerektiğini bilmiyorum. Herkesten uzakta mı yoksa ailemle yüzleşerek ve insanların önyargılarıyla savaşarak mı yapmak gerekir bilemiyorum. Bildiğim tek şey bu kararın beni daha mutlu ve daha hür kılacağı.

(Görsel: Hans Hofmann)