Başımı açma fikri içimde kaldı.

Selam. Şu an ne yazmam gerektiğini bilmiyorum, bu yüzden içimden gelen ve aklımdaki her şeyi yazmak istiyorum. Cümlelerim biraz anlamsız olabilir, bu yüzden şimdiden özür dilerim.

Benim hikayem 5. sınıfta iken seçmeli Kuran dersi almamla başladı. Kuran’a geçince gereksiz bir kapanma isteği doğdu içime ve kapandım. Ailem veya çevremdeki hiç kimse bu yaşımda neden kapandığımı sormadı asla, aksine beni takdir ettiler. Ben kapandıktan kısa bir süre sonra etrafımdaki çok fazla arkadaşım da kapandı. Ama onların aileleri, kendilerine ve görüşlerine saygı duydukları ve o yaşta alınan bir kararın hayatlarını etkilememesi gerektiğini düşündükleri için kısa bir süre sonra açıldılar. Aslında ben de açılmak istiyordum ama bunu hiçbir zaman dile getirmedim çünkü bir kere kapanınca ömrümün sonuna kadar böyle kalmam gerektiğini düşünüyordum. Ayrıca zaten küçüktüm ve sürekli insanlar beni kapalı olduğum için takdir ediyor, yolda yürürken bile bakıyorlardı. Bu kadar küçük yaşta kapanan birini görmedikleri için açıkçası onların ilgisini çekmek benim de hoşuma gitmişti.

Yaşım ilerledikçe başımdaki örtünün koşmama, yüzmeme, oynamama, bisiklete binmeme hatta bazen fikirlerimi dile getirmeme engel olduğunu fark edince açılmak istediğimi aileme karşı dile getirdim. Genel olarak hayatımda başarılı bir insan olduğum için ailem hep arkamda durmuştur ve bu konuda da beni destekleyeceklerinden emindim. Ancak hiçbir şey beklediğim gibi olmadı. Açılmak istediğimi dile getirdiğimde bana sanki onlara küfür etmişim gibi baktılar. Babam bunu yapamayacağımı söyledi ve odayı terk etti, annem de babamın kızacağını ve eğer böyle bir şey yaparsam beni artık kızları olarak görmeyeceklerini söylediler. O zamanlar 9. sınıfta falandım sanırım. Normal şartlarda onlarla aram çok iyi olduğu için bu konuyu tekrar açıp onları üzmek istemedim ama şu an gördüğüm muameleye bakıyorum da keşke üzseydim. Ben bunları söyledikten kısa bir süre sonra liseye geçtim. Başımı açma fikri içimde hep kaldı. Başörtüme olan nefretim zamanla kendime karşı bir nefrete dönüştü. Aynaya her baktığımda kendimden nefret ediyordum. Her o başörtüyü taktığımda kendimden iğreniyordum. Ortaokulda okulun en konuşkan, en neşeli, en popüler çocuğu iken; lisede kendime ve başörtüme olan nefretim yüzünden özgüvensiz, 2-3 arkadaştan fazlasına sahip olmayan birine dönüştüm ve şu an bulunduğum bu halden hiç mi hiç memnun değilim.

Geçen sene, 11. sınıfta, aileme tekrar bu konuda ciddi olduğumdan bahsettim ama bu sefer pes etmemeye kararlıydım. Onları ikna edebileceğimden emindim. Her ne kadar bana bu şekilde söyleseler de hiçbir anne babanın çocuğunu bir çırpıda silemeyeceğini biliyordum. Bütün yıl boyunca onları ikna etmeye çalıştım. Ama benimle konuşmaya dahi yanaşmıyorlardı. Ben de üniversitede açılacağımı, beni kabul edip etmemenin de onlara kaldığını, sırf başımdaki bir bez parçası için beni sileceklerse silmelerini söyledim. Ama tabii ki bu söylediklerimde ciddi değildim. Çünkü onlar benim ailem ve onlardan vazgeçemezdim. Şu an onların nasıl insanlar olduğunun biraz daha farkına varmaya başladım. Aslında özgüvenimi düşüren sadece başörtüm değil onlarmış ve ben bunu geç fark ettim. Herkes gibi başkalarıyla kıyaslanmaktan bahsetmiyorum.

Liseye geçtiğimden beridir bir iş yeri açtılar, her ne kadar annem hafta içleri evde olsa bile 3 yıldır - ki bu yıl 4 olacak- küçük kardeşime ben bakıyorum. Gençliğimi yaşamam gereken bu üç yılda toplasanız 7-8 kere dışarı çıkmışımdır. O da okulla gidilen müze gezileri falan… Resmen kendi evimde hapis hayatı yaşıyorum onlar yüzünden. Bir yere kadar bunu da önemsemedim, benim için çalışıyorlar diye düşündüm ama her dışarı çıkmak istediğimde, bana kardeşime bakmak zorunda olduğumu ve hiçbir yere gidemeyeceğimi söylüyorlar. Her kavga ettiğimizde akşama kadar evde oturup, hiçbir işe yaramadığımı da söylüyorlar. Akşam eve geldiklerinde en ufak bir toz bile varsa, kızıyorlar ama benim onlar yüzünden eve kapanmak zorunda kaldığımı dile getirmiyorlar.

Normalde 45 kilonun üstüne çıkmazdım onlar yüzünden kilom ve dış görünüşüm bile değişti. Kardeşime bakacağım için kuaföre dahi gidemiyorken, onların bana sürekli “Evdesin” deyip hakaret etmesi canımı yakıyor. İnsanlar 3 ay karantinada kalamazken, ben 3 yıldır bu hayatı yaşıyorum. Bu yüzden nankör bir ailenin geleceğime karar vermesindense, kendi geleceğimi kendim çizmek istiyorum. Bu sene lisede son senem, seneye reşit olacağım. Üniversiteye geçince başımdaki örtüden de beni eve bağlayan zincirlerden de tamamen kurtulacağım. Umarım önümüzdeki sene bunu başarır, bunu sizinle paylaşabilirim.

Son anlattıklarımı kendimi acındırmak için değil asi bir kız imajı çizmemek için yazdım umarım beni yanlış anlamazsınız. Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim. Biraz fazla uzun oldu üzgünüm.