6 yaşındaki bir kızı savaşçı yapan aileme teşekkür ediyorum.

Ben Müslüman

bir ailenin 7. çocuğuyum. Böyle dediğime bakmayın, kıyıda köşede yetişmiş birisiyim.

Onların çocuğu sayılır mıyım, bilmiyorum.

Daha 6

yaşımdayken babam bana dışarı çıkma yasağı koymuştu. Sebebi ise erkeklerle oyun

oynamamdı. Komik değil mi? 11 yaşımdayken pantolon giyme yasağı koydu. Yeni

yeni ergenliğe giriyordum, memelerim kendini belli etmeye başlamıştı. Sırf

memelerim görünmesin diye bol şeyler giyiyordum. Eğer belli olursa başörtüsü

takmak zorunda olurdum. Sonra regl oldum. Ama diğer kızlar gibi ağlayarak

annemin yanına gidemedim. Bunu hemen çözmem gerekiyordu. Kimseye söyleyemezdim.

Sadece 2 ay saklayabildim, sonra annem öğrendi. Babam “Artık kapanma zamanın

geldi” dedi. Günlerce ağladım. Ablam beni savundu, daha küçük olduğumu söyledi.

Babam benimle uğraşmayı bırakmıştı ama büyümemi bekliyordu. Ben çok hırçındım

ama yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Babam beni zaten zorla kapatacak diye kendi

isteğimle kapandım. Birçok şeyden geri kaldım. Zorla Kur’an kurslarına

gönderildim. Gittiğim kurslarda şiddet gördüm. Aileme bunu söylediğimde bana “Hak

etmişsindir” dediler.

Şimdi bir

erkek arkadaşım var, o beni en iyi anlayan kişi. Düşünsenize, sizi annenizden

ve babanızdan daha çok sevdiğini düşündüğünüz biri var. Çünkü ne anneniz ne de

babanız sizi önemsemiyor. Şu an istemediğim bir bölüm okuyorum. Ama bu aileme

göre bir ayrıcalık; zira akrabalarımızda bir savaş verip üniversite okuyan başka

hiçbir kız yok. Ben küçüklükten beri savaşıyorum; bazen boyun eğerek bazen de

karşı gelerek.

Başörtümü çıkarma kararı aldım ve çıkardım. Sonra ne mi oldu? Annem hastaneye kaldırıldı ve bana “Senin yüzünden bu hallerdeyim” dedi. “Sen bizi ele güne rezil ettin” dedi. Ve ben tekrar kapandım. Sonra sevgilim olduğunu öğrendi, “Babana söylerim” dedi. Ayrıldığımızı söyledim. Ama ayrılmadım, ayrılamam ki. Şimdi ailemin okumamı istediği bölümü zorla okuyorum, bir yurttayım. Ama savaşım bitmedi, tekrar üniversite sınavına hazırlanıyorum. 6 yaşındaki bir kızı savaşçı yapan aileme teşekkür ediyorum.

(Görsel: Spirited Away)