Bir ablanın erkek kardeşinden dayak yemesi ailem için sorun teşkil etmiyordu.

Hiçbir zaman aile sevgisi almadım. Yaptığım en ufak hatadan dolayı çok küçük yaşlarda dahi dövülüyordum. 8. sınıftaydım, arkadaşlarımla konuşurken asla kapanmayacağımı söylüyordum çünkü saçlarımı çok seviyordum. Amcam bize gelip gittikçe büyüdüğümü ve kapanmam gerektiğini söylüyordu ama umursamıyordum. Sonuçta ailem bir şey demiyordu, değil mi? Oysaki yanılmışım.

8. sınıfın 2. dönemi sabah kalktım, okula gitmek için hazırlanacağım. Annem de benimle birlikte kalktı ve bana şunu dedi “Baban okula kapalı gitsin diyor o yüzden kafanı kapat öyle git.‘’ Anneme yalvardım, kapanmak istemediğimi söyledim ama babama karşı gelmemek onun göreviydi değil mi? Sonra bir güzel tembihledi beni “Sakın serviste, okulda falan başını açma” diye. O gün yere çöküp nasıl hüngür hüngür ağlayarak yalvardığımı hiç unutmuyorum. O günden beri babamdan nefret ettim, dediğim gibi şiddet görüyordum ama yaşım küçük olduğu için 2 gün sonra unutuyordum. *Annemden nefret ettim böyle bir adamla evlendiği için.** Akrabalarım daha yaşımın küçük olduğunu söylüyorlardı ama babamın umurunda değildi. Sürekli birilerinin babasına, ailesine özenir oldum.

Şu an 19 yaşındayım, son 2 yıldır babama ondan nefret ettiğimi belli ediyorum - ki en son 2 ay önce ders çalışmak için babaannemlere gitmek istemediğimi söylediğimde ve beni dövdüğünde ağlaya ağlaya ona şöyle bağırmıştım “Senin gibi baba olmaz olsun senden nefret ediyorum.” Babaannemlere gidip ağlaya ağlaya dedeme sarıldığımda halam “O senin baban, ona karşı gelme, söylediklerine ‘Tamam’ de” diyerek bana öğüt (!) vermişti.

Benden 1 yaş küçük erkek kardeşimden yediğim dayaklar peki? Bir ablanın kardeşinden dayak yemesi, ailem için yine pek sorun teşkil etmiyordu. Annem gördüğünde hiç oralı olmuyor, haksız olan ben oluyordum. Sürekli bu ezilmişlik psikolojisiyle ağladım. Kendim için yapabileceğim tek şey geleceğim için ders çalışmaktı. Allah’tan beni bu konuda destekliyorlar. Geçen sene kazanamadım, bu sene mezuna kaldım, her iki seferde de dershaneye gönderdiler ama bu benim için pek bir şey ifade etmiyor. Çünkü gitmek de istemiyorum, internette çok iyi hocalar var onlardan dinliyorum.

Üniversite sınavına aylar kaldı ama ben bu boyunduruk altında yaşamaktan bıktım. Ben de özgürce, güneşin altında saçlarımı savurmak istiyorum ama bunun için ne yapabilirim ki? Aileme bunu söylesem ya dayak yiyeceğim ya da okumama artık izin verilmeyecek ama bence ikisini de yaparlar akıllanayım diye…

Üniversiteye gidince açılsam bunu öğrendiklerinde ne yapacağım? Hiçbir şey bilmiyorum ama artık dayanamıyorum. Er ya da geç kendimi güçlü hissettiğim zaman başımı açacağımı biliyorum sadece… Umarım bir gün ben de artık özgür oldum diye buraya yazarım. Biraz karmaşık yazmış olabilirim ama ağlarken en fazla bu kadar yazabiliyorum umarım kendimi anlatabilmişimdir.