Kapalı olmayı ben seçmedim, ailem ve mahalledeki insanlar seçti.

Merhaba, ben 17 yaşındayım ve 3 senedir kapalıyım ama kapalı olmayı ben seçmedim, ailem ve mahalledeki insanlar seçti. 11 yaşıma geldikten sonra, annem vücut hatlarımı belli etmeyecek kıyafetler almaya başladı. Bu bir sene böyle devam etti ancak sonra dar pantolon modasına denk geldim ve ben de giyinmek istedim. Ne kadar ağlarsam ağlayayım almadılar. Ben de dedem ve babaannemi ikna ettim ve onlar bana dar pantolon almaya başladılar. Annem ilk başlarda bir şey söylemedi ama zaman geçtikçe annem de mahalledeki insanlar da laf etmeye başladılar. Dedemle babaannem yine benim isteğimi yerine getirmeye devam ediyorlardı bu 3 sene böyle devam etti. Artık mahalledeki insanlar daha fazla laf yapmaya başladı; “Kızı günaha sokuyorsunuz, annesi kapatmaya çalışıyor siz iyiliğini istemiyorsunuz vb.” şeyler söylemeye başladılar. Onlar da artık bana dar pantolon almayı bıraktılar, tek kaldım. Artık kapanmam yönünde baskılar başladı, annem ve babam da kapanmamı istiyordu ama mahalledeki insanlar daha fazla istiyordu. Ben de artık susmaları ve rahat bırakmaları için liseye başladığım gün kapanacağımı söyledim.

Lisenin başlamasına iki hafta kalmıştı ancak ben kapanmak istemiyordum ama biraz da istiyordum, çünkü 8. sınıfta Kuran-ı Kerim hocası derse kapalı gelin demişti. Ogün okula öyle gitmiştim, arkadaşlarım çok yakıştığını ve kapanmamı söylüyorlardı. Çünkü kapanınca güzel oluyormuşum ve ben güzel olmak istiyordum. Daha sonra annem, “Kapanma zamanın” dedi ve ben de tamam dedim. Evden dışarı çıkarken babam, “istemezsen kapanma” dedi. Ben de tam kapanmıcam diyecektim ki annem, “kızın kafasına girme bırak ne güzel kapandı” dedi, bir şey diyemedim evden öyle çıktım. “Güzel olmuşsun” cümlesini çokça duydum ve bu yüzden mutluydum ama bu mutluluk 2 ay sürdü. Artık kesin kararım açılacağım, anneme de babama da söylemedim, söylesem de izin vermezler zaten. 4 ay öncesine kadar annemle konuşmayı düşünüyordum, çünkü annem mahalledeki diğer insanlar gibi değil diye düşünüyordum. Ancak yanılıyorum, onlardan bir farkı yok. Yakın bir arkadaşının kızı açık, “Nasıl açık gezmesine izin veriyorsun, ben asla açık giyinmesine izin vermem” dedi, şok geçirdim. Benim annem de mahalledeki insanlara dönüşmüş. Geçen ay tırnaklarımı kesmiyorum diye parmağımı kırdı, aslında bilerek yapmadı ama sonuç olarak kırıldı. Dün babaannemle konuştum; açılsam naparsın dedim, “Nasıl yaşamak istiyorsan öyle yaşa ama burada değil, bu insanların içinde çok zorluk çekersin.” dedi. Ben de üniversiteyi farklı bir şehirde okumayı ve orada açılmayı planlıyorum, kesin kararım bu.