Belki bu süreci birlikte atlatırız.

Merhabalar, bir süredir burada yazılan yazıları okuyup güç toplamaya çalışıyorum ama cesaretimi hala toparlayamadım. Çünkü aileme açılmak istediğimi söylediğimde nasıl tepki vereceklerini kestiremiyorum, aslına bakarsanız kestirebiliyorum. Bolca dinsiz olduğuma dair cümleler, asla olmazlar, ve çokça ağır kelimeler… Bence o kelimelerin ne olduğunu siz de kestirebilirsiniz…

Ben lise 2’de kapandım, şu an üniversite 3. sınıfa geçtim yani 4-5 yıldır kapalıyım. Bu konuda fiziksel şiddet yaşamadım ama üzerimde çokça baskı vardı ki psikolojik baskı da yeterince boğuyor insanı. Ailemden korkarım açıkçası, karşı gelemedim, kapandım. Keşke kapanmasaydım. Şu an annemin karşısına çıkıp açılmak isteyecek cesaretim bile yok. Zaten “Hayır” diyecek biliyorum ama hiçbir çaba gösteremiyorum bile. Kendi içimde yeterince üzülüyorum ve patlama noktası ne zaman olacak merak ediyorum. Aslında tatlı dille konuşmak istiyorum ama kendimi hazırlamam gerektiğini düşünüyorum. İş annemi ikna ettiğimde de bitmeyecek aslında. Sonrasında babam… En zor nokta… Babam pek dindar biri değildi, namaz kılmaz, Kuran okumayı bilmezdi ama kapanma ve giyim konusunda kızlarına hep baskı yapmıştır. Emekli olunca dine bağlandı ve namazını aksatmaz, Kuran okumayı öğrenip bırakmaz oldu.

Bu yaşıma kadar kaderimi kabullenerek geldiğimi ve bundan hoşnut olmadığımı fark etmemin üzerinden çok geçmedi ki bu siteyi keşfettim. Her önüme geleni okuyup destek bulmaya çalıştım ama hala konuşamadım. İstediğim gibi giyinip saçlarımla uğraşmayı çok istiyorum. Başarabilir miyim, bilmiyorum. Aslına bakarsanız babam bir iftira üzerine cezaevinde. Başlarda babam başımda olmadan açılmanın doğru olmadığını düşünürdüm ama şimdi bunun avantajım olduğunu düşünüyorum. En azından fiziksel şiddet görmeyeceğim, öyle değil mi?

3 ablam, 1 erkek kardeşim var ve ablalarım da çok fazla baskı ile zorla kapanmış, 1’i hariç diğerleri de açılmak istiyor zaten. İlk olarak açılmak istediğimi 2 ablama ve erkek kardeşime söyledim ve destek istedim. Erkek kardeşim “Ben destek vermem, kapanmak kötü bir şey mi” dedi ve gitti. Ablalarım destek olacağını söylediler ama her seferinde imkansız olduğunu düşünüyorlar. Aslına bakarsanız ablalarım benden daha çok baskı ile büyümüşler. Annem ve babam çok baskıcı. Başka şehre gidemem mesela, hayır bunu geçiyorum, bu fazla, arkadaşımın evine bile gidemem. Kafam çok karışık ve sizden de biraz destek görmek istedim açıkçası, aynı problemi yaşayan insanlar olarak. Yaş fark etmiyor ama benim gibi 20 yaşında ve bu durumda olanlarınız varsa sizinle konuşmayı çok istiyorum. Belki de bu süreci birlikte atlatırız hatta ulaşırsanız birbirimize destek olacağımız bir grup kurmaya ne dersiniz? Yorumlarda sizi bekliyor olacağım çünkü içimde buraya dökemediğim çok şey var. Umarım ben de bir gün buraya başarı hikayemi yazabilirim. Güçlü kalın.