Ömrümün yarısını insanların ne diyeceğini düşünerek yaşadım.

Şimdi benim hikayemi okuyacaksınız. Ben 3 çocuklu bir ailenin iki numaralı kızıyım. Nasıl oldu, o an ne düşündüm, şu an hatırlayamıyorum. Aradan 8 sene geçmiş daha regl olmamıştım. Bilinçsizce kapanmak, örtünmek nedir, bilmeden çevremden görüp özenmişim sanırsam. Bir de ablam var o oldukça geç kapandı. Ailem beni kapanmam için zorlamadı. İlk kapandığım zamanlar oturduğum sitede bir komşumuz “Neden kızı sarıp sarmaladınız,” demişti, belki de haklıydı, annem “Kendisi istedi,” demişti cevaben. Evet, kendim istemiştim fakat sonradan fikirlerimin değişeceğini düşünememiştim çünkü bilinçsizdim ve kimse bana “İlerde açılmak istersin,” dememişti. Çoğunluk çevresinden gördüğü şekilde örtünün anlamını bilmeden kapanmıştı.

8. sınıfın sonunda lise tercihlerimde İHL çıktı. Dersler din ağırlıklıydı, kendi isteğimle yazmıştım evet, ama okul bana ağır gelmişti. Bize sadece kitabı, dini bilgileri ezberletiyordu. Oturup dini anlatmaya çalışan hoca parmakla sayılacak kadar bile yoktu. Bu okul beni olgunlaştırmıştı, ağır gelmişti, içimdeki çocukluk sevincini aldı da diyebilirim. Bu dört sene içerisinde çevremde gördüğüm kapalıları, internette kendini fenomen olarak adlandırıp başörtü takan fakat bu başörtülü insanların açıklardan bir farkının olmadığını görmüştüm, sadece tek fark başlarındaki başörtüydü.

Okulda açılanlar oldu. Çevremdeki kapalılar bana itici geliyordu ve ben kendimi kapalı olarak rahat hissetmiyorum, başörtüsünü kendime yakıştırmıyorum, gençliğimi yaşamak ve saçlarımı savurmak istiyorum fakat önümde engel var o da ailem. Çünkü ailem açılmamı istemiyor. İlk açılmak istediğimi ablama söyledim beni anlayabileceğini düşündüm fakat bana “Sevgilin mi var,” diye sordu oysaki yoktu. Bir erkek yüzünden açılmak isteyebileceğimi nasıl olur da düşünmüştü, beni anlamıyordu. Ablam anneme söylemişti ve annem “Koca evine gidince açılırsın,” dedi. Babam ise “Saçını yılanlar saracak, millet ne der,” demişti. Annem abime söylemiş, abim ise “Senin açık arkadaşlarını benim arkadaşlarım beceriyor,” demişti. Bahsettiği kişi ilkokul arkadaşımdı ve ben konuşmuyorum şu an bile, beni nasıl başkalarıyla bir tutabilirdi bana “Açılırsan seni döverim,” dedi.

Annem anneanneme söylemiş o da geldi, cehennem azabını anlattı ve bir gün komşulara söylemiş. Komşu arkadaşım yanıma geldi, annem namazını kılıp “[gizlendi] açılmak istiyor,” dedi. O da “Ben biliyordum,” dedi bana. Biliyormuş ve benden bildiğini saklamış, ona olan güvenim kırılmıştı. Arkadaşım benle konuştu, dışarı çıktık, bana “Açılan arkadaşın mı seni teşvik ediyor,” dedi, “yoksa bir ünlü var o açıldı ondan mı etkilendin,” diye sordu. Oysaki hiç alakası yoktu, ben açılan arkadaşımdan önce düşünüyordum. Annem o arkadaşımla takılmamı yasakladı. Annem bir hocama anlatmış ve “Bana akıl verin,” demiş kendisi kızını millete anlatmayı pek sever.

Kararlarıma saygı duyulmuyor. Ben yapacağım şeyin doğruluğunu savunmuyorum ama bana kapanırken ses çıkarmadılar simdi de çıkartamazlar. Onların tek derdi millet ne düşünür. Arkadaşım dahi bana dedi ki “Filanca kişi hakkında ne der?”

Açılmak istediğimi ablama söylediğimden itibaren üstüme baskı uyguluyor. Bir mağazada kıyafet beğeniyorum yok onu açıklar giyer, bir olay oluyor “Saçımı kestirsem nasıl olur,” diyorum yok sen açılmaya meraklısın, evlenince açılırsın. Hayır, bir insanın giyimini ve kararlarını neden bu kadar yargılar insanlar ki? Her açık neden kötü ithamlara maruz kalır? Sanki her kapalı çok masum…

Ben kapanırken mani olmamışlardı, nasıl kapandıysam açılabilirdim. Bu benim kendi kararımdı, kendimi nasıl rahat hissediyorsam öyle yapmalıydım, kapanırken onlara sormadım sonuçta. Ben 18 yaşına geldim, kendi kararlarımı kendim alabilirdim. Şu an ne yapacağımı bilemiyorum ama bu hayat benim. Kim ne derse desin ben yaşayacağım ömrümün yarısını insanlar ne der diye yaşadım fakat hayat benim ve ben ömrümün kalan yarısında bu gemiden mutlu ineceğim.