Ailem okulda açıldığımı öğrendi; okul hayatım bitti ve ben eve hapsoldum.

Merhabalar ben de sizin aranızdan biriyim.

Baba tarafım baskıcı bir aile yapısına sahip. Halam kuzenimi döverek zorla kapanmaya iteledi. Kuzenime sorsanız şu an gayet mutlu.

Babam beni orta okul son sınıftayken kapatmak istedi. Annem karşı çıktı. Giydiğim yarım kollu bluzların üzerine gömlek, vücut hatlarımı belli etmeyen pantolon giymem istendi. Yapmak zorunda kaldım istemeyerek. Lise birinci sınıfta baba tarafından baskı başladı, ne zaman kapanacaksın, diye. Ağızımı açtığım anda annem seneye inşallah diyordu. Öyle böyle derken birinci yılı devirdik. Okulun açılacağı ilk gün o sabah güneş benim için çok acı doğdu. Okul için hazırlandım, fakat babam eğer kapanarak okula gitmezsem okul hayatımı bitirmeyle beni tehdit etti. İlk gün okula gidemedim. Kaç defa istemiyorum dediğimi artık hatırlamıyorum. Diğer gün okula kapanarak gittim, fakat başımı açtım. Yapamadım, çünkü boğuluyordum. Ailem okulda açıldığımı öğrendi. Okul hayatım bitti ve ben eve hapsoldum. Arkadaşlarımla ayda bir defa buluşuyordum. Her dakika aranıp nerede olduğum kontrol ediliyordu. Ölümü çoğu defa düşündüm denemek için cesaret kırıntısına ihtiyacım vardı ama yapamadım.

Yalvar yakar, bir sene boyunca aileme, en sonunda açık öğretime yazıldım. Kapanmak durumundayım hala. Bu sene üniversitesi sınavına girecektim, fakat bir dakika yüzünden geç kaldım. Aylarca olan emeğim bir anda çöp oldu. Anneme bazen açılacağım diyorum. “Sen hala akıllanmadın mı, o rüyadan uyan.” diyor. Ne yapmam gerek bilmiyorum. Kendime güvenim yok. Aynada bir yabancı görmek o kadar zoruma gidiyor ki… Rüzgarın saçımı okşamasını, özgürce dalgalanmasını istiyorum. Destekçim yok. Arkadaşım yok. Dört duvar arasında sıkışıp kaldım. Daha kötüsü yalnızlık iyi gelmeye başladı. Umarım bir gün buraya gelip ben başardım, saçlarım artık rüzgarın avuçları arasında usulca dans ediyor diyebilirim.