Tek başıma yaşamaya başlayacağım.

Herkese tekrar merhaba. Ben [gizlendi], buraya ikinci gelişim.

Tekrar geldim çünkü bazı düşüncelerimi değiştirdim.

7. sınıfa gidiyordum ve o gün normal bir gün yaşıyordum, ta

ki annem yanıma gelip “[gizlendi], baban yarın kapanmanı istiyor” diyene kadar.

Hayatımın şokunu yaşamıştım. O zamanlar namaz kılıyordum, Kur’an okuyordum ama

kapanmak aklımın ucundan bile geçmiyordu. Çünkü ileride kapalı olmak

istemiyordum. O yaşta bile Müslümanlığın kapanmaktan ibaret olmadığını

biliyordum. Annemin bana söylediği şeyden sonra sabaha kadar ağlamıştım.

Kapanmak istemiyordum çünkü. Kapansam kendi isteğimle kapanırdım zaten. ‘Yarın

kapanacaksın’ ne demek? Zorla da olsa kapandım. Kafama çok takmamaya başladım

bu durumu.

Liseye geçtim ve okuldaki açık kızları gördükçe içten içe

kıskandım. Ben de onlar gibi her gün saçlarımı düzleştirmek, makyaj yapmak

istiyordum ama erkek bir arkadaşımla konuşmam, el şakaları yapmam bile herkesin

bana dik dik bakmasına neden oluyordu. 10. sınıfın yaz döneminde kendimi iyice kaptırmıştım

açılmaya. Kendimi sürekli açık hayal ediyordum. Arkadaşımın evine gidip

ablasının mini eteklerini giyiyorduk, makyaj yapıyorduk, saçlarımızı

düzleştiriyorduk. Bu beni mutlu ediyordu çünkü böyle olmak istiyordum.

Saçlarımı savurmak, kış geldiğinde bere takmak istiyordum.

Şu an 11. sınıftayım ve tek isteğim açılmak. Aileme bunu

söylemedim çünkü babam bana zaten güvenmiyorken, bunu da duyarsa hiç güveni

kalmaz. Tek bildiğim şey ondan nefret ettiğim. Çocukluğumun, gençliğimin içine

sıçtı. Yüzüne bile bakmak istemiyordum.

Şu anki planım üniversiteye gidip orada ailemden gizli

açılmak. Şehir dışına izin verirler mi, onu da bilmiyorum. Eğer vermezlerse ben

4 yıl daha kapalı durmak istemiyorum ve öyle bir durumda evden kaçacağım.

Arkadaşlarım bana yardımcı olacak. Üniversite tercihlerimin tamamına şehir dışı

yazacağım. Tercih sonuçları açıklanınca da hangi şehri kazandıysam oradaki iş

ilanlarına internetten bakacağım ve arkadaşım beni arabasıyla o şehre

bırakacak. Yaşamaya başlayacağım tek başıma.

Kızlar, hepimiz mutsuzuz böyleyken. Ben artık mutlu olmak

istiyorum ve bu saatten sonra bunun için her şeyi yaparım. Ailem umurumda bile

olmaz. Beni dinden soğuttukları için, gençliğime sıçtıkları için onlardan

nefret ediyorum. İstersek yapamayacağımız hiçbir şey yok. Sizleri seviyorum.

*Eğer yazmak isterseniz Instagram hesabım: [gizlendi]

(Görsel: Helen Frankenthaler)