Yaklaşık bir yıldır kendi isteklerimin, özgürlüğümün; baskılardan daha önemli olduğunu fark ediyorum.

Yazacaklarıma annemin söylediği “Orospu mu olacaksın?” cümlesiyle başlamak istedim.

Ben 6. sınıfta hem aile baskısıyla, hem de daha çocuk olduğum için etrafımdaki insanlara özenerek kapandım. İstedim mi, istemedim mi, bundan bile hiçbir zaman emin değildim o yaşta bile. İlkokula başladığım zamanlardan itibaren her yaz kuran kursuna gönderildim, orada öğretilen her şey doğru sandım ama çok yanılmışım. Bunu fark etmem uzun zaman aldı. Şu an 18 yaşındayım ve yaklaşık bir yıldır kendi isteklerimin, özgürlüğümün, baskılardan daha önemli olduğunu fark ediyorum. Kapalı olmaktan mutlu değilim ve eğer kapalı olmaya devam etmek zorunda olursam asla mutlu olmayacağım. Bunu ne zaman başarır, ne zaman içimde o cesareti bulur ve açılırım bilmiyorum, ama bunu kesinlikle bir zaman yapacağım ama ailemden çok çekiniyorum.

İlk başlarda ailem dini yanlış anlıyor olarak görüp dini ve ailemi de masum görmeye çalıştım, ama artık ben dinlere inanmıyorum, kafamda taşıdığım bu örtü ve ben bir bütün oluşturamıyoruz. Şu an çok sevdiğim bir insan var hayatımda, sadece 1 hafta önce anneme bundan haberi olması için anlattım çünkü ben telefonumu gizledikçe kavga ediyor, sürekli hakaretler duyuyorum. “Kaç kişiyle konuşuyorsun, orospu mu olacaksın, şerefsizsin, adisin sen, sevgilin yüzünden dinden soğudun, senin yüzünden cehennemde yanacağız, açılacaksan evlen öyle açıl babana kalp krizi geçirtme, o adam yüzünden sağcı olmaktan çıktın devlete nankörlük ediyorsun” gibi o kadar şey duydum ki, burası böylece daha da uzar gider. Bir insan 18 yaşında diye cahil olmuyor, kendi kararlarını verebilecek yaşta bir birey olduğunu senin gerçekleri söyleyebileceğini kimse görmüyor, “Büyükler her zaman haklıdır sus” diyorlar ama ben gerçekten yoruldum. İnanmadığım bir şeyi başımda taşıyıp hayatımı ona göre şekillendirmek zorunda kalmaktan, sağcı ve gerici bi aile ile yaşamaktan, istediğimi söyleyememek hep susturulmaktan yoruldum.

Bu yıl 2. kez üniversite sınavına hazırlanıyorum, Ankara’ya gidip hukuk okumak istiyorum. Oraya gidince belki gitmeden açılmak istediğimi söylemek istiyorum. Ben özgür olmak istiyorum, kısıtlanmak değil. Mutlu olmak istiyorum, insanlar ne der diyerek yaşamayı değil.