Yakın zamanda resim eğitimi almaya başlayacağım ama o kursa kapalı gitmek istemiyorum.

Öncelikle selam. Ben daha 6. sınıfa başlamadan kendi isteğiyle(!) kapanmış bir kızım. Ne kadar kendi isteğim orasını bilmiyorum, bilmiyoruz.

Buradaki kimse isteyerek kapanmadı aslında. O zaman açılmak gibi bir isteğim yoktu, ama kapanmak da hoşuma gitmiyordu. Hayattan soyutlandım resmen. Benim gibi cıvıl cıvıl, konuşkan, heyecanlı bir kız, evde oturup dizi izlemekten başka bir şey yapmaz olmuştu. Özgüvenim o kadar düşüktü ki… Dışarıda o kadar kötü hissediyordum ki… Ama açılmak istediğimi de kabullendiremiyordum kendime. Hep ayna karşısına geçip, camdan gelen rüzgarla savrulan saçlarımı izlerdim. Benden çalınan çocukluğumun sorumlusu kimdi? Son 1 yıldır açılmayı kafama koydum. Araştırdım inandığım dini. Meğer ne kadar çok saçmalığa inanıyormuşuz din diye. Şu an dinsizim diyemem, ama din adına bir şey yapmak gelmiyor içimden. Allah’a çok yalvardım yakardım. Bir şey olmadı şu anlık. Umarım olur da inancımı yitirmem. Bu konuyu hep alttan alttan söylemeye çalıştım aileme. Kapanınca ne oluyor, önemli olan ahlaklı olmak, gibi gibi sayısız kere açtım konuyu.

En sonunda babam patladı. “Açılmak mı istiyorsun?” diye kükredi adeta. “Hayır.” dedi. “Açılamazsın.” Beni bu hayatta en çok seven kişi olduğunu düşündüğüm babam bana öyle kötü hissettirdi ki…

Annemse asla böyle bir şeye müsaade etmeyecek bir insan. Babam bana öyle bağırırken, o da yan koltukta sessiz sedasız izledi. İşine geliyordu çünkü. Annemle bu konular yüzünden hep aramız açılırdı. Bu konuyu tekrar açsam, yine açılacak aramız ve bana yaptığı baskılar artacak. Şimdi 17 yaşındayım ve güzel sanatlar fakültesi düşünüyorum. Yakın zamanda resim eğitimi almaya da başlayacağım, ama o kursa kapalı gitmek istemiyorum. Arkadaşlarım (kapalıyken bile) tam bir sanatçı olduğumu söyler. Ama ben kendimi böyle sanatçıya değil de bir eziğe benzetiyorum. Bu aralar sürekli söylemeye çalışıyorum tekrar. Söyleyemiyorum. Korkuyorum. Yine aynı baskılar, yine aynı bağırtılar… Fazla geliyor bana.

Beni çok seviyorlar, iyiliğimi düşünüyorlar. Madem neden mutsuz geliyor bana. Beni çok seviyorlar, iyiliğimi düşünüyorlar madem neden mutsuz olduğumu bile bile istedikleri kız profili bu? Lütfen bana biraz cesaret verin lütfen. Kendim için bir şey yapmak istiyorum. Üzerimdeki baskılar ve çevremdeki muhafazakar insanlar, anlattıklarımın çok daha fazlası… Bende savaşma cesareti yok. Savaşabilsem her şey güzel olacak biliyorum, ama şu an yapabildiğim tek şey bu mektubu yazmak.