Ailemizde taciz olayları görülüyor ve kimse ses çıkartmıyordu.

Nereden ve nasıl başlayacağımı cidden bilmiyorum. Hepimizin farklı farklı hikayeleri var. Ben de sizlere kabus dolu hikayemi anlatacağım, lütfen üşenmeden okuyun ve bana geri dönüş yapın.

15 yıl önce ailemizin 3. çocuğu olarak Ankara’da dünyaya gelmişim. Kendimi bildim bileli ailemizin neşesiydim. Geceleri korkarak uyuyan bir neşe. Ailemizde taciz olayları görülüyor ve kimse ses çıkartılmıyordu. Ses çıkartan kişiyi susturuyorlardı. (Kan davası çıkmasın diye. Cahil bir topluluk içinde yaşamaya çalışmak çok zor.)

Ben çocukluğumu 8 yaşında kaybettim. 12 yaşına gelince babam kaza sonucunda vefat etti. Babamın vefatında annem hamileydi ve babamın vefatından 4 gün sonra kardeşim dünyaya geldi. Bedensel engelli bir abim var. Ona babamın vefatını söylemek çok zor oldu. (Acısını anlatamam.) Babamın vefatından sonra annemin isteğiyle Şanlıurfa’ya taşındık. (Annemin memleketi olduğu ve anne tarafım orada yaşadığı için.) Biz Şanlıurfa’ya taşındığımızda benim psikolojim çok kötüydü sonrasında daha da kötü oldu. Artık inandığım düşünceleri ve istediğim kıyafetleri giyemiyordum. Anne tarafım dışarıdan çok Müslümanmış gibi ama aslında kul hakkı yiyen, insanların arkasından konuşan ve daha neler neler şeylere şahit olup susan bir topluluk. Benim giyimime çok karışıyorlardı ve artık 8. sınıfın sonunda pes ettim. Kendi isteğimle, ama psikolojik sıkıntıdan ve ailemin beni sevmesini istemesinden dolayı kapandım.

2 ay sonra açılmak istedim ama annem ve ablam çok kızdı, bana hakaretler içeren cümleler kurmaya başladılar. Evde her gün kavga oluyordu. Annem benim ısrarlı olduğumu görünce bu konuyu teyzelerime söyledi. Her gün bana kızıyor ve benim kararımdan dönmemi söylüyorlardı. Ailede dayımın sözü geçerlidir (Çok cahiller.) dayıma söylediler bana hakaret etti sonra da beni susturdular. Sömestr tatilinde tekrardan açılacağımı dile getirdim ve yine aynı muamele yapıldı. Yaz tatilinde yine konuyu açtım, beni bi’ vurmadıkları kaldı. Evden kaçmaya çalıştım başıma gelmeyenler geldi. Artık sağlıklı düşünemiyorum, intihar etmeyi planladım. Herkesten nefret ediyordum. Yaşamak istemiyordum. İslam’dan nefret ediyordum, her gün lanetler okuyordum. Annem “Zamana bırak,” dedi.

Konuyu 1 ay önce yine açtım okulumu değiştirdim. (Yine tüm düzenim bozuldu.) Annem eğer açılırsam beni okula göndermemekle tehdit etti. Sonrasında annem “Açıl,” dedi ve tam açılacakken “Diyaneti arayacağız,” dedi ama ben istemedim çünkü İslam’dan nefret ediyorum. Benim bu hale gelmememi onlar istedi. Annemin üzülmesini istemiyorum. Anneme bu durumu nasıl dile getirebilirim? Daha bir sürü konu var ama şu an bu kadarını yazabiliyorum. Ailemizde herkes bana deli gözüyle baktığı için telefonum da elimden alındı bilgisayarım da. İnternete girmem dahi yasak. Lütfen bana geri döner misiniz?