Dinin sembolü olmak istemiyorum.

Öncelikle herkese selamlar! Bir aydır, her gün açıp yeni bir şeyler paylaşılmış mı diye baktığım siteye nihayet ben de yazmak istedim. Buradaki destek ve yardımlaşma çok hoşuma gitti. Benim de yazım başörtüsüyle ilgili olacak, başlıyorum…

Ben, 12 yaşında kendi isteğimle kapandım. Zamanı gelince kapanmam gerektiğini biliyordum aslında ama daha ergenliğe bile girmemiştim. Kuzenim ergenliğe girmişti, ben de ona özendim, sanırım beraber kapandık. Kapanmak istediğimi aileme söylediğimde, çok erken olduğunu söylediler ve çok hevesli görünmediler. Daha çocuk olduğumu ve zamanı gelince zaten kapanacağımı söyledi annem. “Sıkılırsan açılırsın sonra, öyle olmaz bi’ açıl bi’ kapan” dedi. Yani başta pek destekleyici bir tutum almadım. Bu arada annem de babam da dininde, namazında, orucunda insanlar. Ama geleneksel dinci değiller gerçekten, inanılmaz okuyup araştırırlar, sorgularlar, kulaktan dolma bilgilerle yaşamazlar dini.

Kendime geri dönüyorum, ben çoğu kişinin aksine kapandıktan kısa bir süre sonra mutsuzluk yaşamadım. Zaten o zaman çocuk olduğum için normal giydiğim kıyafetlerin üstüne sadece şal bağlıyordum, çok sıkıntı olmuyordu. Ayrıca namaz falan da kılıyordum, bu böyle 10. sınıfa kadar devam etti. Sonra bir şekilde namazı yavaş yavaş bıraktım. Tanıştığım bir arkadaşım görüşlerimin değişmesinde gerçekten etkili oldu. Dine yönelik daha farklı sorular sormamı sağladı. Bu şekilde bu düşüncelere kadar geldim. Ben istiyorum ki insanlar; beni dış görünüşüme göre yargılamasın, hangi partiden olduğuma dair yanlış izlenimlere kapılmasın veya herhangi bir kıza olduğundan farklı bakmasın. Ben, dinin sembolü olmak istemiyorum. Yazın sıcağında şort giymek istiyorum, eşarp değil. Dışarıdan Müslüman gözüktüğüm için insanların beni homofobik sanmasını istemiyorum.

Bu sadece insanların beni nasıl gördüğüyle ilgili değil benim kendimi öyle görmek istemediğimle ilgili. Bu benim yaşamım ve bir kere olacak. Ben, bunu istediğim gibi yaşamak istiyorum. Bu konuda ailemle hiç konuşmadım, bu sene üniversite sınavına gireceğim, ondan sonra konuşup halletmeyi düşünüyorum. Bu gerçekleşirse yeni bir ortama, yeni halimle girmek istiyorum. Aileme inanılmaz düşkün biriyim ve gerçekten aramız çok iyi. Böyle bir şeyin sonuçlarını tahmin edemiyorum ve onları üzmek de istemiyorum. Sonuç ne olursa olsun, bunu başarmak istiyorum ama aynı zamanda umuyorum ki aynı zamanda yanımda destekçim olsunlar. Başka kimse önemli değil.

Biliyorum ki hiçbir zaman herkesi mutlu edemezsin çünkü bir şeyleri eleştirecek birileri her zaman olacak. Ben açılsam; annemin teyzesi, kendi kızları ve torunları açık olmasına rağmen beni acımasızca eleştirmekten vazgeçmeyecekler mesela. İnsanlar çok acımasız… Çok uzattıysam kusura bakmayın, anlamıyorum ne kadar yazdım ama ben artık saçlarımı savurmak istiyorum…