Lise benim gözümü açtı.

Burada bir sürü kişinin kendi hikayelerini anlattığını gördüm, o zamandan beridir sayfadan çıkamıyorum, çoğu hikayeyi de okumuşumdur. Ben de aynı sorunu yaşıyorum ve buradan güç alarak aileme anlatmak istedim.

En başından alayım.

Babam dindar bir insan. Annem, babam kadar dindar sayılmasa da Müslüman biri. Ben kendimi bildim bileli evde her gün kavga oluyor. Her an küfürler bağırışlar, her yerde… Ama babama sorsan “Müslüman mısın” diye, “Tabii ki de Müslümanım” der çünkü kadına küfür etmek, dövmek, bağırıp, çağırmak tam dine yakışan bir şey. Beni dinden soğutan şey de bu. Müslümanlık benim için zorbalıktı. Neyse… Babamla bir nevi ben de aynı sorunları yaşıyorum. Her zaman kavga ediyoruz, aramız hiç iyi değil. Bu süreçte annemle aramız daha iyi oldu ve daha çok yakınlaştık. Çoğu zaman, annemden güç almışımdır.

5. sınıfta İmam Hatip’e gönderildim. O zamanlar küçüğüm, neyin ne olduğunu bilmiyorum. Akrabalarımızın hepsi Müslüman olduğu için güzel bir şey yaptığımı sanıyordum ve mutlu oluyordum. Aşırı derecede zorlanmıyordum, işte o “alışma” süreçlerindeydim. 7. sınıfa kadar bu düşüncelerim devam etti. O zaman dank etti kafama. O zaman anladım neyin ne olduğunu, nasıl bir durumun içinde olduğumu. Ama bunun hala bana göre yanlış bir şey olduğunu düşünmüyordum. Bilmiyordum ki, nasıl başka düşünceler olur, nasıl başka dinler olur, bilmiyordum.

Her zaman böyle şeylerden uzak tutuldum. Babam her seferinde namaz kılmama zorlardı, yeri gelir küfrederdi. Bir keresinde kavga ettiğimizde “Hiçbir b*ku hak etmiyorsun sen” deyip ,telefonumu almıştı. Bu bana yaşattığı şeylerin birkaçı sadece.

Ramazan ayında babam bana “Neden oruç tutuyorsun” diye sorduğunda “Sizin zorunuzla tutuyordum” demiştim, nerden cesaret geldiyse. Yine sinirlenmişti, kavga çıkmıştı, Ramazan’ın sonuna kadar oruç tuttum. Son günü babam bana “Aferin son güne kadar tuttun” dedi.

Anlayamıyorum neden böylesin baba? Neden bir kez yanımda olmuyorsun? Kız çocuğuyum ben, beni sevip kollaman gerekirken, beni çok incittin baba. Her seferinde dini konuları açıp canımı yaktın. Senin için bu daha çok önemliydi değil mi? Her neyse.

Liseye geçeceğim sırada babam beni İmam Hatip lisesine, yatılı Kuran kurslarına göndermek istedi. Annemse “Bırak okulunu okusun, yazları gider” dedi. Anadolu okuluna verildim. Erkeklerin olduğu bir ortama neredeyse ilk girişimdi. Abim de çok karşıydı. “Seni orada değiştirirler” diyordu hep. Oysa lise benim gözümü açtı. Kim ne derse desin, ben orada öğrendim başka hayatların olduğunu, başka dinlerin de olabileceğini.

8. sınıfta YouTube’da bazı kızları izlerken “Bunlar nasıl açık saçlılar ya? Neden kapalı değiller” diyordum, ne kadar cahilleştirilmeye çalışılmışım ama… Ben böyle birisi değilim. Bana göre bir kızın kafasını kapatmasının doğru hiçbir yanı yok. Allah madem bizi seviyor, mutlu olmamızı istiyor, neden bu işkenceleri çekiyoruz? Neden saçlarımız bu yaşta rüzgarla buluşmuyor, yağmurda ıslanmıyor? Ben bunu istiyorum, özgür olmak istiyordum. Babama göre bu hep or****luk’tu.

Burada hikayesini anlatan bir kızın yorumlarında bir Instagram sayfası gördüm, “İhtiyacı olanlar yazabilir” tarzı bir şey yazmıştı. Ben de ona yazdım. Onun da bana çok büyük desteği oldu. Onunla konuştukça cesaretim artıyordu. Ve bir gün cesaretim tam olarak yerine geldiğinde, anneme anlatacağım ilk.

Lütfen ama lütfen aileniz sizi korkutmasın. Biliyorum çok zor şeyler yaşıyorsunuz, her gün ağlayarak yatıyorsunuz belki, benim gibi. Ama güzel günler çok yakın. Siz pes etmeyin yeter ki, özgüveniniz ve cesaretiniz kırılmasın. Birbirimize destek olalım. Bana yazmak isterseniz ben buralardayım. İstediğiniz zaman yazabilirsiniz. Umarım her şey dilediğiniz gibi olur.