Cehaletle girdiğim savaşta yorgun düştüm.

Merhaba herkese. Uzun zamandır size yazmak istiyordum ancak bir şeyleri başarmadan yazmadım ama galiba bu hikaye hiçbir zaman başarı hikayesi olmayacak.

Yazımın isminin “Cehaletle girdiğim savaşta, yorgun düştüm” olmasını istiyorum. Size kısa kısa hayatımdaki önemli anları anlatacağım ama öncelikle şunu bilmenizde fayda var. Yobaz ve siyasal İslamcı bir ailede doğdum. Çocukken en sevdiğim kıyafetim pembe tütülü mini eteğimdi. Altına tayt giymek zorundaydım ama hep onu giyerdim. Gelecekte kapalı olmam gerektiğini bilirdim ama kendimi açık hayal ederdim hep.

Şimdi asıl hikayeye başlıyorum. 6. sınıf, 15 tatil, abim yoldan geçen bir kızı görüp “Ne güzel kapalı gördün mü senin de zamanın geldi” dedi, ben 11 yaşındaydım ve henüz adet bile olmamıştım. Ayrıca abim daha 14 yaşındaydı. Çok ciddiye almadım ama annem, “Abin kapan diyorsa, kapanacaksın” dedi. “Tamam” dedim çünkü bir gün başıma bunun geleceğini biliyordum. Sonra okullar açıldı. Ben kapalı gittim. Benden başka kimsede yoktu başörtüsü, garibime gitti. Sonra biri “Zorla mı kapandın” deyince, ailemi zan altında bırakmamak için “Hayır” dedim.

Gel zaman git zaman ben bu örtüyü sevmedim ama alışmaya çalıştım. Sonra liseye gitme vaktim geldi çattı. Beni okula göndermemekle tehdit etmişlerdi. Sonlara attığım birkaç İmam Hatip’le gözlerini boyayıp, üstlere Anadolu liselerini yazdım. Sonuç olarak da Anadolu’ya gitmeye hak kazandım. Belki de şu hayattaki tek şansım buydu. Orada birbirinden çok farklı insanlarla tanışıp, herkese saygı duymayı öğrendim. İmam Hatip’e gitseydim belki de insanları açık ve kapalı diye ayıracaktım.

Demiştim ya, kapalılığı sevmeye çalışıyordum diye yatılı Kuran kursunda bunu başardım. Orası çok değişik bir yer. “Parfüm sıkmak zina yapmaktır” gibi şeyler söylüyorlardı. Açık olanlara baskı yapıyor, kapanınca da kutluyorlardı. Ben oradaki havasızlıktan hastalandım, doktora gittim. Anneme “Anne bak, ben hasta oldum orada, beni bir daha gönderme” dedim ama yeniden gönderdi. Öksürük krizinden 10 dakikada bir dışarı çıkıyordum. Neyse ki oradan kurtuldum.

12. sınıfa başladığım ilk gün başımı açtım. Ama ailemden gizli gizli okula geldiğimde. Şimdi “Keşke ailenden gizli yapmasaydın” diyenler olacak ama o ilk gün saçlarımda o güneşi, o rüzgarı hissedince değdiğini anlıyorum. Tabii sonrasında anneme açılmak istediğimi söyledim. İlkinde ağladı. İkincisinde “Ben çarşaflıyım, benim yanıma yakışmazsın” dedi. Benim isteklerimin hiçbir önemi yoktu sanki. Aynaya baktığımda görmek istediğim şeyin bir önemi yoktu sanki. Okulda açıktım ya hani. Kendime bir de isim koydum [gizlendi] diye. Kapalıyken [gizlendi]’ydim, açıkken [gizlendi]. Ama galiba [gizlendi] hiçbir zaman [gizlendi] olmayacak. Niye mi bunu söylüyorum? 12. sınıfı bitirdim ve üniversite sınavına girdim. Bu sene pek çalışmadığım için istediğim bölüm gelmedi. Oysaki ben psikoloji okuyup, sizlere danışmanlık yapmak istiyordum.

Neyse, ben puanımın tuttuğu siyasete yönelmek istedim. Atatürk’ü sevdiğim için “Siyaset okuyup da CHP’li mi olacaksın” dediler. Öyle olmadığını söyledim. Sonra bayağı tartıştık. 3 kişiye karşı 1 kişiyim. Annem, babam, abim ve ben. Sürekli annemin “Sus” demesiyle büyüdüğüm için kendini iyi ifade edebilen biri olmadım ve tartışma büyüdü. Ben RTE’yi sevmediğimi söyleyince, babam “Ben sana niye ekmek veriyorum ki” dedi. Sonrasında “Hiçbir tercih yapamazsın, göndermeyeceğiz, telefonunu da alacağız” dediler.

Bu mektubu da kimseye göstermemeye çalışarak yazıyorum. Ben insanlara kendimi anlatmayı çok isterdim, bir TEDx konuşmasında veya bir yazıda… Belki de bu yazı, o yazıdır. [gizlendi]