“Sen feministsin, Atatürkçüsün, farklısın.”

Merhabalar. Öncelikle nerden başlanmalı nasıl anlatmalı bilmiyorum, gelişigüzel başlıyorum…

Daha önce de buraya mektup yazmıştım; “Olmak istediğin güçlü kadın profili sen değilsin.” diye. Olmak istediğim kadın hala ben değilim. Ailesine bağlı yaşayan, kendi fikirleri olmayan, başına taktığı örtüyü isteyip istemediği önemsenmeyen, güçsüz bir kadın. 20 yaşındayım, hayat bana pek çok zorluk getirdi. Annem kanser hastası, küçük kardeşlerime bakmak zorunda kaldım. Derslerime odaklanamadım, yaşıtlarımın yaşadığı hayatı hiçbir zaman yaşayamadım. Şikayetçi değilim, ben sorumluluklarımı biliyorum, peki ya ailem? Ebeveyn olmak ne demekti? Yol göstermek, çocuklarının fikirlerine destek olmak değil miydi? En azından ben böyle düşünmüştüm. Bu kadar zorluğun ve sorumluluğun ardından bir de kendim olmayan kendime katlanmak zorunda bırakıldım. Kendimi hiçbir zaman sevmedim. İstemediğim hayat, istemediğim din, siyasi görüş dayatıldı bana. Ailem tarafından, sevmem gereken insanlar öğretildi. Benim sevdiklerimi onlar sevmedi, dışlandım.

Babam beni; “Sen feministsin, sen Atatürkçüsün, sen farklısın.” diye ötekileştirdi. Ardından gelen anksiyete, depresyon, panik atağını yenemedim. Üstüne bir de sırf; “Baba ben başörtüsü takmak istemiyorum.” dedim diye hırpalandım. Öldüresiye dayak yedim. Neredeyse her gün; “Sen daha ölmedin mi?” dendi. Çeşitli intihar yöntemleri anlatıldı. Üniversite kazandım; “Bırak okulu.” diye tehdit edildim. Kendi şehrimde okumak istemediğim için; “Bırak okulu.” dediler, kendi şehrimde üniversite kazandım.

Hayatım onları memnun etmekle geçti. 20 yaşındayım, bir kez şöyle sahiden gülmedim. Konuştuğum insanlar; “Mesleğini eline alınca her şey düzelir.” diyorlar. Nereden baksan 4 sene var buna. Ben nasıl dayanacağım? Ben nasıl hayatta kalacağım bilmiyorum. Sormam gereken her yere, ne yapabilirim, diye sordum. Farklı şehre kaçmaktan başka çarem yok, fakat öldürülmekten korkuyorum. Ben daha hayata başlamadım, ben hiç gerçekten nefes alıp doyasıya gülmedim. Ölmek istemiyorum ben, yaşamak istiyorum. Tek isteğim biraz daha yaşamak, öldürülen diğer kadınlar gibi…