Neden beni namaz kılmaya teşvik etmediler de zorla kapattılar?

Benim de hikayem var. Uzun uzun anlatacağım. Buraya gelip anlatma sebebim ise sadece içimi dökmek. Benim çevremin yani birinci derece yakın akrabalarımın çoğu diyanette çalışıyor. Bu yüzden küçüklüğümden beri normal olarak Kuran kurslarına gittim, yatılısına da. Kuran okumayı, namaz kılmayı seviyordum hatta tüm çevrem kapalı olduğu için kapanmayı da istiyordum. “Büyüyünce kapanacağım” falan diyordum. Annem ara ara dışarı kapalı çıkartıyordu ve hiç tepki göstermiyordum çünkü doğrusunun bu olduğunu düşünüyordum. Yaş 9-10.

Ben hayatım boyunca hiç sıfır kolluyla dışarı çıkmadım mesela, hiç diz üstü eteğim olmadı, 15 yaşına kadar hiç dar pantolon giymedim. Çünkü ailem bunların hiçbirine izin vermedi. 12 yaşından sonra hiç kısa kollu tişört de giyemedim. Her seferinde - sıcak yaz günlerinde bile- hırka giyerdim tişörtlerimin üstüne. Çünkü ailem böyle uygun gördü. Çok korkunç değil mi? Küçük yaşlardayken bile kendi istediğin gibi giyinemiyorsun… Ve işte o an, kapanma sürecime geldik.

Kardeşimle aramızda 1 yaş var ve ben 6. sınıfa geçeceğim zaman İmam Hatip ortaokullarının açıldığını duyduk. Ailem hemen araştırmaya başladılar, 6. sınıftan mı alıyorlar 5. sınıftan mı diye. Çok şükür ki 5. sınıftan alıyorlarmış, yani ben kurtulmuştum. Ancak kardeşim 5. sınıf olduğu için ailem “Oraya git” diye ısrar etmeye çalıştı. Kardeşimin sınıfındaki birkaç arkadaşının ailesi de bizimki gibi olduğu için, böyle birbirlerini ikna ederek onların sınıfındaki çoğu kişi İmam Hatip’e gitti. (Burada bir şey demiyorum orası da bir okul ve tercih ettiler tabi ki, kötülemiyorum yanlış anlaşılmasın.)

Ailem artık kapan demeye başladı. Hem kardeşime hem bana… Ama ben artık büyümüştüm her ne kadar çocuk olsam da yine de düşünebiliyordum neyin ne olduğunu görebiliyordum. Ben istemedim. Ama kardeşim İmam Hatip’e gidiyordu, orada çoğu kişi kapalıydı zaten, ona zor olmadı. Babam dedi ki “Kapanın tablet alayım size.” Kardeşim hemen kabul etti. Ama ben etmedim “Kendi isteğimle kapanacağım” dedim, küçüklükten beri zorladıkları için hiç istemiyordum.

6. sınıftayken başladılar tüm sülale “Kapan” demeye. Kardeşimi gören sülale bana bakıyordu küçümseyen gözlerle “Aa bu niye böyle” diye. 8. sınıfa kadar ailem bu konuda hiç susmadı ve babam dedi ki “Yılbaşında kapanıyorsun.” Babam bir şey derse o olmak zorundaydı. Çok korkmuştum, ne yapabileceğimi bilmiyordum çünkü yalnızdım. Yılbaşı geldi ama ben kapanmadım, ortaokul bitsin diye yalvardım, kabul ettiler. Ortaokul bitti ve temmuz ağustos aylarına geldik. Babam bana bir tarih vermişti, o gün de bir yere gitmemiz gerekiyordu. Ve ben o gün başımı kapattım. Köyde olduğumuz için pek etki etmedi, zaten öyle kalabalık bir köyümüz de yok. Asıl sorun liseye geçince. Lise ya fen lisesi ya da İmam Hatip olabilirdi. Onun dışında hiçbir liseye gidemezdim çünkü babam öyle istedi. Fen lisesine puanım yetmedi ve ben de İmam Hatip istemiyordum. Mecbur bir kolej vardı oraya gittim. Mecbur diyorum çünkü hiç koleje gitmek istemedim. Kapalıyım ya oraya ayak uyduramam diye korktum.

Kendimi örtünün altında hem çok çirkin hem yalnız hissediyordum. Nefes alamıyor ve gülemiyordum. Yavaş yavaş sınıftakilerle konuşmaya başladım ama kendimi çok zorluyordum, o örtünün altında “yanlış bir şey” yaparım diye. Arkadaşlarım desen bir elin parmaklarını geçmez çünkü kapalıyken özgüvenim gitmişti. Çok renkli bir insandım ailemse beni söndürdü. Neyse ki zar zor 4 senem bitti. Benim hala özgüvenim yok. Hala yalnızım. Dershaneye gittim orda da arkadaşım olmadı çünkü insanlarla konuşamıyorum resmen, o kadar kötü hissediyorum ki o örtünün altında kendimi.

Hani derler ya “Dinin direği namaz” madem öyle neden beni namaz kılmaya teşvik etmediler de zorla kapattılar… Bunu her sorduğumda tamam ona da zorlarız diyorlar.

İşte şey de diyorlardı “Senin yüzünden günaha giremem ben, senin yüzünden yanamam, ahirette bana teşekkür edeceksin bak, saçlarından yılanlar asılır kapanmazsan, milleti kendimize güldüremeyiz.” Bir aile kızına bunları diyemez, dememeli.

Ailemin karşı çıktığı birçok şeyden biri de erkekler. Normal bir erkek arkadaşım olamazdı çünkü erkeklerin aklı fikri sevgililikteydi. Ben de öyle bir insanım ki daha çok erkeklerle anlaşabiliyorum. Mesela evde telefonla herhangi bir erkek arkadaşımla konuşamam. Kuzenlerime sarılamam çünkü erkekler ve benden büyükler, asla olmazmış. Çok pişmanım o kadar uzaklaştık ki kuzenlerimle ailem yüzünden.

Ailemi seviyorum. 19 yaşındayım ve hala kapalıyım, ve hala bunlar devam ediyor. Alıştım, alıştırıldım. Saçlarımı da seviyorum ama hala nefes alamıyorum.