Diğer çocuklar gibi rahat hareket etmek istiyorum.

Merhabalar. Ben 15 yaşında, 10. sınıfa geçmiş kapalı bir kızım. Benim hikayem ortaokuldayken başlıyor. Bizim bir komşumuz vardı. Kendisi hocaydı, kızları ablam ve benim ile yaşıttı, çocukluk arkadaşlarımız… Ablam şu an 12’ye geçti.

Bizim ailede şöyle bir düşünce var “Regl olduğun zaman kapanmalısın.” Çünkü o zaman kız olmuş oluruz ve bir yerlerimizi göstermek artık günah olur. Hah bir de şöyle düşünce daha var “Kızlar erkeklerle aynı ortamda bulunamaz.” Evet, sırf bunun için bizi ortaokulda İmam Hatip’e gönderdiler. Komşumuzun kızları da oraya gidiyordu hem.

Evet, ablamlar okula başladı ve ilk senesinde kapandı. Ben de onu gördükçe ona imrendim. 6. sınıfa geçerken ben de kapandım bir hevesle. Başta her şey gayet güzeldi. Ama 8. sınıfta aklım başıma geldi, olgunlaştım ve haliyle düşüncelerim de değişti. Hayatımı onların şekillendirmesine izin vermemeliydim. Ablam lisede de İmam Hatip’e gitti çünkü öyle olması gerekiyordu. Ben bu yönden birazcık şanslıyım. LGS’nin, adrese dayalı gitmenin olduğu zamanlara denk geldim. Ablamın okulu da bize uzak, istesem bile gidemem.

Tercih günü geldi, puanım da pek iyi sayılmazdı. Babamla beraber gittik. Babam hocalara buradaki İmam Hatip’leri sordu. Ona bıraksaydım İmam Hatip’e gönderecekti. Ama hayır, istemedim, itiraz ettim hatta ağladım. Anadolu lisesi yazdım böylece. Herkes başta şaşırdı. Herkes. Yok, İmam Hatip’e neden gitmedin de orada erkekler var değişirsin de… Ben sadece dinledim. Aldırış etmedim. Zaten hep suskun bir kızdım, ne yazık ki özgüvenim olmadığı için ağızlarının payını da veremiyordum. İşte bu sebeplerden kendimi o kadar değersiz hissediyorum ki, sürekli - ben bile - artık kendimi aşağılamaya başladım, yeri geldi kendime zarar verdim.

Her şey o kadar üst üste geliyor ki dayanacak gücüm kalmadı, o kadar güçsüzüm ki… Şu an açılmak istiyorum ama bunu yaparsam herkes o kadar tepki gösterecek ki… Hiç beklenmedik şey ise, benim sessiz bir kızım olmam. Sadece saçımı açmak istiyorum. Diğer çocuklar gibi rahat hareket etmek istiyorum. Zaten dört dörtlük kapalı olduğum da söylenemez. Bunu gidip ablama bile anlatamadım, “Arkadaşlarına mı özeniyorsun sen” der ve beni aşağılar. Ne kadar ciddi olmasa bile ben alınıyorum ve kaldıramıyorum. Böyle birine hiçbir şey anlatmak istemem. Evet, benim özsaygım, özgüvenim yok, değersizim ama belki açılırsam değerli hissedeceğim. Nasıl olacak, en ufak fikrim yok fakat çok istiyorum, çok bunaldım. Böyle bir ailede maalesef çok zor.

Herkes yanlış anlayacak ama ben yine de istediğimi yapacağım. Dik durmayı öğrenmem gerek. Babamla konuşup, anlatacağım. Umarım beni anlar ve kendi hayatımı kendim kurabilirim.