Benim en büyük baskıcım bendim.

Merhaba. Ben 21 yaşında, bir üniversite öğrencisiyim, lise 1’den beri kapalıyım. Bu siteyi bir süredir sessizce takip ediyorum. Uzunca bir yazı yazmak istemiştim her zaman ama bugün kısa ve cesaretlendirici bir yazı yazmak istiyorum.

1 seneden uzun bir süredir ciddi olarak düşünüyorum, henüz daha açılmadım ama geçen sene anneme genel olarak istemediğimden bahsetmiştim. Ne kadar ciddi olduğumu belli etsem de pek üstünde durmadı annem ve konu kapandı gitti. Annem, dindar bir ailede yetişmiş bir kadın ama hurafelere inanan ekstrem bir dindar değil. Yargılayıcı ya da sert bir kadın hiç değil; oldukça genç ruhlu, eğlenceli bir kadın. Annem de babam da asla baskıcı insanlar olmadı hiçbir zaman. Ben de asla çılgınlık yapan, istediği gibi yaşayan biri değildim. Çevrem öyle değildi; hep uyumlu, sakin bir kız olarak bilinirdim.

Babam oldukça rahat bir insan, benim hayatımda daha etkili olan annem ve anne tarafından akrabalarımdı. Tüm kuzenlerim kapalıydı. İlkokuldayken bile arkadaşlarımla konuştuğumda ilerde kapanacağımı söylerdim, dediğim gibi uyumlu bir karakterim vardı, hiç sorun çıkarmazdım. Mükemmel olmalıydım; insanların eline beni sevmeyecekleri, yargılayacakları bir neden vermemeliydim. “Liseye başlayınca kapanacağım” demiştim. O sıralar, bu tarih çok ileri bir zaman gibi geliyordu ama o gün geldi çattı. Çalışkandım, iyi bir Anadolu lisesi kazandım ama kaydımı İmam Hatip’e aldılar. Orayı istemememin tek nedeni, puanıma göre düşük bir lise olmasıydı. Onların değiştirmesinin nedeni de o yıllarda liseye kapalı gitmenin yasak olmasıydı.

Tüm sınıfın kapalı olduğunu gördüm ve dedim ki “Zaten yapacaktım şimdi yapayım.” İlk günler kendimi çirkin hissettim çünkü saçlarımı çok beğeniyordum. Tanıdığım birkaç kişi de açıkken daha güzel olduğumu söylüyorlardı ve üzülüyordum. Servisle okula giderken ortaokulumdan birilerini görünce, başımı eğiyordum; beni kapalı görmesinler diye. Sonrasında çevremle birlikte örtüme ve liseme alışmaya başladım, dediğim gibi uyumlu biriydim. Lisemi sevmiştim ve “İyi ki beni almışlar bu liseye” bile demiştim. Hala orada tanıştığım ve çok sevdiğim insanlar var ama farklı bir ortama girene kadar yanlışların farkına varamamıştım. Mesela müdürümüz serbest kıyafete geçtiğimiz dönemde, bir sabah, istiklal marşından sonra uzun giymeyen kimseyi okula almadı. Dizin altında olması bile yeterli değildi ve ben de gerçekten uzun tunikler giyerdim hep. Yine de bahçede kaldım o gün. Ailelerimize laf etmişti “Nasıl izin veriyorlar” diye.

Biz birer simgeydik ve kimseye koz vermemeliydik. Biz çok çalışmalıydık çünkü herkese İmam Hatipliler’in çok iyi yerlere geldiğini kanıtlamalıydık. Ben bu davayı sırtımdan hiç atamadım. Üniversitede daha rahat giymeye başladım ama sürekli kendimi örtüm sebebiyle kısıtladım. Hep “Sadece kendimi değil tüm bu topluluğu temsil ediyorum, yapmamalıyım” dedim. Dediğim gibi, benim en büyük baskıcım bendim. Hiç sınırlarını aşmamış, “Ben ne istiyorum” diye düşünmemiş bir kızdım. Başkalarının benden istediklerine o kadar odaklıydım ki üniversitede başka ortama girince afalladım.

Geniş, kızlı erkekli bir arkadaş grubum vardı. Kendimi aramaya başladım ama bunu istediğimi fark etmem 2 senemi aldı. Dediğim gibi ilk olarak geçen sene, anneme ve teyzeme belirttim bu isteğimi. Konuştuk, tartıştık ama asla yargılanmadım. Asla cesaretim yoktu o sıralar, okul başladı ve bu sırrım gittikçe büyüyordu içimde. Arkadaşlarım bir gün “Yapar mısın” dediklerinde, “Olabilir” diyordum ama asla ciddi bir şekilde istediğimi belirtmemiştim. Yarıyıl tatilinden sonra en yakın arkadaşıma söyledim, bana destek oldu, cesaret verdi. 2. döneme açık başlamayı çok istedim, yapamadım ama o sıra o kadar kararlıydım ki, “Bir hafta sonunda yapabilir miyim” diye düşünüyordum. Okul varken yapmazsam yazın asla yapamazdım çünkü kafamı dağıtacak, her gün gideceğim bir yer olamayacaktı o süreçte. Sonra, Mart’ta okullar kapandı. Ben kendimi şartlamıştım, 3 hafta sonra okula açık gidiyordum ama o 3 hafta, bildiğiniz gibi 7 ay oldu. Şu an okulumun açılmasına 1 buçuk hafta var ve ben birkaç gündür stresten ölecek gibiyim. Çünkü tam zamanı, şu an yapmalıyım.

Sonunda asıl yazma sebebime geldim. İlk söylediğim arkadaşımın cesaretlendirmesiyle ciddi bir şekilde açılacağımı anneme söyledim. Nasıl sancılar çektim, bilemezsiniz. Evet, kızmayacaktı belki ama ben kendimle savaşıyordum, söyleyeceklerimi prova ettim, kaç kez salona gidip geri döndüm. Bir kere tam söyleyecekken sustum. En sonunda, dün gece, muhabbet ederken gözümü kararttım ve söyledim. Asla beklediğim gibi olmadı, annem gayet sakindi “Öff yine mi bu konu” demedi, “olmaz” demedi. Sonuçlarını tartıştık, nedenlerini tartıştık, annem şakalar yaptı. Ve ben anladım ki çevremdeki duvarları hep ben örmüştüm. O duvarlar sadece benim inandığım kadar gerçeklerdi ve bir adım attığında yok oluyorlardı.

Biliyorum; bazılarınız gerçekten hapsedilmiş, kıstırılmış hissediyor. Belki çoğunuza göre şanslıyım ama demek istediğim; engeller siz var olduklarını düşündükçe varlar. Hala annemden başka kimseye söylemedim ve sürem azalıyor. Her ne kadar tek endişelenmem gereken annem ve babam da olsa, ben tüm hayatını herkes tarafından onaylanacak şekilde yaşamış bir kız olarak; en önemsiz kişinin bile düşüncesini kafama takıyorum. Ama yine de bu sıralar hiç olmadığım kadar cesur hissediyorum. Nedenlerimden bahsetmedim ama zaten yeterince uzun yazdım.

Bugün okuduklarımdan sonra şu anı paylaşmam gerektiğini düşündüm çünkü bu yazılarda beni çeken şeyin, verdiği umut olduğunu fark ettim. Ondan kendimce yaşadığım bu ufak zaferi, size umut olsun diye yazdım. Umarım 1 hafta sonra, size saçlarımın havaya değişini anlatırım. Hiç kafamda kurduğum gibi olmadığını, boş yere kendimi bu kapana kıstırdığımı söylerim. Umarım, çevrenizde sizi olduğunuz gibi kabul eden insanlar olur ve hayallerinize ulaşıp, kendi isteklerinizi dinlemeye başlarsınız.