Kendi evimde suyu ve elektriği fazla kullanmam bile sorun oluyordu.

Merhaba. Buradaki çoğu yazıda hep kendimi buldum. Vakti geldiğinde ben de buraya bir yazı bırakacağım, dedim ve o gün geldi. Bugün burada bu yazıyı yazıyorsam, dayanma gücümün artık sonuna geldiğim anlamına geliyor.
Aile yaşantımda, babam tarafından her zaman kısıtlandım. Bu kısıtlamalar, öyle dışarı çıkarken belirli bir saate göre çıkma kuralları gibi kısıtlamalar değildi maalesef. Kendi evimde suyu ve elektriği fazla kullanmam bile sorun oluyordu. Yaşamaktan zevk dahi almıyorum çoğu zaman. Her şeyi alttan almaktan, kendim olamamaktan sıkıldım.
14 yaşından beri tesettürlüyüm, şu an 20 yaşındayım. O zamanlar “Niye kapandın” diye soran olsa verecek cevabım yoktu. Galiba o dönem arkadaşım kapanmıştı, ben de onu görünce kapandım. Dini görüşüm hiçbir zaman değişmedi, duaya inancım sonsuz. Ama sanki çocukluğumu yaşayamamış gibi hissediyorum. Liseye geçtiğimde tesettürlüydüm, çok zorlandım, bana bunu taşımak zor geldi. Bunun sebebi çevremdeki kızlar ve kardeşim olabilirdi. Kendisi şu an 14 yaşında ama ona kimse karışmıyor çünkü umursamaz ve bencil biri, kimseyi takmıyor. Anneme bir sürü kıyafet aldırıyor, ee bana o yaşlarda niye hiç almamışlardı? Anlamıyorum.
Annem ona “Artık tesettürlü olman gerekiyor” demedi, hala da bahsetmiyor. Bana yapılan baskının bir gramı ona yapılmadı, ben artık kendim olmak istiyorum. Açık olmak istediğimde anneme söyledim, hiçbir tepki vermedi, üzerinden 3 ay geçti, konu bir daha hiç açılmadı.
Geçenlerde annemin iş yerinde bir kadın, bir olayı anlatırken, kadının önceden kapalı olup sonradan açıldığı konusu gündeme gelmiş. Annem “Kendi görüşü” demiş. Bana bunu eve gelince anlattı, dedi ki “Kendi düşüncesi, yapabilir.” Bu konuşmadan sonra bana bir mesaj mı vermek istedi, anlamadım açıkçası. Hala daha düşünüyorum. Babam bu konuda ne düşünür, bilmiyorum. Kardeşim ise oturduğumuz mahalledekilerin düşüncelerini önemsedi, “Nasıl açık olup çıkacaksın evden” dedi. Ben de bu dünyada iyi bir şey de yapsak, kötü bir şey de yapsak her zaman eleştirileceğimizi söyledim. Açıkçası, hala açık olmak istiyorum ama sosyal çevremi, annemi üzmek vs. istemiyorum. Eğer ki başarırsam buraya ikinci bir yazı daha yazacağım.
3 yorum
Zeynep
Şu an mücadele vermediğin her saniye için ileride çok pişman olacaksın. Birazcık katı konuşuyor olabilirim lakin sosyal çevre seni hiçbir zaman önemsemeyecek. Hiçbir zaman. Bu yüzden sosyal çevrenin, toplumun ne dediğini, üzülmemeleri gerektiği düşünceni bence bir kenara bırakmalı ve kendi benliğine, kendi ruhunun özgürlüğüne odaklanmalısın. Benim için bu konudan dolayı aile hiçbir anlam ifade etmiyor ki bir düşünceyi dayatan aile bireylerinin üzülüp üzülmemesi de çok önemli değil. İleride daha da büyüdüğünde ses edemez olacaklar zaten bu yüzden daha fazla vakit kaybetmemeye bakmalısın.
Anonim
Yazdıklarımı yorumlaman bana bu yolda nasıl ilerlemem gerektiği konusunda yardımcı oldu teşekkür ederim.
puarq
merhaba, konuşmak istersen gmail adresim: [gizlendi]