Kendimden nefret etmekten çok yoruldum

Merhaba ben [gizlendi]. Nerden başlasam bilmiyorum. Aslında her şeyin kötü gittiği ve kendimi boğuluyormuş gibi hissettiğim bi dönemdeyim. Sanki dünyaya sığamıyormuş gibi hissediyorum. Burayı yıllardır okurum ama hiç yazmayı düşünmedim. Sanki başkalarını okursam kendimi yalnız hissetmem veya biri başarırsa ben de başarırım gibi hissettim. Küçükken böyle düşünmek kolaydı çünkü büyüyünce istediğimi yaparım bana karışamazlar diye düşünüyordum. Hatta böyle 20li yaşlardaki kişilerin mektuplarını okuduğumda insan o yaşta da istediğini yapamaz mı artık diye düşünüyordum. Hatta belki yargılıyodum niye izin alıyolar ki diye. Ama insan büyüyünce anlıyo galiba. Hala izin mi alıyolar dediğim yaşlara geldim. 22 yaşındayım. Ama hayatımda değişen hiçbir şey olmadı. Hatta daha da kötüsü benim küçükken yaşadığım ve hala atlatamadığım travmaları şimdi küçük kız kardeşim önümde yaşıyor. Onun yaşadıkları benim travmalarımı tetikliyor. Bana şort giyemez miyim diye soruyor. Tabii ki giyebilirsin ablacım hatta keşke ben de giyebilsem. Kapalılıkla alakalı ciddi sorunlarım ve travmalarım olduğunun farkındayım. Giydiklerim içinde kendimi kendim gibi hissetmediğim için evden çıkmak dahi istemiyorum. Sonra da iyice ev kuşu oldun hiçbir yere gitmiyorsun diye kızıyorlar. İstemiyorum çünkü kendim olamıyorum ki. Arkadaşlarıma bakıyorum ve giydikleri kıyafetlere bakıyorum diyorum ki aileleri böyle çıkmalarına nasıl izin veriyor. Arkadaşlarımı kıskanmıyorum ama şartlarını çok kıskanıyorum. Küçüklüğüme dair o kadar çok travmam var ki cidden hangi birini anlatsam bilmiyorum. Bunları aşamadığım için şu an kendi hayatıma devam edemiyorum. Hala ailem buna kızar mı diye kıyafet giyiyorum. Ailemin izin verdiğini bildiğim 3 5 kıyafeti döndürüp döndürüp giyiyorum. Sadece bunların mı var hep aynı şeyleri giyiyorsun diyorlar. Evet çünkü kızıyorsunuz ötekilere. Ben o kadar yoruldum ki hayata dair bi amacım veya isteğim kalmadı. Önümde bi nehir akıp gidiyo ama ben duran bir taş gibi hissediyorum kendimi. Bilmiyorum bir gün bir şey değişir mi hayatımda. Ama istediğim mayoyla denize girmeyi gerçekten çok isterdim. İstediğim gibi bir elbiseyle deniz kenarında dolaşmayı, tatil yapmayı. Kendimden ve hayatımdan nefret etmemeyi çok isterdim. Arkadaşlarımla kafama göre istediğim yerde istediğim kıyafetlerle buluşmayı… ya sevilmeyi o kadar çok isterdim ki, çirkin olmamayı birinin de benimle ilgilenmesini. Kendimden nefret etmekten çok yoruldum. Ne yaparsam yapayım değersiz hissetmekten ve hatta kendimi yeterince kız gibi hissetmemekten çok yoruldum. Dini inancım aslında yüksek ama bana koydukları sınırlardan dolayı bu ibadetle alakalı ciddi sorunlarım var. Beni kısıtlamaları sadece travma oluşturdu başka bir şey değil. Hayattan nefret etmemi sağladığınız ve kendimden de nefret ettirdiğiniz için teşekkür ederim.