Artık bu konuyu düşünmekten yoruldum

Ben buraya bir kere daha yazmıştım ne yazdığımı da hatırlamadığım için yazılanları okumuş oldum, bulamadım da. Artık bu konuyu düşünmekten yoruldum. İçim daralıyor kalbim sıkışıyor. Kimseye anlatmadığım bir olay. Bir tek ablamla konuşabilirim o da açılmayı başarabilmiş ama annem ve babam tarafından hayatı burnundan getirilen biri olarak ne anlatsam zor daha zorlanıyor. Bunları yazarken benim 15-16 yaşımda olduğumu düşünmeyin sakın. Ben neredeyse 28 olacağım ablam da 30. ablam 3 yıl önce açıldı. Babamla kaç ay konuşmadılar. O zaman ben başka şehirde iş bulup evden gittim. Hala çok pişmanım o evden gidişimde açılmadığıma, yapamadım her şey çok hızlı oldu ona zamanım yoktu. Annemde benle birlikteydi belki olmasa cesaret ederdim. Sonra eve ziyarete gidince 5-6 ay sonra ablamla babamı da barıştırmış oldum. Öyle olunca ihale iyice üzerime yıkıldı. Sonra da evlenecektim ona da izin vermezler yokuşa sürerler diye bu düşüncemi hiç onlara söylemedim. Yaş 28 olunca olay o kadar uzun ki. Üniversiteye geçiş şartımdı kapanmak resmen, mecbur kapandım gibi oldu. Ama her sene neden diye sordum. Ablam da evlenince cesaret gösterip açıldı falan filan. Neyse evlendim üzerinden birkaç ay geçti ve 27 yaşımda artık açık olacağım dedim böyle bir dükkan bundan sonra. Hatta doğum günümü kutlamak için çıkarken saçlarımı yaptım başımı da kapatmadım eşim emin misin dedi bilmiyorum diye kaç saat ağladım, ona da o zamana kadar bir şey anlatmamıştım. Sonra dene bak biraz istersen dedi öyle çıktım. Herkes bana bakıyor gibi geldi. O kadar garip hissettim ki. Yemeğe gittik, deniz kenarında yürüdük, tatlı yemeye gittik. Her şey garipti, istediğim gibi miydi onu bile anlamadım. 9 yıldır kapalıydım o zaman çünkü alışkanlığı bırakmak zor her şeyden öte. Sonra eve geldik içimi içimi yiyor napıcam şimdi diye. Tamam ailemi de bıraktım benim bir işim var, çok fazla kişi tarafından tanınıyorum pazartesi böyle gidince ne hissedeceğim sonra vazgeçsem ne yapacağım o kadar garipti ki. Hepsini boşvermeye kararlıydım. Ertesi günde markete gittik ben saçlarımı falan yaptım hatta. Yine garip hissediyordum. Sonra bir anlık gaflete düşüp annemi aradım söyledim annem ben zaten bir gün bu telefonun böyle çalacağını biliyordum dedi direkt. Size noldu ben bilmiyorum diyip durdu. Biraz vakit geçti babam aradı bağırdı çağırdı ne istiyorsunuz siz allah için bunu yapmak bu kadar zor mu ben size bir şey öğretememişim daha benle konuşmayın annende yok ben de ve hatırlamadığım daha bir sürü şey söyledi. Ben ağzımı bile açmadım. Onların üzülmesinden ve işlerin bu hale gelmesini bekliyordum ve çok yoruldum. Zaten kaç yıldan beri uzaktayım her yanlarına gittiğimde aynı konu açılıyor gerginlik oluyor. Annem ablam açıldığından beri psikolojisi berbat oldu. Babamı hiç anlayamadım. Sonra kaç hafta yine de benle konuşmadılar. Ben de açılamadım zaten. Yakınlarda bir park vardı evimin oralarda sabahları oraya yürüyüşe giderken başımı açıyordum öyle yürüyordum, geceleri dışarı çıktığımızda ya da. Sonra ordan da taşındık aşırı mahalle bir yere geldik herkes herkesi izliyor eşimin ailesi falan çok yakın onu da yapamıyorum ne zamandır. Şimdi tatile gidiyoruz. O kadar güzel kıyafetler beğendim ki hepsi içimde kaldı. Bir ara birkaç şey alsam belki orada açık olurum dedim, hatta geçen konsere gidecektim ona açık gitmeye kararlıydım. Şansıma işim uzadı işimden öyle geçemezdim böyle olunca da allahım nasip etmiyor diyorum. Ama bunun bir gün olacağını biliyorum. Ne zaman onu bilmemek beni çok yoruyor. Tüm herkesin düşüncesini de biliyorum ve umrumda değil. Ama annemle babama sırf bu yüzden bir şey olabilme korkusu beni mahvediyor. Annem çünkü 3 yıldır her gün hasta her gün rahatsızlanmadığı yeri kalmadı. Babam onu o kadar bunaltıyor ki onu da biliyorum. Hatta geçen boşanacaksan ben senin arkandayım bile dedim. O ihtimali de sanmıyorum. Annemde bizim gibi baskı altında kalmış bir kadın. Ona kızamıyorum, babam da ailesinden saçma sapan böyle görmüş bize de öyle davranıyor. İyice çıldırıyorum. O kadar şey daha yazasım var ki. Patlatacağım çünkü kimseyle konuşamamaktan eşim de hiç sormuyor, bazen giyinirken şalımı bağlayacakken ağlayasım geliyor noldu diyor bir şey yok diyorum geçip gidiyor. Sorsa da ne anlatayım anlamıyor. Karar vereceksen arkasında durman lazım demişti haklı da ama öyle olmuyor işte.