Ailemin beni bir şarta bağlı olarak sevdiklerini düşünüyorum

Merhaba, ben İmam Hatip Lisesi’ne gideceğim. Yazın, annemin “Hadi gel, sana tunik ve şal alalım” gibi cümleleriyle başladı. Lisede kapalı olmamı istiyorlardı. Ben de bana kendi isteğimle kıyafet alacaklar diye heyecandan yerimde duramıyordum. Normalde ben isterim, onlar beni kale almazlar. Israr ettikten sonra belki alırlar, o da çok nadir. Bana güzel bir kot tunik ve kaliteli bir şal alındı. Eğer size pek bir şey alınmayan, kıt kanaat geçinen bir ailedeyseniz, bu sizin için büyük bir olay. Onları giymem için kapanmam gerektiğini de biliyorum, ama kapanmak istemiyorum. O süreyi uzattıkça uzatıyorum.

Lisenin ilk günü, babam beni aradı. Yeni okulumun ilk günü çok heyecanlıydım. Bana “O başörtüsünü takacaksın, beni el aleme rezil etme.” dedi. Ben ağlıyorum, ama korkuyorum. Öyle başlıyor kapanma serüvenim. Annem de buna sesini çıkarmıyor, işine geliyor daha doğrusu. Sonra çıkarmak istiyorum uzun bir süre. Bunu kendime dahi söylemiyorum. Dışarıdan bakıldığında ben ben olarak gözüksün, başörtümle belli bir kalıba koyulmayım, belli bir düşünceye hizmet ediyor gibi gözükmeyim istedim. Bunun itiraf edince bitmiyor aslında, esasen her şey daha yeni başlıyor.

Anneme söyledim. Annem ilk olarak tepki vermedi ve şaka yaptığımı düşündü. Ciddi olduğumu söylediğimde ise ciddiye almadı beni. Bana çeşitli sorular yöneltti, işte “Ben çocuğumun yanmasını istemem” gibi ifadeler kullandı. Ailemin beni bir şarta bağlı olarak sevdiklerini düşünüyorum. Hatta genel olarak sevdiklerini düşünmüyorum da. Bu da olmasa ne olur, bilmiyorum. Hiçbir ekonomik özgürlüğüm vs. yok zaten. Babama söyleyemedim bile, korkudan. Annem de söyleyememiştir aynı sebepten. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum.