Ben inanıyorum kendime, başaracağım

Merhaba, bunları anlatacak kimsem olmadığı için buraya yazmaya ve içimi dökmeye karar verdim. Buradaki çoğu insan gibi ben de ailemin zoruyla kapalıyım. 13 yaşında kendi isteğimle kapandım imam hatibe gidiyordum, çevremden etkilendim ve kapanmaya karar verdim. Aileme söylediğimde çok mutlu olmuşlardı ve başta ben de mutluydum, iyi hissediyordum kendimi. Ancak 8. sınıfta özel bir okula geçtim ve okulda tek kapalı bendim bu yüzden kendimi çok kötü hissetmeye başladım. O zaman açılmaya karar verdim, ancak babama söylemeye çok korkuyordum. İlk önce anneme söylemeye karar verdim, ancak umursamadı. Heves ettiğimi düşündü ve konu kapanıp gitti.

3 yıl boyunca bu konuyu bir daha açmadım. Geçen sene anneme tekrar açılmak istediğimi söyledim, ancak bana arkadaşlarıma özenmekten bahsetti. Heves ettiğimi düşündü ve babamın da izin vermediğini söyledi. Aslında bu mesele özenmek veya başkalarına güzel gözükmek değil. Güzel bir kız olduğumu herkes söyler, kapalı halimi de çok seviyorum. Ancak kapalı halim kendimi yansıtmıyor, sanki başka biriymişim gibi hissediyorum.

Neyse, bu konuyu babamla yüz yüze konuşmaya cesaret edemediğim için mesaj olarak yazmaya karar verdim. Uzun bir mesaj attım, ancak tek aldığım cevap “canımı sıkma” ve “boş boş konuşma” oldu. Eve geldiğinde hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Tekrar bu konuyu açmaktan çok korkuyorum, telefonumu alır veya okuldan alır diye endişe ediyorum.

Şu an 18 yaşındayım ve bu sene üniversite sınavına gireceğim. Tek güvencem bu. Çok çalışkan biri değilim, kazanıp kazanmayacağımı bilmiyorum, ancak özgür olmak için çok yoruldum. Her gün bu düşünceyle yaşamaktan, her gece ağlamaktan yoruldum. Umarım bir gün hayalimi gerçekleştiririm ve burada yazarak başkalarına da umut olabilirim. Ben kendime inanıyorum, başaracağım.