Her geçen gün, her geçen saniye içten içe yok oluyorum

Selam, ben 13 yaşında iken ailemin - daha çok abimin - zoruyla kapandım. Şu an 16 yaşındayım, yıllardır açılmak istiyorum, başımdaki bana o kadar ağır geldi ki altında ezilip gidiyorum. Her geçen gün, her geçen saniye açılma isteğim artıyor. İçten içe beni yiyip bitiriyor.

En sonunda dayanamayıp cesaretimi toplayıp annemin karşına geçtim; açılmak istediğimi, açılsam dahi namaz kılacağımı, oruç tutacağımı, kuran okuyacağımı söyledim. Sadece başımı açmak istiyordum. Kendi isteğimle kapanmadığım sürece hiçbir anlamı yoktu. Başörtüsü, onun kafasında ayet benim kafamda ise bir bez parçasıydı. Her koyunun kendi bacağından asılacağını söyledim, o da bana bunun imkansız olduğunu, bir şey yapamayacağını, bu evde kararları benim veremeyeceğini söyledi. “Abin açılırsan seni öldürür” dedi, “Bizim sülalede bir tane bile açık yok, insanların yürümediği yolda mı yürüyeceksin” dedi.

Bu evde istersem namaz kılmam, oruç tutmam ama kafamı açamam. Bu sadece kızlarda geçerli. Abim saat gece 5’te eve sarhoş gelebilir, babam her gün annemi aldatabilir ama ben sosyal medya bile kullanamam, kendi kararlarımı veremem, bir erkeği sevemem, kendimi ifade edemem, onlara cevap veremem, okuyamam, çalışamam. Yani yapmam gereken diz çöküp evde oturmak ve zorla evlendirilene kadar onlara hizmet etmek. Hiçbir vasfım yok yani. Benim tersime abilerim tek başlarına yurt dışına çıkabilir, isterlerse eve gelmezler, isterlerse aynı anda 20 sevgilileri olabilir hatta bundan dolayı onları tebrik bile ederler. “Aslan oğlum” falan derler. Ama kızlar nefes alırken bile onlara sormak zorundadır. Onlara göre kızların kendi fikirleri olamaz, hedefleri hayalleri olamaz, istekleri olamaz, sevilmezler, köle gözüyle bakılır. Yani demek istediğim bu sülalede kız olmak ayrı bir zor, o kadar yoruldum ki…

Her geçen gün, her geçen saniye içten içe yok oluyorum. Düşüncelerim beni eziyor git gide. Uyumak bile zorlaştı, düşünmekten geceleri uyuyamaz hale geldim. Ben ölüyorum ama kimse fark etmiyor ya da fark etmek istemiyor.

Şu an hayatım böyle, bir çıkış yolum yok. Okutmadıkları için bir umudum da kalmadı, kaderime boyun eğmek zorundayım. Eminim ki iki yıla zorla evlendirirler. O kadar yanlızım ki size anlatamam… Arkadaşım olmasına bile izin vermiyorlar. Bir keresinde gizlice Instagram indirip kız arkadaş edinmiştim sonra bunu abim öğrendi. Telefonumu kırdı, dayak attı. İlk telefonumu ablam almıştı, 15 yaşındayken. Artık telefonum da yok, annemle ortak telefon kullanıyoruz.

Benim çıkış yolum yok. Tek çıkış ölüm, evet. Her geçen gün intiharı düşünüyorum. Biliyorum, çözüm değil ama inanın başka çözüm yok. Yaşamaya da cesaretim yok ölmeye de. Boşluktayım, ölüyorum. Her geçen gün, her geçen saniye, her dakika iliklerime kadar can çekişerek, acı çekerek ölüyorum ben. Ama emin olduğum bir şey var, 20 yaşına kadar yaşamayacağım, bundan çok eminim. Nasıl öleceğim bilmiyorum ama öleceğim, biliyorum.

”Allah var mı” diye çok düşündüm. Daha önce hiç sorgulamamıştım ama sorgulamaya başlayınca kafamda bir sürü soru işaretleri oluştu. “Ölünce ne olacak?”, “Cennet, cehennem var mı?” merak ediyorum. Bunları öğrenmenin de tek yolu var. Bu açılma mektubundan çok intihar mektubuna benzedi. Belki de ailem, intihar mektubunu bile hak etmediği için buraya yazmışımdır. Kim bilir…