Annemin sürekli ‘Senden bir bok olmaz’ demesine rağmen ben durmadan çalışıyorum.

Benim hikâyem de birçoğunuzun hikâyesiyle benzer aslında. Dindar bir ailenin kızıyım. Başlarda dini görevlerimi severek yapıyordum; Kur’an’ı ezberlemiştim, dinin emir ve yasaklarına dikkatle uyan bir kızdım. Sonra çok sorgulamaya başladım, kafamda soru işaretleri vardı. Yavaş yavaş namazlardan ödün vermeye başlayınca annemin beni sevmediğini, ailemin de benden uzaklaştığını gördüm. Onlar beni değil; kıldığım namazı, tuttuğum orucu ve ezberlediğim Kur’an’ı seviyorlardı. Bu gerçekle yüzleşmem ve onu kabullenmem gerçekten çok zaman aldı. Pantolon giymeye başlayınca şiddet gördüm, eve akşam ezanından sonra gelince odama kapatıldım. Telefonum elimden alındı, arkadaş çevreme onlardan nefret ettiğime dair mesajlar gönderdiler. Bir anda yapayalnız kaldım. Güzel bir lise kazanmıştım fakat abimin zoruyla okuldan alındım ve açıktan İmam Hatip’e yazdırıldım. Çevremde benim gibi çok fazla kız vardı, evliliği kurtuluş olarak görüp çoğu evlendi ama ben hiç pes etmedim ve mücadeleme hala devam ediyorum.

Bu sene üniversite sınavına gireceğim, derslerime tek başıma çalışıyorum. Ailem sürekli beni üniversiteye göndermeyeceklerini, boşuna ders çalıştığımı söylüyor ama ben üniversiteye gideceğime inanıyorum. Annem “Bu kapıdan üniversite için çıkaracaksan bizi unut” dedi. Tüm bunlara hazırım. Hiç test kitabım yoktu ve annem de almıyordu, param olmadığı için çoğu kitabımı sosyal medyadaki insanlardan isteyerek buldum. Yaşıtlarım özel dersler, dershaneler, aile desteği alırken benim sınava bu şartlar altında hazırlanıyor olmam çok zoruma gidiyor.

Sınavı kazanınca biriktirdiğim parayla kaçıp saçlarımı özgürlüğe salacağım. Çok yoruldum sokaklarda başörtümü çıkardıktan sonra biri beni görür mü kaygısıyla gezmekten. Hayatımdaki bazı insanların beni kapalı, bazı insanların açık zannetmesinden çok yoruldum. Kendim olabileceğim bir hayat için çabalıyorum ama bir yandan da geleceğim için çok korkuyorum. Reşit bir insanım, evet ama beni bulup öldürmelerinden çok korkuyorum. Özgürce kendim olarak yaşamak istiyorum. Daha fazla psikolojik ve fiziksel şiddet görmek istemiyorum. Annemin sürekli ‘Senden bir bok olmaz’ demesine rağmen ben durmadan çalışıyorum. Umarım istediğim hayata kavuşurum. Umarım kendim olmayı başarabilirim. Başardığım an ilk size yazacağım.

(Görsel: Rebecca Green)

Paylaş:

Comments (2)

  1. Özgürlük için verdiğin bu çabaya gerçekten hayran kaldım… Bu şekilde fikirlerinde kararlı olman mükemmel bir şey. Umarım istediğin yerde güzel bir ünüversite kazanırsın ve özgürlüğüne kavuşursun. Saçlarının rüzgara kavuşmasını fazlasıyla hak ediyorsun♡

  2. seni bu çabandan dolayı takdir ediyorum bence de her şeye rağmen istediğini yapmalısın ailen silecekse silsin özgürlüğünden önemli değil lütfen pes etme üniversite senin için harika bir kaçış olacak seni seviyorum <3

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir