Aynaya bakmak istemiyorum. Çünkü ben böyle biri değildim.

Merhabalar. Ben 21 yaşında bir kadınım. Erkek arkadaşım var, 7 senedir beraberiz ve ailesiyle de çok içli dışlıyım. Geçen sene ninesini kaybettik. Defnettikten 1 hafta sonra rüyama girdi ninem. Ve başıma yeşil işlemeli bir yazma örtüp gitti. Uyandığımda pek bir şey hissetmesem de sonrasında kendi muhakemelerimle bunun bir işaret olduğunu ve kapanmam gerektiğini fark ettim. Pek de tasvip ettiğim bir hayat tarzım yoktu. Ben de tövbe ederek kapandım.

İlk başlarda çok mutluydum, kendimi çok iyi hissediyordum. Ta ki amcam denilecek insan müsveddesinin evine gidene kadar. Amcam, yengem ve babaannem üzerime yürüdü. Kapandığım için hakaretler, küfürler, daha niceleri. Beni ağlarken kapının önüne koydular. Ağlaya ağlaya eve gittim. O zaman dedim ki ben bu örtüyü asla çıkarmam başımdan. Çünkü babasız büyüdüm ve beni kollayan biri olmadı arkamda. Ama son 1 aydır belki de 2 aydır kendimi tanıyamaz oldum. Aynaya bakmak istemiyorum. Çünkü ben böyle biri değildim. Saçlarımda kendi ellerimle yaptığım örgüler ve kendi tarzım olan tişörtlerim, sweatshirt’lerim vardı. Düşüncem özgürdü, kısıtlamaya gelemezdim.

Ama 1 sene içerisinde öyle değiştirip kendimi bu örtünün altında sıkıştırdım ki. Bir de üzerine amcamlarla yaşadığım olaydan sonra. Belki beni anlayamazsınız, ben kimsenin baskısıyla kapanmadım arkadaşlar. Kendim istedim! Ama kendimi öyle bir indirgeyip sıkıştırdım ki, son 1 ayımı sürekli sinirli halde ve öfke nöbetleriyle geçiriyorum. Başımı yaparken sürekli sinirleniyorum. Kendimden nefret ediyorum çünkü ben zaten çok açık seçik giyinen bir kız değildim. Gayet düzgündü giyimim, karpuz kol tişört bile giymezdim siz anlayın. Ama şu son zamanlarda çok fazla mutsuzum, bu durum hayatımı ilişkilerimi her şeyimi etkiliyor. Ayrıca açıkken gecesine kadar kıldığım namazlardan eser yok şimdi çünkü kendi kendimi dinimden soğuttum.

Lütfen bir şeyler söyleyin. Ya kendime zarar verirsem? İnsanız, nefsimiz var. Bunun farkındayım. Ben nefsimi durduramıyorum ama şunu da düşünüyorum, günümüzdeki kapalılar da Kur’an’daki gibi değilken doğru ne yanlış ne? Kafam o kadar karışık ki. Hiçbir düşünce istemiyorum sanki hayatımda. Öyle bir bıkkınlık sinir ve stres hâkim hayatımda…

(Görsel: Roy De Maistre)

Paylaş:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir