Benliğimi hissetmeyi çok özledim.

Merhaba.

Ben 23 yaşındayım. Geçen sene üniversiteden eve döndüm. Bu yaşa kadar sürekli örtünmem için baskı yaşadım, bunun yanında şiddet de vardı. Ben ailemin yanında çok sessiz sakin bir kadınım, dışarıda ise dünyanın en güçlü kadını imajı vermeye çalışıyorum.

Başörtüsünü isteyerek, severek takıyormuşum gibi gösteriyorum çünkü insanların bana acımasından çok korkuyorum.

Başımdakini her taktığımda aynaya bakmamaya çalışıyorum çünkü karşımda güçsüz birini görüyorum ve sürekli ağlama krizleri yaşıyorum. Annemin desteği var ama olmuyor. Bir bez parçası her gün boğazımı sıkıyor, ölmem için diretiyor. Dışarı çıktığımda saçlarımı savurmayı, benliğimi hissetmeyi çok özledim.

Bu satırları sessiz gözyaşlarıyla yazıyorum. Bazen inançlarımdan uzaklaşıyorum, eskiden daha köklü olan manevi duygularım artık gitgide beni uzaklaştırıyor. O’nu görmüyorum, yanımda olduğunu artık hissetmiyorum, beni bıraktı, kulunu tek başına bıraktı; bu bana acı veriyor.

Arkadaşlarım güzelce giyindiğinde onlarla fotoğraf çektirirken içim acıyor. Telefonumda örtülü tek bir fotoğrafım yok, sosyal medya hesaplarım zaten yok; kendimi görmeye tahammül edemiyorum. Dışarıda güçlü görünürken, ev yolunda yıkık ve özgüvensiz birini görmek içimi yakıyor.

Sosyal medyada başlarını açtıklarını paylaşan kadınlar için insanların ‘’Hepsi tiyatro oynuyor, hepsi aktivist’’ düşünceleri beni derinden üzüyor çünkü bunlar hayatta varolan gerçeklikler ve hepsi yıllarca ev içinde bastırıldı.

Bu cehennem azabından nasıl çıkacağımı bilmiyorum. Bir işim yok, sınavlara hazırlanıyorum; bir ışık bulamazsam sevincimi ve kişiliğimi kaybedeceğim.

Babam çok sert bir insan, onun yanında hep çok dikkatli davranmaya ve konuşmaya çalışırım. Ben sessiz biriyim ve onun yüksek sesi beni korkutuyor, bu konuyu açarsam onu kaybederim. Aynı zamanda o çok iyi bir insan ve baba, onu kaybetmek istemiyorum; bir çıkmazdayım. Eğer istediğim şehri kazanır ve iş bulursam işim sayesinde açılacağımı söyleyebileceğim.

Birilerinin bana destek olmasını istiyorum.

(Görsel: Sveta Dorosheva)

Paylaş:

Comments (5)

  1. Hiç bir zaman yalnız değilsin. Çok çalışıp istediğin şehri kazanabilirsin; bence bu azimle yapamayacağın bir şey yok. Biz kadınlar olarak yanındayız 🙂

  2. Benbenmiyim

    Ben 34 yaşındayım babam imamdı. Ve ancak bu yıl açabildim. Oku Çalış iş sahibi ol. Başka bir yolu yok maalesef.

  3. Özgürlük Emek İster (Bulutsuzluk Özlemi)

    Aç güzelim saçını
    Savursun rüzgar
    Aç güzelim saçını
    Güneş parıldatsın
    Aç güzelim saçını
    Yağmur ıslatsın
    Dökülsün damlalar
    Tellerinden
    Biliyorum seni saran o çemberi
    Biliyorum özgürlük emek ister…

  4. Açıkça destek istediğin için mail adresimi bırakıyorum.
    hilalkuyu@gmail.com. bana yaz. 2 kere kapandim ve açıldım. Sohbet edebiliriz.

  5. Merhaba.. Ben 18 yaşındayım. Ve yaklaşık bir ay önce isteyerek kapandım. İki yıldır hep içinde o baş örtüsünü takmak, kendimi haram bakışlardan korumak vardı. Sanki hala tesettüre girebildiğime inanamıyorum. Benim babam aksine kapanmamı gereksiz olduğunu söyler dururdu oysaki bu benim inandığım iman ettiğim kuranda geçen bir ayet. Bence tesettüre karşı soğukluk imani eksiklikten oluyordur. Böyke bir durumda namaz kılmak, kuran tefsir okumak çok önemli. Dinimizi iyice araştırıp Allahın tesettürü neden farz kıldığını iyice anlamak gerek. Dışarda birçok kızın süslendiğini saçları açık gezdiğini görüp imreniyorsunuz belkide. Ama bu dünyanın bir sonu var burda kalıcı değil öleceğiz kimbilir nasıl öleceğiz peki ya öldükten sonra halimiz ne olacak? Kendini allayıp pullayan kızların öldüklerinde ne değeri kalacak? Bakalım cennet gibi bir mükafatı kazanacaklar mı? Tesettür Allahın bir nimetidir elbette zorla kapanılmaz ama bu da senin imtihanın. Allaha bol bol dua et bence.. Geceleri herkes uyurken edilen dualar kadar rahatlatan bir şey bilmiyorum. Elbette zor olacak ancak güzel şeyler zor elde edilir bence tesettürün güzelliklerini araştır Allah yardımcın olsun ?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir