İnsanlar bana baktığında “Bakmayın, bu aslında ben değilim.” demek istiyorum.

10 yaşındayken kapandığımda; neyin ne olduğunu değil bilmek, yaptığım şeyi tamamen özentilikten yapmıştım. İnsanlardan övgü görmek, “Küçük yaşta ne güzel kız olmuşsun.” denmesi hoşuma gitmiş olsa gerek. Tam altı senedir kapalı olmaya devam ediyorum ve büyüdükçe bu şal artık beni bambaşka biri haline getiriyor. İnsanlar…

Kız çocuğuyuz diye bize özel bir nefreti vardı babamın.

Merhabalar. Ben 35 yaşında eğitim hayatı sadece 5 yıl sürmüş bir kadın, bir insan, bir anneyim… Size saçma ya da anlamsız gelebilecek bu hikayeyi ben yaşamaya devam ediyorum… Ben “Müslüman adamın kızı okumaz.” diyen bir babanın kızıyım, küçücük bir köyde hem de İzmir’de jandarma zoruyla…

Erkeklerin acizliği yüzünden, onların bizi görüp tahrik olmamaları için kapanıyorduk.

Bizim burada kızlarımıza neden kapanması gerektiğini kimse söylemez, milletin ne diyeceği söylenir. Bu yüzdendir ki hiçbirimize isteklerimiz sorulmaz. Sonumuz bellidir; tesettürlü, hanım hanımcık, evlenmiş ve mutlu gözükmesi gereken bir kadın. Bunu asla kanıksayamamıştım. İşte benim sonumda belliydi. Ben ilkokula başladığımda en büyük ablam 13 yaşındaydı…

Nereye kadar?

Öncelikle herkese selam. Şu an saat 3.04 ve size yazıyorum, çünkü 9 günüm kaldı. Öncelikle hikayemi anlatayım. Benim kapanmam 8. sınıftan liseye geçerken başladı. Saçımı yaptım, okul için evden çıkacakken annem “O kapıdan böyle çıkarsan, bir daha gelemezsin.” dedi. Kardeşlerim ve ben ağlıyorduk, yenik düştüm,…

Buluğ çağına erdiğimde birden askılı tişörtler yarım kollulara, şortlarımsa kaprilere dönmeye başladı.

Benim hikayem yazılanlardan biraz daha farklı. Sürekli aşırı muhafazakar olarak tabir ettiğim bir aileye sahip olduğumu düşünürdüm fakat yazılanları okuduktan sonra bakış açım değişti. Küçük yaşlardan itibaren din adı altında namaz, oruç özendirildi. Giyimime ve hareketlerime pek fazla karışılmazdı. Buluğ çağına erdiğimde birden askılı tişörtler…

O tarihte kapıdan dışarı çıktım ve özgürlüğüme kahkahalarla sevindim.

Çok daha güzel ve özenli yazarım ama mutluluktan bu kadar toparlayabildim. Kusura bakmayın. Aşağıda gönderiyorum: Merhaba sevgili kız kardeşlerim. Başarmadan buraya yazmak istemedim. Şu an neredeyse 30 yaşındayım. Bir oğlum, bir de beklediğim bir kızım var. Ve on yılı aşkındır kapalıyım. İlkokulun bittiği yaz, yaşadığım…

4 abim sırayla geldiler sırayla dövdüler, yine de kapanmadım.

Benimki aslında biraz daha farklı, evet ben de zorla kapatıldım ama buna karşı çıkmak yerine boyun eğmeyi tercih ettim. 13 yaşındaydım, muhafazakâr bir ailenin tek kız çocuğuydum ve 5 erkek içinde büyüdüm. 12 yaşıma kadar tek bir okulda okudum. 13 yaşıma girdiğimde ise okulum değişti.…

Annem hâlâ “Ben ölünce açılırsın” diyor.

Öncelikle merhaba. Size aile baskısı ve dindar ailenin kendi çocuklarına olan baskısını anlatıyorum. Ben 6 yaşındayken kursa gidiyordum hatta ‘Elif-be’ öğrenmek için kursa daha küçük yaşta başladım. Daha küçüktüm, her şey normaldi sadece anlamayarak okuyordum. Hatta 9 yaşında hafız oldum, siz düşünün artık. Ailem hiç…

Cesaretliyim, mutluyum ve meydan okuyorum.

Ben üniversite 2. sınıf olmuş, hayallerinin peşinden giden ve artık içimdeki nefreti yok etmiş bir kadın olarak yaşadıklarımı aktarmak istiyorum. Asla unutmayacağım bu hatıralar, artık beni rahatsız etmiyor. Sevmediğim kalıplardan kurtulduğumu düşünüp mutlu olurum artık bundan sonra. Benim ailem orta derecede muhafazakar olan, namazı niyazı…

Kendi çevresinde çokça tanınan bir şeyhin kızıyım.

Merhaba. Benim hikâyem de diğerlerinin hikâyelerine benzer bir hikaye, başörtüsü geçmişim yaklaşık 10 yıl öncesine dayanıyor kendi çevresinde çokça tanınan bir şeyhin kızıyım. Annem de sonradan çıkarmış olsa da hayatının büyük bir bölümünü çarşafla geçirmiş, fazlasıyla muhafazakar bir kadın. Nasıl olsa bir gün kapanacağım diyerek 12…

Babam her ne olursa olsun yanımda yamacımda olacağını belirtti.

Merhaba, uzun zamandır bu platformdaki yazıları okuyorum ve ne zamandır yazmayı düşünüyordum, sonunda yazıyorum. Lise öğrencisiyim. Kapanalı daha 1 yıl 2 ay gibi bir süre oldu, ben ise 5. ayında başörtüden sıkıldım. Kimse bana kapan demedi, ailem baskı kurmadı, oysaki annem çok muhafazakar bir kadın…

Özgürlüğümüzün kalesi olması gereken bedenlerimize hapsedilmemiz can yakıyor.

Bu konuda kendimi açabileceğim bir platform bulduğum için nasıl mutlu olduğumu anlatamam. Kısa tutmaya çalışacağım ama başarabilir miyim bilmiyorum. Özgürlüğümüzün kalesi olması gereken bedenlerimize hapsedilmemiz ne kadar da can yakıyor… Ben de çok küçükken kapatılan ve yıllarca kendinden utanan, dışarı çıktığında kafasını gökyüzüne kaldıramadan yürüyen…

Allah’ın istediği gibi biri olmak değil kendim olmak istedim.

Hayatımın dönüm noktası olacak iki şey yaşadım. İlki kapanmaktı, ikincisi açılmak. 16 yaşında kendi isteğimle kapandım. Ailemin, aile olamayıp bana hissettirdikleri eksikliği ancak Allah’a sığınarak ve ona yönelerek atlatacağımı zannediyordum bu yüzden kapandım. İlk basta her şey çok güzeldi, bu dünyada çektiğim acıların öbür dünyada…

Kendi kendimi çok yıprattım, bunalttım, eziyet ettim; güneşe, rüzgara hasret kaldım.

18 yaşında kendi isteğimle tesettüre girdim. Ailemin %80’i tesettürlüydü ama hiçbir zaman baskı görmedim. Aksini söylediğim zaman annem “Kızım daha erken, girme o örtünün altına, biraz daha bekle.” dedi. Beklemedim, dinlemedim. Üniversiteye yeni başlamıştım arkadaşlarım barlara gidip eğlenirken, hareketli günler geçirirken, ben tesettüre uymadığını düşündüğüm…

“Sen kapalı da olsan açık da olsan benim kızımsın.”

Hepinize yeniden selamlar. Ben hikayemi daha önce biraz anlatmıştım ve bu hikayeye yeni ve güzel olaylar ekledim. Öncelikle kendimi hatırlatmak istiyorum. Ben ilahiyat okurken ateist olmuş bir insanım. Dinde neler hakkında sorunlar yaşadığımı paylaşmayacağım burada, önceliğim başımızdaki örtü… Ben kendi rızamla 17 yaşında tesettüre girmiştim.…

“Eğer kapamazsan okula gitmeyeceksin.”

Merhaba size her şeyi en baştan anlatayım. Benim babam 7 erkek kardeşin arasında en büyüğü ve tek okuyan. Kendisi imam oldu, 30 yıldan fazla da köylerde imamlık yaptı. Babam öyle zorbacı değildi; giyimime, saçıma falan karışmazdı. Aklı ile hareket eden zeki bir insandı, tercihi bana…

Şu an 17 yaşındayım ve bu baskı giderek artıyor. Ne yapmalıyım bilmiyorum.

Ben küçüklüğümden beri muhafazakar bir aile ortamında yetiştim ama hiçbir zaman kendimi örtüye alıştıramadım. Ben şanslıyım ki annem her zaman nasıl davranmak istiyorsam öyle olmama izin verdi. Daha 13-14 yaşlarında yanımızda babamın olmamasını, bir tanıdığın görmemesini istiyordum bir şort giyebilmek için; yoksa ayıplanırdım. Arkadaşlarım istediklerini…

Bir şeyi öyle iyi biliyorum ki; bir Tanrı varsa beni bu halimle kabul eder ve severdi.

Hikayemde rüzgarı bolca göreceksiniz. Çok sevdiğim rüzgarla bozuştum biraz, 16 yaşlarına yaklaştığımda başörtü takmaya başlamıştım. Ailemin üstümde bir baskısı olmadı, ben istedim, böyle söylerken inanmadığınızı duyar gibiyim, ben de inanmıyorum artık o zamanlar istediğime. Çocukluktan ergenliğe, sonrasına kadar dayatılan dini yargılar bir şekilde itiyor seni…

“Orospu mu olacaksın sen?”

Merhaba. Bu mektubumu size gönderip göndermeme konusunda çok kararsız kaldım ama artık dayanamıyorum. 15 yaşındayım şu an İmam Hatip lisesinde eğitim görmekteyim. Ortaokulu da İmam Hatip’te okumuştum. Ortaokula başlayacağım zaman ailem bana İmam Hatip’e gidip gitmeme hakkında hiçbir şey sormadı. Ben de o zamanlar küçük…

Eskiden hiç sıcaklamazdım ama 12. sınıfta sıcak bana çok gelmeye başladı. Sonrasında artık sınav için dua etmemeye başladım.

Umarım diğer mektubumu yayınlamazsınız çünkü birkaç şey yazmayı unutmuşum. Esenlikler diye başlıyor mektup. Şimdi benim hikayeme geçelim: Esenlikler arkadaşlar. (Merhaba ve selam Arapçadır.) Ben eğer platformun sıkı takipçisiyseniz yorumlarda sıklıkla görebileceğiniz kararsız ama kararlı. Çok fazla uzatmak istemiyorum zamanınızı almayayım. Ben ilk 6. sınıfta kapandım.…

Sürekli aynı soru; “Ne zaman kapanacaksın?”

Merhaba. Şu an ne yazacağımı bilmeyerek başlıyorum bu mesaja. Sadece söylemek istediğim birkaç şey var. Ben 11. sınıfım ve aileme lisenin biteceği sene kapanacağıma dair namusum ve şerefim üzerine yemin ettim. Aslında çok baskı uygulamıyorlardı kapanmam konusunda ama muhafazakar bir ailede büyüdüm, akrabalarım kuzenlerim hep…

Örtüsüz kadın perdesiz eve benzerdi; o da ya satılık olurdu ya kiralık.

Dini inancı İslamiyet olan ama emir ve yasaklarını yerine getirmeyen, namazı orucu değil de sırf örtüyü farz sayan, Müslümancılık oynayan bir ortamda büyüdüm. 11 yaşımda iken gittiğim Kur’an kursundan başörtümü çıkarmadan ayrıldım. Çünkü zaten “kapanacaksın”dı, “en iyisi hiç açma” idi, “okula da örtülü gider derste…

Baba ben senin kızınım, beni sadece bir örtü yüzünden seveceksen sevme.

Aslında kapanma serüvenim ben daha 5. sınıftayken başladı. Daha 10-11 yaşındaydım. O zamanlar tabii çevre etkisi, aile baskısı derken kapandım, daha doğrusu kapatıldım. Daha küçüktüm, babam o gün dövmekle tehdit etti, “Kızım değilsin sen” dedi, “Kapanacaksın” dedi. Ağladım sadece, ama kapandım, okul haricinde kapalıydım 13…

Seçemediğim dinin dayatmalarını yaşıyorum.

Daha 14 yaşındayım. Başımda henüz başörtüsü yok ama annem sürekli bunu vurguluyor ve yakında kapanmazsam çok kötü şeyler olacağını söylüyor. Annem MS hastası, üzülmesini hiç istemiyorum, çünkü o benim annem ama o evladının mutluluğunu önemsemiyor bile. Bu çok üzücü bir şey bence. Babam anneme göre…

Kızlarının kapanmasını isteyen klasik aile sorunsalı…

Merhaba, aslında nasıl başlasam bilmiyorum. Sayfada birçok kişinin hikayesini okudum ve yalnız olmadığımı fark ettim. Ben kapandığımda 11 yaşındaydım. 4 yıldır kapalıyım ve 1-2 yıldır bunu bırakmak istiyorum. Ailem normalde baskıcı değildir. Ama bu konuya gelince aşırı hassas olurlar. Beni İmam Hatip’e göndermek gibi bir…

Kendi günahımın sorumluluğunu alamamaktan bıktım.

İçimi dökmek için yazmak istedim sadece. Ben 15 yaşındayım, 16 da diyebiliriz ve 7. sınıfta kapandım. Yaklaşık 4 sene önce. Bu kararı ben vermiş gibi gözüksem de aslında ben vermemiştim – ki versem bile hayatımın bir parçası olacak bir şeyi nasıl bu yaşta düzgün bir…

Bu hayatın bir örtü altından ve 4 duvar odadan ibaret olmadığını gördüm.

Merhaba. Ben size uzun bir hikaye anlatmayacağım. Sadece şunu söylemek istiyorum ki şu an 27 yaşımdayım. Ben 16 yaşında iken ailem “daha uygun” gördüğü için tesettüre girdim. Annem ve babam ayrıydı. Annemle de çok sık görüşemezdik. Bir gün üvey anne dayakları ve babamın baskına dayanamayıp…

“Allah için değil bizim için kapalı ol.”

Aslında yazmak istediğim sayfalarca yazı var. Okuduğum bütün yazılarda kendimi buldum. Yaşadıklarımı yansıtan bir ayna misali. 23 yaşındayım. Hala kapalıyım. Aynı zamanda CP (seraplal palsi) hastasıyım. Ben ortaokul 8. sınıfta kapandım. Ama bilinçli bir şekilde değil, kapanmaya mecbur bırakıldım. Anne ve babam eğitimci insanlar olmalarına…

Kendimi o şalla boğmak istiyorum ki zaten o şal beni boğuyor.

Merhabalar, benim hikayem de çocukluğumda başladı. Bir kursa yazılmıştım daha 8-9 yaşlarındayken, o kursta bana saç telim kadar yanacağım ve saç telimden ailemin sorumlu olduğu öğretilmişti. Hatta öyle bir hal almıştım ki gece yatarken başörtüsü takıp yatardım. Nasıl yatarsam öyle dirileceğime inanıyordum ya da deprem…

İHL okudum, dinsiz biri olarak çıktım. Fikirlerim değişti, ama görüntüm aynı.

Bakın; benim babam imam, annem de katı bir dindar. İkisi de bu şekilde yetiştirilmişler. Sizlere nasıl olduklarını biraz daha açayım. Zerre alakası olmasa bile hemen her konuyu dine, Müslümanlığa bağlayabilirler. İyi veya kötü diye bakmaksızın Müslüman olmayanları insandan saymazlar, onlar için “Ölsün gebersin gâvurlar.” vs.…

Ruhumun bitmek bilmeyen bir enerjisi var. Ama ona ayak uyduracak bir bedene sahip değil.

Öncelikle merhaba. Özgürlüğüme kavuştuğum gün yazmak istiyordum ama içimde birikenler artık dağ oldu. Biraz kendimden ve ailemden bahsederek başlamak istiyorum. Küçük bir ilçede kadına baskının Müslümanlık sayıldığı bir çevrede büyüdüm. El alem algısı her şeyden öndeydi. El alem bilirdi en iyisini. El alem kötü derse…

Senin günahın bizim boynumuza deyip zorla başımı örttüler.

Ben şu an 17 yaşındayım ve yaklaşık 2 yıldır kapalıyım. Daha 6. sınıfta iken tişört giymem yasaklanmıştı, arkadaşlarım o yaz günlerinde okula tişörtle geldiklerinde öylece onlara bakar kıskanırdım “Ben neden giyemiyorum?” diye. Her seferinde sorguladım kendimi, kaç defa kapanmamı istediler karşı geldim her defasında küçüğüm…

“Ben bir erkek hâkimiyeti altından çıkıp, ötekinin altına girmem.”

Bu sayfayı ilk gördüğümde çok mutlu olmuştum, benim gibi insanlar olduğunu bilmek mutlu etmişti. Annemle hep iyi anlaşırız, fikirlerimizi paylaşırız, saatlerce konuşuruz ama sayfadan birkaç yazı okuduğumda bana dediği şey “Sen de öyle olduğun için şeytan karşına böyle sen gibi insanlar çıkartıyor.” oldu. Bu tepkiyi…

Bende hep asi bir damar vardı.

Baskıcı bir ailem olmasına rağmen hiçbir zaman açık bir şekilde başımı örtmeye zorlanmadım ama hiçbir zaman kısa kollu giyemezdim. Uzun kollu giymeye 9 ya da 10 yaşlarında başladım. Çocukluğumdan beri Kuran kursuna giderdim ama o zamanlardan beri öyle biri olmadığımı biliyordum, bende hep asi bir…

Her gün görmek, tatmak, temas etmek zorunda olduğum bir şeyi takıp takmayacağıma kendim karar vermek istiyorum.

Merhaba, bu buraya ikinci kez yazışım.  https://www.yalnizyurumeyeceksin.com/2019/08/17/11-yasinda-bir-cocuga-ne-dersen-onu-yapmaz-mi-zaten/ yazısı da bana ait. O yazımı gözyaşları içinde öylesine yazmıştım, yayınlanacağı aklıma gelmemişti. Kuzenime siteden bahsettim, siteyi inceliyordu. Aa sana çok benziyor, dedi. Baktım “Bu benim.” dedim. Aileme bu konuyu bahsetmek için cesaret istiyordum. Kuzenim “Bak işte al sana…

Umarım kendi ayaklarımın üzerinde durarak özgür bir yaşam sürerim.

Ben kapanmaya karar verdiğimde 10. sınıfı yeni bitirmiş sayılırdım. Daha 12-13 yaşlarımda zaten çoğu arkadaşım kapalı olduğu için annem “Sen de kapan artık, bak ne güzel kapanmışlar” diyerek üzerimde baskı kurmaya çalışıyordu. Hiçbir şekilde annemi dinlememiştim çünkü bu benim hayatım, bu da ona karışma hakkı…

Uzun bir süre regl olma korkusu ile yaşadım.

Merhaba. Ben de sizinle bir şeylerimi paylaşmak istiyorum. Küçüklüğüm her daim dindar bir çevrede geçti. Kendimi bildim bileli ailemin hep dindar bir çevresi vardı. Belki de şu an dinden, İslam’dan hatta tüm dinlerden uzaklaşmamın sebebi bunlar olabilir. Küçükken köye giderdik her yaz ve 1 ay…

14 yaşında küçücük bir çocuğun vebaliyle yaşıyorsunuz.

Benimki başarılmayı bekleyen bir hayatın öyküsü. Liseye başlarken 14 yaşımda sırf etrafımdaki insanların beklentilerini karşılamak için kapandım. Daha doğrusu başka seçeneğim yoktu. Zaten hayatım boyunca hep dernekler, Kuran kursları ve sadece dinden bahseden, saçlarıyla beraber beyinlerini de kapatmış kadınların bulunduğu ortamlardaydım. Onların doğrusu doğrum, yanlışı…

Benim yaşadığımı kız kardeşim yaşamayacak, izin vermeyeceğim.

Merhabalar ben Aydın’da yaşayan bir kızım. Annem ve tarafı muhafazakar. Babam Diyanet İşlerinde çalışan bir memur. Yaşadığım şehir aileme göre biraz farklı ve bu beni çok etkilemişti. Annem ben 6. sınıfa giderken kapamamı istedi, ben de kurtulmak için liseye giderken kapanırım, dedim. Demez olaydım. Babam…

Bizim içimizde insanların öldüremeyeceği bir büyüklük var.

Merhaba. Ben şu an 17 yaşındayım. 2-3 ay sonra 18 olacağım. İlk önce şöyle, ortaokuldan liseye geçtiğim yaz tamamen kendi isteğimle (!) kapandım. Etrafımdaki herkes dindardı, hatta o kadar güzel dindarlardı ki, amcamın biri içkici, kumarbaz ve evli olduğu hâlde sevgilisi var. Diğer iki amcamın…

Olmadığım biri gibi görünmek istemiyorum.

Hayatım boyunca kısıtlanmak istemediğim için yazıyorum buraya. Özgürce düşüncelerimi söyleyebilmek için yazıyorum. Muhafazakar bir ailede doğdum. 15 yaşıma daha yeni girdim. Ve bu yaşıma kadar sürekli kısıtlandım, kısıtlanıyorum. Annem daha anaokuluna başlamadan önce sureleri ve duaları öğretti bana. İlkokula başladığım zaman beni zorla Kuran kurslarına…

Annem “Evlendikten sonra günahın kocana ait, o zaman istediğini yaparsın” dedi.

Nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Şu an başörtülüyüm. İlk olarak sekizinci sınıfta kapandım ve şu an 18 yaşındayım. Açılmak istiyorum. Yaklaşık bir ay önce ilk babama söyledim açılma fikrimi. Bana “Kapanırken kapanma demedim, açılmak istiyorsan açılma da demem” dedi. Daha sonra odama geçip tüm bu olanları kuzenime…

Kadınlar için İslam’ın merkezinde kapanma olduğunu düşünüyorlar.

Muhafazakâr sayılabilecek bir ailede büyüdüm. 6. sınıfta regl olduğumda annemin örtüm olmadan dışarı çıkmayacağımı söylediğini çok net hatırlıyorum. Örtüyü hiçbir zaman takmak istemedim. Dershaneye örtülü gittim, görünüşümden nefret ediyordum. Hatta bunu o kadar sindirememiştim ki dershanede başımı açıp annem geldiğinde ya da çıkarken tekrar takıyordum.…

Başörtüsünü çıkardıktan sonra kendimi daha inançlı ve daha doğru hissediyorum.

Öncelikle burada okuduğum bazı yazılar hakkında bir şeyler söylemek istiyorum. İnsanların, çocuklarına başörtüsü konusunda bu kadar baskı yaptığını bir öğretmen olarak bilmiyordum. Başını örtmek istemediğini söyleyen 13-17 yaş arası öyle çok çocuk var ki bu sayfada…  Gençler; çekinmeyin, korkmayın; bir büyüğünüzden, rehber öğretmeninizden veya samimi…

Bu zorluklara katlanan tek kişi olmadığımı bilmek ruhumda çiçekler açtırdı.

 Merhaba,  Öncelikle, böyle bir sayfaya denk geldiğim için çok mutluyum. Bu zorluklara katlanan tek kişi olmadığımı bilmek, ruhumda çiçekler açtırdı.  Benim hikayem, küçük yaşta babamı kaybettiğimde başladı. O aramızdan ayrılınca abilerim baba rolünü üstlenmeye çalıştı sanırım; ama beni baskılarıyla öldürmekten başka bir şey yapamadılar.  Babamdan…

Dik durduğunuz sürece kimse sizi ezemez!

Merhaba. Muhafazakâr bir ailede büyüdüm. Ailem hiçbir zaman baskıcı ya da zorba olmadı, öncelikle bunu söylemek isterim. Kapandığımda 13 yaşındaydım, kimsenin üzerimde bir zorlaması baskısı olmadı, çevremde bulunan herkes kapalıydı ve benim de kapalı olmam gerek diye düşünüyordum. Bir heves kapandım, arkadaşlarım beni kapalı olarak…

Çok ağır şiddet gördüm, İHL’de açığım diye çok dışlandım, müdür yardımcısından işitmediğim söz hakaret kalmadı.

Kuşların özgürce uçtuğu, kedilerin özgürce dolaştığı ama bir kız çocuğunun asla istese de özgür olamadığı ünlü Konya’dan yazıyorum bu yazıları. Kesinlikle overrated değil,Konya Türkiye’nin en çomar şehri. Burada doğan kız çocuklarının hepsi bu baskıya maruz kalıyor. Gelelim benim hikayeme; aşırı çomar, dini sadece kadının kapanması…

“Başındaki yazmadan utan, madem içki içeceksin, çıkart!”

Ben şu an 16 yaşındayım, 13 yaşında kapandım, aslında güzel bir duyguydu ama ablam kapandı diye kapanmıştım onu kıskanmıştım ona yakıştı bana da yakışır diye yapmıştım aslına. Bu zamana gelene kadar açılmak aklıma bile gelmiyordu ta ki bir gece dışarı diz kapaklarıma gelen bir şort…

Başörtüm birçok şeye engel oldu, en çok da çocukluğuma.

18 yaşındayım. Henüz 13-14 yaşlarında iken kafama başörtüsü takıldı, onun bana çok yakıştığı, beni daha güzel gösterdiği, 1-2 yıla kapanmamın daha iyi ve daha güzel olduğu söylemleri ile başbaşa kaldım. 1 yıl geçmeden aklımda kapalılıkla ilgili hiçbir düşünce yokken bir gün öncesinde saçım açık şekilde…

Her şeyden soğudum. Dışarı çıkmak işkence gibi geliyor bana.

Merhaba. Kendi hikâyemi anlatmak istiyorum. 2018’in yaz başlangıcında kapandım. Liseye başlıyordum ve artık böyle olması gerekiyordu. Kapandım fakat isteksizdim. Yine de kendimi bu duruma alıştırmaya çalışıyordum. Çoğu zaman kendime teselli edici sözler söylerdim. “Belki alışkın olmadığım için istemiyorumdur, biraz denemekten zarar gelmez.” gibisinden. Zaman geçti.…

Babam ablamı kapanmadığı için döverdi, üstelik arkadaşlarının yanında.

Merhabalar. 13 yaşımdayken kapanmıştım, neden kapandığımı bilmiyordum, çocukluk aklı işte… İrademin güçlü olmadığı zamanlarda böyle bir karar almıştım. Ailemin zorlamasıyla olmadı. Muhafazakâr bir ailem var, çevremin çoğu kapalıydı, bende de büyüyünce kapalı olacağım hissi vardı. Kuzenlerim yeni kapanmıştı ve ben de onlara özenerek kapanmıştım. Hiç…

Hep büyükler gibiydim, çocukluğumu yaşayamadım.

Merhaba. Bu siteyi keşfetmiş olmak, benim durumumda olan insanların varlığı ve yalnız olmadığımı bilmek bir nebze iyi hissettirdi beni. Benim durumum aslında çok da farklı değil. Bu sene üniversite sınavına hazırlanacağım. Ben de herkes gibi bir heves uğruna kapanmıştım, henüz 12 yaşımdayken. Kapandığım ilk gün…

Erkeklerin üstün olmadığını düşünürken gözlerinden korunmak için kendimi kapatmış olmak içimde bir çatışma meydana getirmişti.

Öncellikle merhaba. Burada yazanların neredeyse hepsini okudum, meğer hepimizin hikâyeleri birbirine benziyormuş, hepimiz dışımız ve içimiz arasında sıkışıp kalmışız. Bu da benim hikâyem. Ben hep dışa dönük bir çocuktum. Ortaokulda sporla çok ilgilenirdim, beden eğitimi öğretmenimiz bendeki potansiyeli fark edip okul takımına bile seçmişti. Mutlu…

Yanımda duran, beni destekleyen kimse yoktu.

13 yaşımda kapandım. Kapandığımda kendi isteğimle kapandığımı düşünüyordum. Yaşım ilerledikçe babamın bana söylediklerinin aslında beni o yöne iten düşünceler olduğunun farkına vardım. Bir an geldi ve kendimi sorguladım; ben neden kapandım, ben kapalı olmak istiyor muyum, benim kapanmama ne sebep oldu, bu şekilde mutlu muyum……

Baba, bu sana hayatım boyunca yazdığım onlarca mektuptan biri.

Baba, Bu sana hayatım boyunca yazdığım onlarca mektuptan biri. Ama sanırım ilk kez bir tanesini sana sesli olarak okuma cesareti gösteriyorum. Ben bir süre önce kafamda bir karar aldım ve bugün sana ondan bahsedeceğim. Lütfen mektup bitene kadar araya girme, sözümü kesme ve sadece beni…

Tesettür bana ve aileme uzaktı.

Merhaba. Ben rahat bir ailede büyüdüm. Babam ve annem dini konularda bizlere baskı uygulamazlardı. Tesettürse bana ve aileme uzaktı. Sonra bir yaz İstanbul’a ablamın yanına gittim, ablam tam tesettürlü ve çevresindeki insanlar da öyle. O yaz orada 2 ay kaldım ve onların hayatlarından, örtülerinden etkilendim.…

Ailem sırf çevredekiler bir şey demesin diye canlarından kanlarından olan bir insanı yıkıp döküyordu.

Yalnız olduğumu düşünüyordum ta ki sitenizi görene kadar. Babamın imam oluşundan ötürü çevremizdeki insanlar da dindar kesimden oluşuyor. Babamın ilk görev yerleri doğu kesimleriydi. Sürekli kapanmamı istiyorlardı. Bu bana çocukluğumda zor gelmiyordu. Çünkü etrafımdaki kadınların hatta çocukların başı kapalıydı. Bana büyüklük, olgunluk göstergesi gibi geliyordu.…

Boynuma doladığım şalın ağırlığı kalın bir ipin boğazımı kesmesine benziyor.

Merhaba, böyle bir site olduğunu yeni keşfettim. Biraz göz gezdirince yalnız olmadığımı, benim gibi birçok kişinin olduğunu gördüm. Şimdi söze girmemin sırası sanırım. En son 1 ay önce dışarıya çıktım. Hatta daha uzun süre oldu. Önceden alışveriş sitelerinde dolanırken tuniklere, elbiselere bakabiliyordum fakat şimdi tek…

Şiddet gördüm, dershaneden alındım, okutmayacağız dediler.

12 yaşımdaydım ilk kapandığımda, 3 hafta sonrasında açıldım. 13 yaşımda geri kapandım çünkü herkes bana örtünün çok yakıştığını ve çok güzel olduğumu söylüyordu. Ailem hiçbir şekilde kapanmam için baskı yapmamıştı ama kısa kollu vesaire giymeme izin vermiyorlardı ve ben de madem rahatça giyemeyeceğim öyleyse kapanırım,…

‘Bu nefsinle girdiğin bir savaş.’

Merhaba. Aslında ben hep bildiğini okuyan inadı inat birisiyimdir. Kapanmak tamamen benim isteğimle, 3 dakikada karar verip uyguladığım ve 2. gününde ‘Ne yaptım ben?’ dediğim ama ‘Açıl kapan, oyuncak mı bu? Alışacaksın, nefsini kontrol et’ diyerek bırakamadığım bir şey haline geldi. Ve yemin ediyorum 3. gün…

Annem bir başörtü için bizden vazgeçti.

Aslında hiç yobaz olmayan son derece seküler bir ailede büyüdüm. Daha doğrusu baba tarafım solcu, modern, seküler bir aileyken annemin tarafı tam tersine muhafazakâr, baskıcı ve yobaz bir aileydi… Annem ailesinden farklıydı, babamla evlendiği için adeta dışlanmıştı. Mutlu bir ailemiz vardı… Daha sonra annem ailesiyle…

Tesettür kavramını kesinlikle yansıtmıyorum.

29 yaşındayım ve 14 yaşımda kapandım. Yani kapandım derken tabi ki kendi isteğimle değil, annemin “Kızım kapanman lazım, bunu benim sana söylemem gerekiyor yoksa ben cehenneme giderim. Sana bu hafta alışveriş yapalım mı?” demesiyle başladı. İlk dönemleri bu durumu kabullenmiş gibi geçirsem de sonrasında fazlasıyla…

Buraya daha önce bir yazı yazmıştım.

Merhaba, beni tanımıyorsunuz, belki de tanıyorsunuzdur kim bilir. Buraya daha önce bir yazı yazmıştım: https://www.yalnizyurumeyeceksin.com/2018/09/14/hala-kapaliyim-ama-keske-hic-kapanmasaydim/ O yazıdan sonra çok düşündüm, pek çok kez karar verdim, pek çok kez vazgeçtim. Burada hikayesini paylaşan onlarca insanın yazısını okudum. Ve benim yazdıklarım boş ve önemsiz göründü gözüme. İnsanlar…

Olduğum gibi görünmediğimi fark ettim. Göründüğüm gibi de değildim.

Muhafazakâr sayılabilecek bir ailede büyüdüm. 6. sınıfta regl olduğumda, annemin örtüm olmadan dışarı çıkamayacağımı söylediğini çok net hatırlıyorum. Örtüyü hiçbir zaman takmak istemedim. Dershaneye örtülü gittim, görünüşümden nefret ediyordum. Hatta bunu o kadar sindirememiştim ki dershanede başımı açıp annem geldiğinde ya da dershaneden çıkarken tekrar…

Açılırsam hepsi bana kötü davranmaya başlayacaklar.

Ben Vera, her şey 4 sene önce kapanmak istediğimi söylememle başladı. Daha 11 yaşında bir çocuktum, annem bana birçok ebeveynin aksine çok fazla karşı çıktı “İstersen kapanma, bak pişman olursun.” gibi sözler söyledi ama ben salaklık yapıp annemi dinlemedim ve kapandım. Okulumuz dini bir okul…

“Açılırsan işin rast gitmez, cehennemde yanacaksın, seninle hiçbir yere gitmeyiz.”

Annesi babası ayrı bir çocuk olarak büyüdüm. Ailem dindar bir aile, hikâyelerini anlatan diğer bazı arkadaşlarım gibi. Annem de babam da beni yanlarına almadılar ve babaannemlerle yaşamaya başladım. Ortaokula başladım ve abimden “Artık ne zaman kapanıyorsun?” adı altında baskılar almaya başladım. Liseye geçerken kapanacağım dedim…

Ailem şeytan olduğumu söyledi.

Merhaba arkadaşlar. Ben de fiziki olmayan o görünmez psikolojik baskıyla 7. sınıfın yazında tesettüre girmiştim. Ailem daha önce de ablama aynısını yapmışlardı; yani bize ne yaptıklarının, kafamıza geçirdikleri şeyin sorumluluk olarak bize neler yüklediğinin farkında değillerdi. Hürriyetimiz ve düşünme gücümüzün olmadığı yaşlarda bize çocuk adam…

Hepsi bir örtü yüzünden, bu örtü beni robotlaştırdı.

Ben 8 yaşındayken annem hep başörtünün bana ne kadar yakıştığını söylerdi, ben de özendiğim için okul dışında hep takardım ve 5. sınıfa geçtiğim zaman İmam Hatip ortaokuluna yazdılar beni ve böylece kapandım. İlk zamanlar pek de rahatsız olmuyordum ama sadece birkaç ay geçtikten sonra istemedim,…

Babama açılacağımı söylersem beni asla üniversiteye göndermez.

Merhaba. Bu sayfayla karşılaştığım için kendimi çok şanslı hissediyorum, içinde benim de bulunduğum kâbusu paylaşabilecek birileri olduğu için özellikle. 17 yaşındayım, üniversite sınavına hazırlanıyorum. Orta düzeyde muhafazakâr bir ailem var, daha doğrusu babam da dâhil olmak üzere baba tarafım öyleler. 14 yaşındaydım ilk kapandığımda; amcamın…

Hiçbir manevi motivasyon olmadan 35 derece sıcakta kendini sarıp sarmalamak çok zor.

18 yaşında anneme yaranmak için başımı örttüm, burayı biraz daha açayım. Annem gençlik yıllarını olabildiğine özgür, mini etekler, mayolar, partiler şeklinde geçirmiş ve sonra bir takım tarikatların etkisinde fazlaca kalmış ve böylece tüm evi bir süre bizler için zindana çevirmiş bir kadındı. Müzik dinlemek günahtı,…

Yıllardır bir kandırmacayla yaşıyormuşum.

Saçlarımı hiç istediğim gibi yapamazdım evde. Babam hep kızar, toplatırdı. Giydiğim her kısa ya da dar şeyde Allah hem ailemi hem de beni yakardı. Yavaş yavaş işlenmiştim. Olması gereken belliydi ve ben henüz 15 yaşındayken bir gün pat diye kapattım başımı. Bunu hep kendi isteğimle…

Sırf kapalıyım diye Nietzsche ve Freud okumama, şiir yazmama, rock dinlememe, ve daha bir sürü şeyime şaşırmalarından bıktım.

Saat gecenin üçü ve içimde yaşadığım bu çıkmazı kimseye anlatamadığım için buradayım. 12 yaşında, kendi isteğimle kapandım. Şimdi dönüp bakınca neden bunu istediğim hakkında insanların bir fikri olmayabilir. Yazları Kuran yatılı olarak kursuna giderdim. Orada beynimi yıkadılar tabirini kullansam ne kadar doğru olur bilemiyorum. Okulu…

Başörtülüyüm ama bir dine bağlı değilim.

Merhaba, böyle bir platform olduğunu daha önce duymuş ama bakmamıştım, şimdi benim gibi iki ruh arasına sıkışıp kalmış insanları görünce ben de yazmak istedim. Benim hikâyem 14 yaşında başladı. Kendi isteğimle kapandım ben. Bir gün derste, bir hocanın tesettür üzerine konuşması beni çok etkilemişti ve…

Kendimi sevmiyorum, dışarı çıkmak istemiyorum, kendimden nefret ediyorum.

Merhaba herkese. Buradaki tüm hikayeleri oturdum, saatlerce okudum. Çok şükür ki birçoğunuzdan şanslıyım. Ne zorla kapatıldım ne de ailem katı veya baskıcıydı. 11 yaşımda kapandım. Kapanma sebebim ise inanın çok saçma. Komşumuzun kızı regl olunca kapanacaktı. Anne-babası bunu ona aşılamıştı, o da sürekli birlikte kapanalım…

Başörtülüyken kendim değildim, ve kendimi hiç beğenmiyordum.

Yazım şeklim ve kendimi, hikayemi nasıl anlatacağım konusunda biraz yetersiz olabilirim… Şu anda 16 yaşındayım, 13 yaşında adet olduktan sonra kapandım ve kendim istedim, çünkü ailemi mutlu görmeyi çok sevmiştim. Hiç olmadığım yolda yürümeye devam ederken kendim değildim ve kendimi hiç beğenmiyordum. 2 yılın sonunda…

Çünkü başörtü takarsam mükemmel olacaktı, bir çok takdir alacaktım.

12 yaşında, daha 6. sınıfa giderken taktım başörtüyü, çünkü iyi olan, doğru olan buydu. Çünkü böyle yaparsam mükemmel olacaktı herkes için, ve birçok takdir alacaktım, ki öyle de oldu. Taktığım başörtü o yıllarda müthiş bir özgüven veriyordu, evet, 12 yaşında. Sonra düşündüm, sorguladım. 17 yaşındaydım…

İstediğim halimi anneme gösterince saçımı kazıtmakla, okuldan almakla tehdit etti.

Bunu ağlayarak yazmak epey zor açıkçası benim için. 10 yaşında kapandım. Aile zoruyla yaptığımı söylemem yanlış olur. Ailem yalnızca dinini yaşamayı değil, bunu insanlara yaşatmayı, öğretmeyi seven bir aileydi. Dolayısıyla da eğitimlerini bunun üzerine almışlardı. Haliyle bu durum aile hayatımıza da sirayet etmişti. Ortaokulda İmam…

Beni, bunun tamamen benim isteğim olduğuna inandırmışlardı.

Merhabalar. Herkes gibi ben de hikayemi paylaşmak istiyorum. Paylaşmak istiyorum, çünkü bir zamanlar benim içinde bulunduğum durumda olan birçok genç kız var, biliyorum. Ama onların aksine, benim bu süreçten geçtiğim zamanlarda böyle bir platform yoktu. Daha 12-13 yaşlarındayken kendi isteğimle kapanmıştım. Beynimi yıkamışlardı adeta ve…

Başörtüyü bıraktım. Kötü yorumlar aldım, ama duymazdan geldim.

Merhabalar. Az önce bu aileyle tanıştım. Mektupları okudum. Ve ben de paylaşmak istedim. Ben henüz on altı yaşındayım. Öğrenciyim. Saçlarımı savurup okula gitmem gereken zamanlar. Ama ben de kapatılmak istendim. Başıma bir başörtü koydular. “Bu” dediler, “dinin gereği”. Bir süre dinledim. Çünkü ailem, beni büyüten…

Bütün o akraba bozuntularından uzaklaşıp özgür bir hayat yaşayacağım.

Merhabalar, hikayeleri ağlayarak okudum ve ben de kendiminkini yazmak istedim. 6-7 yaşından itibaren çevre baskısı ve toplumun “ahlak” normları çerçevesinde ne kısa kollu t-shirt ne şort ne de kapri giyemedim. Uzun kollu t-shirt ve pantolon… Yaş ilerledikçe olaya uzun upuzun hırkalar eklendi. Arkadaşlarımın giydiklerini hiçbir…

Abim üstüme yürüdü, annem saçımı çekti, tokat attı.

Merhaba. Benim geçtiğim yollardan geçmiş veya geçmekte olan bir sürü yetişkin ve çocuk olan kızlar vardır belki, bu yazıyı okuduktan sonra daha da cesaretlenirsiniz, bir insana dokunmuş olurum umarım. Tesettüre girme fikri hep aklımdaydı, 5. sınıftan beri bir arkadaşımla hep bunu konuşurduk, o da çok…

Saç tellerim rüzgarları, yağmuru, karı, güneş ışığını görmeyi hak ediyor.

Merhaba, sayfayı takip edeli 3-4 gün ya oldu ya olmadı. Kendimi yalnız hissediyordum, ancak hiç de yalnız değilmişim. Benimle aynı şeyleri yaşayan, aynı duyguları paylaşan ne çok kadın varmış… Benim 1. sınıfa başladığım sene annemin tanıştığı aşırı muhafazakar arkadaş grubu sebebiyle hayatım değişti. Kendisi sohbetlere…

İleride bir gün, sadece tek bir gün olsa bile, ben kendimi özgür hissedeceğim.

Merhaba, 16 yaşındayım ve yaklaşık 5 yıldır kapalıyım. Muhafazakar bir ailede doğduğum için, çocukluğumdan beri ergenliğe girdiğimde kapanmam gerektiği söylendi. Regl oldum ve kendi isteğimle kapandım. Ama şu an her dışarı çıkışımda başımı örtmek, uzun kollu giymek, bilek göstermemek bana çok çok ağır geliyor. Açılmak…

Mini etekle gezdiğim gün sonu ayak bileğimde etekle bitiyordu.

11 yaşında kendi isteğimle kapandım, çünkü her saç telimin koca bir yılana dönüşeceği ve erkeklerin gördüğü her yerimin sonsuz ateşte kavrulacağı düşüncesi, 11 yaşındaki çocuğu korkutuyordu. Bunun bir çocuk istismarı olduğunu o zamanlar bilmiyordum. Düşüncelerim değiştikçe, her zorla kapanan kızla aşağı yukarı aynı şeyler yaşadım.…

Neden biz bu kadar kendimizi koruyorken, erkekler bu kadar serbest?

Merhaba. Nereden başlayacağımı bilmiyorum ama, Instagram‘daki gönderileri okumak bende yazma isteği oluşturdu. 21 yaşındayım ve 3 yıldır kapalıyım. Evet, kendi isteğimle kapandım, lise sondu ve o zamanlar dine daha bağlıydım ve kapanmanın kutsal bir şey olduğunu düşünüyordum. Bunu destekleyen videolar izleyerek kendimi daha da istekli…

Ya ben saçlarımı savuramadım hiç, inanabiliyor musunuz?

Merhaba, hep içimde sakladığım şeyleri yazanları gördükçe benim de içimi dökesim geldi. 18 yaşındayım ve ben de yaşadığım coğrafyanın kölesi olmuş durumdayım. 7’li yaşlarımdan, yani ilköğretimden itibaren giyimime dikkat edilmeye başlandı. Özellikle başladım demiyorum, başlandı diyorum. Küçüktüm ve doğrunun, olması gerekenin böyle olması gerektiğini sanıyordum.…

Zorla kapatıldım, aile zoruyla İmam Hatip’e gönderildim.

Merhabalar, tek olduğumu sanarken burada onlarca insanla karşılaştım. Ben ‘annem babam muhafazakar’ tarafını keseceğim, çünkü annemi aldatan, döven ve alkol kullanan birisi için ‘kendi çapında muhafazakar’ demek bile fazla. 7. sınıftan beri kapanma baskısı içindeyim. 7-8 derken liseye geçecektim, aile zoruyla İmam Hatip’e tabii ki……

Yaşım dolayısıyla bir karakter arayışı içerisindeyim.

Şu anda 17 yaşındayım ve 13 yaşından beri kapalıyım. Kapandığım günden beri kendimi hiç kendim gibi görmüyorum. Yani olmak istediğim gibi. Babamı çok seviyorum. O da beni çok seviyor. Babam çok zeki bir insan ve kendince muhafazakâr. Asla bana bir şeyleri diretmeyen, düşüncelerime saygı duyan…

Yaşamak için cesaret gerek.

Artık açıldım. Öncelikle geçmişimi anlatayım. Herkes gibi muhafazakar ailede büyüdüm ama 80’lerin sonunda muhafazakar olmuşlardı. Annem sol görüşlü bir ailede tek Müslümandır. İnancı zararsız ama kırılgan, babam ise evlenince kapanan kadınlarla dolu bir aileye sahip. Büyü, babamın İmam Hatip’e gitmesiyle başlıyor sonra bütün sülale bir…

Hayatımda hiç bu kadar cesur ve kendimden emin olmamıştım.

Merhaba, kocaman güneşli bir merhaba. Bu platforma daha önce de yazmıştım; ‘İki seçenek: ya okuldan alınmak ya başını örtmek.’ Bu sözleri babam söylemişti. 4 yıl önce liseye başlarken beni bu sözüyle sindiren babam, lise bittikten sonra açılacağımı söylediğimde de aynılarını söyledi: ‘Seni üniversiteye göndermem, benden…

Bu mektubu yazarken oruçluyum.

Merhaba, ben 22 yaşında bir üniversite öğrencisiyim. Muhafazakâr bir ailede ve dinine bağlı kapalı bir toplum olan küçük bir şehirde yetiştim. Anne tarafımda da baba tarafımda da başı açık kadın yok diyebilirim. Çocukluğumda her yaz isteyerek yatılı Kuran kursuna giderdim, namaz kılardım. 14 yaşında liseye…

10 yaşından itibaren kısa kollu giymem bile yasaklanmıştı.

Öncelikle merhaba. Ben 19 yaşında bir genç kızım ve buraya yazan çoğu arkadaşımız gibi ben de baskıcı ve muhafazakâr bir ailede büyüdüm. Akrabalarım da fazlasıyla muhafazakâr. Babamın 7 kardeşi var ve hepsinin kızları kapalı. Sizce hepsinin kendi isteğiyle saçlarını kapatması mümkün mü? Tabii ki değil.…

18 yıl sonra ilk defa kendimi tanıyorum.

Bir insan daha çocukken gelecekte nasıl olacağına nasıl karar verebilir ki? Verdim. Ailemde herkes sözde dindar ve din için kapanıyor, kimse açık değil. Küçüklüğümden bu yana hep onları görerek büyüdüm. Etrafımda, çevremde onlardan başka kimse yoktu. Babam ben büyümeye başladığımda, vücudum belirginleştiğinde sürekli ne zaman…

Açıldığımı öğrenirlerse okul hayatım komple biter.

Kafam çok dolu olduğundan anlatabildiğim kadarını anlatacağım. Toparlayabildiğim kadar… 21 yaşında üniversite öğrencisiyim. Hayalimdeki bölümü maalesef baba parasıyla okuyorum. Yani onlara muhtacım. Bu yaşıma kadar hayatta tek sığınmam gereken güvenli limanı ailem diye bildim. Ve çok mutlu ve şımarık bir çocukluk yaşadım. Ta ki hepimizin…

İslam’ı seviyorum ama başörtüsü bana her zaman yük oldu.

Merhaba, benim hikâyem de burada yazılanlardan çok farklı değil, sadece biraz akıl danışmak istiyorum çünkü çevremde bu onu hakkında konuşabileceğim kimse yok, zira yaptıklarımı bir tanıdığıma anlatsam bir daha yüzüme dahi bakmaz. Muhafazakâr bir çevrede büyüdüm. 19 yaşındayım. Regl olduğum gün kapandım, tabii o zamanlar…

Yaratıcının bizi herhangi bir kıyafete zorlamadığını anladım.

Çok hevesle girdiğim tesettürden 6 ay sonra bıkkınlıkla çıktım çünkü artık o şekilde giyinmek istemediğimi biliyordum ve üstümde hiç istemediğim bir ağırlığı taşıyormuş gibi hissediyordum. Çevremden de ailemden de çok tepki görmedim, okul değiştirmemin bunda çok etkisi oldu. Yanlış bir şey yaptığımı düşünürken olaya mantık…

Hayatımla ilgili hiçbir şeye ben karar vermedim.

18 yaşındayım, 5 senedir kapalıyım. Benim babam cumaya dahi gitmeyen ama dindar rolleri kesip millete vaaz veren tiplerden ve tam bir kadın düşmanı. Hayatım boyunca babam, kendisi din konusunda kılını kıpırdatmazken benden dini meselelerde bir şeyler bekliyor. Asla hiçbir konuda bana fikrimi sormaz, hayatımla ilgili…

Tüm doğrularım ve yanlışlarımla ben buyum.

Merhaba, ben 19 yıllık varlığını sürdürmeye çalışan bir kız çocuğuyum. Hayatım hep fikirler ve sorgulamalarla var oldu. Neden? Nasıl olur? Hep takdir görmek istedim. Hep sevgi umdum ailemden, özellikle babamdan… Babam hep boğazımda bir düğümdür, her baba kelimesinde ufacık bir gülümseme ve ardından gelen kalp…

Belki bir gün istediğim benliğe kavuşurum.

Uzun uzadıya düşünüyorum. Sonra basıyorum tuşa sen de yaz! Buradayım işte, yazıyorum, nasıl başlamalıyım sözlerime bilmeden… Ah merhabalar ben Huzur… 23 yaşında çiçeği burnunda bir öğretmen adayıyım. Belki yakında atanırım, nasip diyelim.. Lise 2. sınıfta iken başladı benim kapanma maceram. Erkek arkadaşım vardı, üst komşumuzun…

Lisede İmam Hatip seçtiğim için zorlanmadım. Ama tuhaftır ki o yıllarda daha çok sorgulamayı öğrendim.

14-15 yaşlarında kapandım. Ortaokulun son senesinin son zamanlarıydı ve ergenlik çağına girmiştim. Kendimi iyi hissediyordum öyle. Ailem hiçbir şekilde baskı yapmadı, bunun heves olmaması için biraz daha düşünmemi söylediler. Ben kararımı verdiğimde gayet iyi hissediyordum. Kendi isteğimle örtündüm, zaten normalde giyindiğim gibi giyiniyordum, tek değişen…

Günahsa benim günahım, hesap verecek olan benim.

Cümleye nasıl başlasam bilemiyorum, o yüzden direkt konuya geçiyorum. Ben ilk kapandığımda 6. sınıftaydım ve bu ailemin değil, ailemin beni eğitim görmem için gönderdiği dershane yüzünden olmuştu. Bana sürekli kapanmam gerektiğini, kapanmazsam saçlarımın cehennemde bir sacın üzerine konup yakılacağını ve görünen her saç telime yılanların…

“Kapalı ateist.”

Merhaba. 18 yaşındayım ve 4 yıldır kapalıyım maalesef. İmam Hatip mezunuyum. Ailem tarafından hiç şiddet görmedim. Kimse kapanmam için yaptırım uygulamadı. Okul konusunda hiç sıkıntı yaşamadım. Dışarıdan bakıldığında hiçbir sorun yok. Hatta bazı arkadaşlarım “Keşke seninki gibi bir ailem olsaydı” diyor. Ama ben ailemden nefret…

Sanki bir tiyatro oyuncusuyum ve dışarı çıkarken kostümümü giymek zorundaydım.

Herkese merhaba. Benim hikayem biraz farklı. Öyle sıkı muhafazakar bir ailem yok. Sürekli baskı yapıp kapanmamı isteyen de olmadı, fakat giydiğim kıyafete, aldığım nefese, attığım adıma, hatta çatal kaşık tutuşuma bile karıştılar. İstediğim gibi gülemedim, istediğim gibi giyinemedim, istediğim gibi konuşamadım, istediğim gibi yürüyemedim bile.…

Bu kadar senedir körü körüne inandığımız şeyin ne olduğunu anlamak istemiştim.

Benim sorunlarım 2018 Ağustos ayında tam olarak başlamıştı. 19 yaşında genç bir kadınım, çocukluğumdan bu yana hep muhafazakâr yetiştim. Çocukken sürekli Kur’an kurslarına gönderirlerdi ve annem de aynı zamanda bir şeyler öğretmeye çalışırdı. Çocukken çok üzüldüğüm bazı anılar dışında başarılıydım onlara göre. 6. sınıfa giderken…

Bu sizin hayatınız, sizin tercihleriniz, sizin seçimleriniz.

Merhaba. Ben dinine düşkün bir ailede büyüdüm, ama bana hiç kapanmam için baskı yapmadılar. 14 yaşındaydım ve çok büyük bir heves, istekle kapandım. Her şey güzel gidiyordu, ama sürekli çevremdeki “Sen kapalısın gülemezsin, kadınsın ve özellikle de kapalısın, sigara içemezsin, onu yapamazsın, bunu söyleyemezsin” laflarından…

Soruyorum varsa olan Tanrı’ya; ben böyle acı çekerken izlemek güzel mi?

Merhaba. Önce kendimi tanıtayım; 16 yaşına birkaç gün önce girmiş ve 10. sınıfa geçmiş bir lise ögrencisiyim. Yaşadıklarım daha ben anne karnına düşmüşken planlanmış, annem bana hep “Ben seni Meryem annemiz gibi Allah yoluna, kurslara adadım.” der. Çok komik değil mi, daha doğmadan belirlenmiş bir…

Kendimi yeniden sevmeye başladım.

15 yaşındayken ailemin bir baskısı olmadan kendi isteğimle kapandım. O yaz şehir dışına yatılı olarak Kuran kursuna gitmiştik. Orada bize öyle şeyler anlattılar ki, bizi o kadar çok korkuttular ki sanki başımı kapatmadığım için dünyanın en kötü insanı bendim. O yaz kapanmaya karar verdim, ailem…

Neden kısıtlanan ben oluyorum?

Merhaba herkese. Bu siteye önceden acıyarak bakardım. Yazık ahiretlerini mahvettiler bir de marifet gibi anlatıyorlar, diye. Kaybeden benmişim aslında. Bu kibir ve öfke beni sadece cehenneme layık ederdi. Asla derdim hep, asla açmam. Kafamı kesseler dahi bu örtüyü çıkarmam. Ama rüzgâr tersine döndü. Kınadığım kişilerin safında onlara…

Yalnız olmadığını bilmek o kadar güzel ki.

Bütün yazıları hıçkıra hıçkıra okudum. Gerçekten yalnız olmadığını bilmek o kadar güzel ki. Ama hepimizin bir o kadar da çaresiz olduğunu görmek çok acı. Ben gerçekten muhafazakâr denilebilecek bir ailede büyüdüm. Baba tarafı dinle kafayı bozmuş aşırı muhafazakâr. Anne tarafım o kadar dindar değil ama…

Eğer kendim olursam, büyük ihtimalle ailem olmaz.

“Gerçeği öğrenirlerse bir ailem olmaz” demek istiyorum öncelikle. Hepiniz gibi ben de bir muhafazakar ailede doğdum, büyüdüm, hala yaşıyorum ve hikayeme geçiyorum. İlk regl olduğum günü hatırlıyorum, hayatımın en kötü günüydü. Artık çocuk değildim, 12 yaşında olsam bile öyle diyordu din. Annem artık kapanmam gerektiğini…

Ailem eğer örtünmezsem liseye kayıt etmeyeceklerini söyledi.

Merhaba, buradaki hikayelerin tamamı gibi benimkinin de ana teması muhafazakâr bir aileden oluşuyor, öncelikle yaşım 15… Çocukluğumdan beri kısa etekler, şortlar, askılı ve sıfır kollu giysileri giymem yasaktı, onun dışında yaz ayları Kur’an kursuna gidiyordum ve ailem tarafından sürekli olarak örtünmenin çok güzel bir şey…

Şunu öğrendim ki şu ana kadar bildiğim her şey yanlışmış.

 Ben 7. sınıf yazında kapanmıştım. İsteyerek kapanmıştım aslında. O zamanlar kitaplar okuyarak, araştırarak geçmiyordu, o zamanlar hep büyüklerimin dediklerini doğru sayardım. Şu an da 11. sınıfa geçtim, çok değiştim, fikirlerim, hayallerim her şey çok değişti çünkü artık insanların dediklerine inanmaktan çok, araştırarak ve okuyarak öğrenmeyi…

Kendi düşüncelerimin de olabileceğini, bana dayattıkları düşünceleri beynime yerleştirmek zorunda olmadığımı fark ettim.

Küçüklüğümden beri regl olduğumda kapanacağım söylendi. Regl olduğumda deli gibi ağladığımı hatırlıyorum. Zorunlu kabulleniş… İlk kapandığımda bu sadece bedenen olmamıştı, ruhen de içime kapanmıştım ben. Hiçbir yere gitmek istemiyordum. Hiçbir yere gitmiyordum. Saçma, asosyal bir insan olmuştum. Kız olduğum için kendimden nefret ediyordum. Çünkü bana…

Cenneti sadece kafamdaki örtüyle kazanabileceğimi sanıyordum.

Evet, öbürleri kadar mücadele vermedim belki ama, içimde bayağı fırtınalar kopuyor. 5 yıl önceydi, ortaokuldan mezun olduğum sene yaz tatilinde kapandım, ki normalde sorulduğu zaman “O ne öyle neden örtüneyim bez parçası” falan derdim. Ne kadar doğru bilmiyorum ama şu an başörtümle 5. senem ve…

Artık bir dinim yok.

Merhaba, ben de baba baskısı sonucu tesettüre giren biri olarak hikayemi sizinle paylaşmak istiyorum. Orta derece muhafazakar bir babam vardı. Annemi küçük yaşta kaybettiğim için halen ergenlikte devam eden problemlerimi kendi içimde çözmeye çalışırken, tüm sorun buymuş gibi tesettür istekleri bitmedi babamın. Çocukken babamın böyle…

Metroda kendimi seyredip sürekli gülümsüyordum.

Kapalılığın gelenek olduğu, açıklığınsa göze battığı bir çevrede yetiştim. Herkes gibi ben de renkli şal, tunik ve pantolon giyiyordum. 20 yaşındayken kendim kapanmaya karar verdim. Allah’ın emri, depresyon, çevremdekilerin gazı vs.. Kendimi esaret altına aldığımın 7 yıl sonra farkına vardım. 8. yıl dolmadan esaretimden kurtulmaya…

Çevremdekilerin beni böyle daha çok seveceğini düşünüyordum.

Merhabalar, yazılanları okuduğumda, ne kadar da aynı düşüncede insan varmış, diyorum bu ülkede. İnsanların kafalarının içindekini göremiyoruz, sadece yanlarından geçip gidiyoruz. Yüzlerine bile bakmıyoruz çoğu zaman. Sanırım bu yüzden fikirlerimizin aynı ya da benzer olduğu insanları bulmak şaşırtıyor bizi. Bu platform için teşekkür ederim bu yüzden…

Ben üzerinde kontrol edilebilen ipler bulunan bir kukla değilim.

Merhaba! 17 yaşındayım. Birkaç ay sonra 18 olacağım. YKS’ye hazırlanıyorum. Ailem İzmir’de yaşıyor. Eğer istediğim bölümü kazanırsam gitmeden önce ailemle konuşacağım. Şimdi konuşmak istiyorum ama gerçekten fazla çekiniyorum. Ben 8. sınıfa başlamadan önce kapandım. Çok istememekle birlikte biraz zoraki kapandım. Aslında ilk kapandığım zaman her…

Tek temennim üniversiteyi kazanıp bu aileden ve bu şehirden uzaklaşmak.

Nasıl başlasam gerçekten bilmiyorum. Şu an 15 yaşındayım. 13 yaşında ailemin zoruyla kapandım, bu süreçte özellikle babam çok etkili oldu. İlk başta kapalı kuzenim vardı, benden 3 yaş büyüktü, ben o sıra 13 yaşındaydım. Babam o kızı öyle görünce onun yanında bana, başımı kapatmazsam okula…

Sizin tercihlerinizin belirleyicisi olan şey nedir?

Öncelikle herkese merhabalar. Böyle bir bloğun varlığından ve burada bulunan dayanışma hikâyelerinden ötürü çok mutlu olduğumu bilmenizi isterim. Gelelim benim hikâyeme. Şu anda 25 yaşındayım. Örtü hayatıma travmatik bir şekilde girdi. Ergenliğe girdiğim yıllarda aniden boyum çok uzadı ve vücut hatlarım belirginleşti. Ve bu da…

O kadar küçüktüm ki bana bir süre sonra herkes başını örtecekmiş gibi gelirdi.

Kendimi bildim bileli, ailem hep dindar olmuştu. Kuran kurslarında yetiştim, Kuran okumayı henüz daha bir çocukken öğrendim, ilk orucumu tuttuğumda ilkokula yeni başlamıştım. Ortaokuldayken başörtü takmak yasaktı ama babam sürekli beni kenara çeker, bana ne zaman başımı örteceğimi sorardı. Hiçbir zaman başımı örtmek istememiştim, sadece…

Birinin dizlerine sarılıp herkese dert olan saçlarımı okşatmak istiyorum.

Benim hikâyem de çocukluğuma dayanıyor, hoş 18 yaşındayım hala yetişkin sayılmam. Her zaman fazla dindar ve dini hep merkeze yerleştiren, kendini ona göre biçimlendiren bir ailenin çocuğu oldum. Bu elbette küçük bir çocuk için sorun teşkil etmez, aksine aileyi rol model aldığı için örnek teşkil…

Niçin bütün ahlak kurgumuz kadın bedeni üzerine?

Hepinize merhabalar,  Buraya yazılan birçok hikayeyi okudum. Aslında kendi hikayemi, düşüncelerimi paylaşıp paylaşmamak konusunda kararsızdım. Ama içimden bir ses, belki senin hikayenden cesaret bulacak ve umudu artacak kadınlar olabilir, dedi, paylaşmalısın. Ben de bu yüzden paylaşmaya karar verdim.  Ve başlıyorum:  Yirmi beş yaşındayım. Üniversite mezunuyum.…

Dışarı her adım attığımda kafamdakini çıkartarak gösteriyorum bu direnişi.

Umursanmak isteğimden asla sıyrılamayacak olmaktan çok korkuyorum. Hiç büyüyemeyecek ve hayatta, en azından uzun vadede, kendisinden başka kimsesinin olmadığının ve olmayacağının farkında ama bunu asla kabul edemeyecek bir çocuk olarak kalmaktan… Bu korkumu yenmek için her şeyi yapıyorum, hala kanıtlar arıyorum. Çünkü o kalıba girmemem…

11 yaşında bir ‘çocuğa’ ne dersen onu yapmaz mı zaten?

Öncelikle istediğimi yazabilmek bile beni mutlu ediyor şu an. İlk defa kendimim. Ben derken ilk defa ben gibi konuşacağım. Henüz 11 yaşında kapandım. 11. Komik bence. Ailem o kadar dindar ki dindar onlar için doğru tabir değil bence, yobaz ya da çomar diyebilirim onlara. Liseye…

Kapanmazsam Allah’ın ve ailemin beni sevmeyeceğini düşünüyordum.

Merhabalar. Modern diyebileceğim insanların olduğu bir şehirde, muhafazakar bir ailenin korkak bir çocuğu olarak dünyaya geldim. Allah ve peygamber sevgisi ile büyütüldüm. Kuran kurslarına gittim her sene. Dinimi çok seviyordum, gerçekten. 10 yaşımdayken 5 vakit namaz kılmaya başlamıştım. Ailem, ortaokuldayken “Ne zaman kapanacaksın?” sorusunu sormaya…

Kabul etmediğim düşünceleri dış görünüşümde yansıtmak bana ağır geliyor.

Kendi zihnimde kabul etmediğim düşünceleri dış görünüşümde yansıtmak bana ağır geliyor. Daha 5-7 yaşlarımda bile ailem bana tunik, etek, elbise giydirirdi. Başıma da bone takardı. Biraz büyüyünce ise tişört giymeme bile izin vermediler. 6. sınıftayken başladı babamın kapanın baskısı. Ablama da bana da çok diretti.…

Kimse başkasının istediği gibi yaşamayı hak etmiyor.

Benim de buradakilere benzer bir hikâyem var. Ailem, özellikle de babam fazla muhafazakâr. Fakat bu muhafazakârlık kapalılıktan ve namaz kılmaktan öteye geçmiyor. Akrabalarımız içerisinde neredeyse hiç açık yok. Ben de çoğu kişi gibi kendi isteğimle kapandım en başta. Ama şimdi düşünüyorum da aslında kendi isteğimle…

Ablamı kapattıkları gibi beni de kapatırlar diye regl olduğumu saklamak için çabaladım.

Pantolon giyemezdim. Yaşıtlarımda gözüm kalırdı. Bir gün vitrindeki şortlara bakarken annemin ‘’Sana da alacağım‘’ dediğini ve heyecanımı hatırlıyorum. Alamadı. Ablamı kapattıkları gibi beni de kapatırlar diye regl olduğumu saklamak için çabaladım. Sonunda bir elime bone bir elime şal verildi. Kapatıldım. İçime de kapandım. 13 yaşında…

Her şeyi ve herkesi geride bırakıp gider okurum.

18 yaşında, yeni hayatımın 3. gününde yazıyorum bu yazıyı. Ben de baskıyla büyütülen kadınlardan bir tanesiyim. İlk önce ailemi anlatmak istiyorum. Büyükbabam, babaannem, halam, annem, babam ve 3 kardeşimle 2 katlı bir evde yaşıyoruz. Büyükbabam klasik “Herkes benim dediğim gibi yaşayacak, ben ne dersem o…

Kendime olan güvenimi tekrar kazandım.

Merhaba, ben muhafazakâr denilebilecek bir şehirde, muhafazakâr bir ailenin tek kız çocuğu olarak büyüdüm. Küçüklüğümden beri erkek çocuklarla oynamamdan tutun, “Okumazsan yoldan geçen adamın birine seni veririm.” gibi cümlelerle büyüdüm. Lisede sırf açık olmak için polis kolejini istedim ama 8. sınıfın yaz tatilinde ailem kapanmam…

Ses tonumu bile bilmeyen bir insan, tamamen bana ait olan bir beden üzerinde nasıl yaptırım sahibi olabiliyordu?

Öncelikle herkese merhaba. Ben de kesinlikle yazmalı, hikâyemle yanınızda olmalıydım. Bu yüzden hemen başlamak istiyorum. 27 yaşında üniversite mezunu bir kadınım. Başörtüsü takmaya, ailemce oldukça geç sayılan bir yaşta, ortaokulu bitirdikten sonra, tamamen onların arzusuyla başladım. Geleneksel muhafazakâr bir ailem vardı. Geleneksel diyorum çünkü bu…

Çoğu fikrimin başörtümle taban tabana zıt olduğunu fark ettim.

Merhaba. Artık o kadar doldum ki bu satırları yazarken gözyaşlarım kendiliğinden akmaya başladı bile. Umarım içimi döktüğümde rahatlarım biraz da olsa. Ben 7. sınıfa geçerken hafif bir zorlamayla kapandım diyebilirim. Üzerimde tam olarak bir baskı yoktu fakat tüm şartlar benim kapanmam üzerine kuruluydu sanki. Babam…

İçimde, çok derinlerde aslında kapalı olmak istemediğimi anladım.

Merhabalar,    Aslında bu mektubu açıldığımda, bir zafer olarak yazmak istiyordum ama dayanamadığım için şimdi yazacağım. Hikayeme en başından başlamak istiyorum.    Ailem çok baskı yapan bir aile değildir ama annem ve babam, ikisi de dindar olduğu için benim de din konusunda eksik kalmamı istemiyorlardı. Oturduğumuz yerin…

Dişiliğim ve bedenimle barışmak daha yeni başarabildiğim bir şey.

Çok çok uzun yazdığımın farkındayım ama yayınlarsanız cidden sevinirim. Kendi yazdığım yazıyı bile bir kez olsun geri dönüp okuyacak cesaretim yok; ama bu sitede “başarısızlığın” hikayeleri de olsun istiyorum çünkü tek çaresiz hisseden insan ben değilim, biliyorum.  Aslında bu yazıyı özgürleştikten sonra yazmayı planlıyordum ama…

Tek dileğim, ait olmadığım bir cennete sürüklenerek götürülmemek.

Merhaba, ben de 19 yaşında, sarı saçlı ve örtülü bir kızım. 14 yaşında kendi isteğimle gittiğim Kur’an kursundan başı örtülü olarak çıktım, bu kadar ağır geleceğini anlamadan. Annem tesettürlü, babam dinden epey uzak, abim de öyle. Annem sürekli kapalı olduğumda daha güzel olduğumu söylerdi, inandım.…

Bazen ‘Keşke hayatı ve bilimi bu kadar merak etmeseydim’ diyorum.

Kapandığımda henüz 11 yaşındaydım. 5. sınıfın Mart ayında regl oldum ve regl olduğum günden itibaren ailemden, akrabalarımdan, hatta ablamın kocasından duyduğum “Ne zaman kapanıyorsun?”, “Ben senin yaşındayken beş vakit namazımı kılardım”, “Kapanmayanlar cehennemde cayır cayır yanacak”, “Kapanmayacaksan sokakta başına bir şey gelirse şikayet etme sakın”…

Okulda açık olup dilediğim gibi takılırken, eve kapalı dönmek beni çok yoruyor.

Dinin önce sevdirilmeye sonra gerekirse de zorla yaşatılmaya çalışıldığı kalabalık bir evde büyüdüm. Din, aile huzuru ve anne babaya itaat… Aldığımız her kararda önce bu üçlüyü düşünmek zorundaydık. Tüm hayatımız dine ve babamın isteklerine göre şekillendi. Dışarı çıkıp arkadaşlarımızla buluşamaz, doğum günlerine gidemez, hiçbir sosyal…

Başörtüsü madem bir tercih, o halde bu tercihi neden ben yapmadım?

21 yaşındayım ve 8 senedir kapalıyım.  Benim hikâyem de birçok genç kızınkine benzer bir hikâye. Regl oldum, artık kapanmam gerekiyordu ve babamın da zorlamasıyla kapandım. Bu pek sorun olmadı benim için, çünkü önünde sonunda kapanacağımı biliyor ve kapanmam gerektiğine inanıyordum zaten. Ortaokul bittiğinde yine babamın…

Kendime bunları yaşattığım için çok üzgünüm.

Bu kadar dert ortağımı görünce ben de yazmaya karar verdim. Önce aile yapımdan bahsedeyim. Ailem kesinlikle muhafazakâr denilen kesimden. Onların görüşüne göre açık olmak ahlaksızlık ve kabullenilemeyecek bir şey. Kapanma sürecim ortaokuldan sonra yatılı dini bir kursa gitmemle başladı. 13 yaşındaydım ve taktığım gibi herkesin…

Allah’a olan inancım tam, ya kendime olan inancım?

Merhabalar. Ben 17 yaşındayım. Yaklaşık 3 sene önce biraz aile biraz çevre baskısıyla kapandım. Herkese kendi isteğimle yaptığım bir şeymiş gibi gösterdim, böylelikle ben de alışırım diye düşünüyordum. Tüm akrabalarım örtülü olmasa da kendi ailem çok muhafazakârdır. Bir gün babam yolda bana ‘Artık kapanma zamanın…

Keşke annem el âlemi değil de kızının mutlu olup olmadığını düşünse.

25 yaşındayım. 7 senedir kapalıyım ve kendi isteğimle tesettüre girdim. Annem de tesettürlü ama kız kardeşim değil. Aile olarak ılımlı muhafazakâr denilecek bir aileyiz. Özellikle babam kendi ayaklarımız üzerinde durmamız için annemden daha çok destek olur. Senenin başından beri açılmak istiyorum fakat bunu cesaret edip…

Ben isteğimi bugün başardım.

Merhaba, öncelikle benim de hikâyem sizinkine çok benzer ama ben isteğimi bugün başardım. İçim içime sığmıyor, inanıyordum bir gün başaracağıma ama yine de o kadar ulaşılmaz bir mertebe gibi geliyordu ki her an içime bir çaresizlik düşüyordu, olur da bir şeyler ya yolunda gitmezse diye.…

‘Bir çekin şeklimizden elinizi ya hu!’ diye bağırmak geliyor içimden.

Nasıl bir giriş yapılır bilmiyorum… 14 yaşında kapandım. Zaten olması gerekir ya hani, benden büyük ablalarım kapalı, heves edersin. Sen kendi isteğinle yapmışsın gibi bir algı. İmam Hatip lisesine gönderildim, kapanacaktım elbette! İmam Hatip öncesi gitar çalan, anarşist ruhlu, kafası kırmızı bir kızdım. O kadar…

Tam 4 yıl önce severek kapandığımı sanarak kapandım.

Merhaba, hiç tanımadığım ve bunu okuyan, içi içine sığmayan insan. İçin içine sığmıyor; çünkü kendin gibi birisini arıyorsun, aynı benim gibi. Meğer yalnız değilmişiz. Burayı okuduktan sonra hem çok mutlu oldum, hem de çok ağladım. 18 yaşındayım şu an. Tam 4 önce severek kapandığımı sanarak…

Babam ”Bu evden gelin olup çıkmadıkça açamazsın başını.” dedi.

Şu an yazmaya başlıyorum. Aslında hep dışına bakılıp yargılanan kızdım. Bazen hayatta bize dayatılan yolları yürüyoruz, kendi yolumuzmuş gibi. İnsanlar seçiyor, biz de kendimizin seçtiğine inanıyoruz. Belki de seçiyoruzdur, bilmiyorum. Ailemdeki herkes kapalıydı, büyüdükçe de kapanıyordu. Aslında içimden bir şey kapanmamı istemiyordu. Tanrı’nın varlığını sorguladığım…

Açılmak benim için şaka gibi bir şey olabilirdi ancak.

Merhaba, ben 18 yaşında bir yıl daha üniversite sınavı için hazırlanan bir kızım. Hayatımdan bir yılın boşu boşuna gitme nedeni ise ailem. Annem dünyanın en muhafazakâr insanı olabilir. Beni küçüklüğümden beri isteğim dâhilinde veya dışında Kuran kurslarında ve o tarz yerlerde (yatılı kurs/cami vs.) büyüttü.…

6 yıldır başımda ama kalbimde değil.

Ailem çok baskıcıydı ve 13 yaşında zorlamalarıyla başımı örttüm. Özellikle babamın zorlamasıyla hatta babamın ailesinin, akrabalarının “Sizin kız da liseye başlayacak artık.” demesiyle başörtüsünü taktım. 6 yıldır başımda ama kalbimde değil. Annem açık görüşlü, beni dinleyen fakat kendi özgürlüğü olmayan bir kadın. Bana karşı çok…

Ayna görünce kaçmamak o kadar güzel ki…

Annem dindar ailemiz için aşırı marjinal bir tip olduğumu söylerdi, hala da söyler ama bir dönem marjinal olmanın iyi bir şey mi yoksa kötü mü olduğuna karar veremediğim için o dönemde ailemin hep parmakla gösterdikleri kızlardan biri olma çabası içine girip, kendi isteğimle kapandım ama…

Çocukça giyinmek istiyorum çünkü çocukken üzerimde ferace vardı.

Merhaba, benim hikâyem buradaki herkesin hikâyesinden biraz farklı. Öncelikle yaşım. Buradaki çoğu kişi yirmilerinde, otuzlarında… Ben ise daha sadece 15 yaşındayım. Lise 1. sınıfı bitirmek üzereyim. İlk defa başıma başörtüsü geçirildiğinde 3. sınıfa gidiyordum. Öğretmenler çok kızmıştı bana, aileme. Ailemin kapalılık vaadi de oyuncak idi!…

Yıllardır taşıdığım bu yükü üzerimden atacağım.

Merhaba. Sizler gibi ben de özgürlüğü için savaşan bir genç kızım. Benim anlatacaklarım sizinkilerden ne eksik ne de fazla. Tam anlamıyla aynı şeyleri yaşıyoruz. Bu platformla tanışalı yaklaşık 1 sene oluyor. Kendimi şanslı hissediyorum çünkü benim gibi çıkmazın içinde olan birçok insanın olduğunu bilmek beni…

Saçlarımı kısacık kestirdim, erkek tıraşı yaptım; sırf açılmamak için.

12 yaşındayken kendi kararımla kapandım. Daha regl bile olmamıştım. İlk başta annem izin vermedi. ‘Erken, biraz daha büyümen lazım’ dedi. Ben resmen yalvardım, ne olur izin ver de kapanayım diye. Nihayetinde izin verdi. 12 yaş ya, daha çocuğum. Kapanırken babam benden bir söz istedi. “Açılmayacağına söz…

Benden çalınan özgürlüğü onların elinden, dilinden söküp alacağım.

Başarmayı bekleyemeyecek kadar sabırsız ve korkağım, onun için hikâyemi şimdi anlatmak istedim. Çevrem beni her zaman asi bir kız olarak görmüştü, bense içimde yatan kırılgan kızı çıkarmamak için o kimliğe bürünmüştüm. Aslında 14 yaşında başladı her şey. ‘Kapanacak benim kızım, kapalı annenin kapalı kızı olur…’…

‘Örtü seni kısıtlamaz’ mevzusuna girmeyin.

Lise 9. sınıfta, 14 yaşında örtmüştüm başımı. Ama sormayın nedenini, yaptım ve bilmiyorum. Annem sevindi. Sonra kavradım ne yaptığımı. Kafamdaki örtü zamanla beni kısıtlamaya başladı. Bakın, ‘Örtü seni kısıtlamaz’ mevzusuna girmeyin. Sevmediğiniz bir şeyi sürdürmek zorunda kalsanız siz de kısıtlı hissedersiniz. Tam tersini yapmak, örtmek…

Özgürüm demek haksızlık belki ama artık kendimi sevmeye başladım.

14 yaşında kapandım ben. Hayat bir sürü sebep koydu önüme, İmam Hatip lisesine gitmek zorunda kaldım. Ailem kapalıydı zaten. Kabul görmek için, dışarıda dolaşabileyim diye kapandım ben de. İmam Hatip lisesi okudum ve soğudum Müslümanlardan. (İslam’dan değil) Aslında ben saçlarımı yapıp, minicik daracık şeyler giyip,…

Eski fotoğraflarıma bakıp eski karakterimi hatırlamaya çalışıyorum.

Ben zorla kapanmadım. Babam çok hoşgörülü ve yardımsever bir insan. Çanakkaleliyiz ve bizim ailedeki İslam anlayışı Anadolu’dakinden çok farklıydı. Ben asla dışarı çıktığım saate, gittiğim yerlere, konuştuğum erkeklere, izlediğim dizilere karışılan bir ortamda yetişmedim. Sevdiğim çocukları babama anlatırım ben. Erkek kardeşime de anlatırım. Abim olsa…

Regl olmamak için dua ediyordum.

Bundan tam 8 sene önce tamamen zorla kapatıldım. Hatta puanım Fen lisesine yettiği halde sırf başım kapalı okuyabilmek için zorla İmam Hatip lisesine gönderildim.  O zamanlar işin çok farkında değildim karşı çıkamadım bile, sadece regl olmamak için dua ediyordum. Şimdi durup babamı ve o baskıcı…

Bizimkilerin derdi din, Allah, kitap değil; el alem ne der düşüncesi.

Herkese merhaba. Buradaki tüm yazıları okumuş biri olarak yazacağım lakin nereden başlayacağımı bilmiyorum. Zorla kapatılan binlerce kızdan sadece birisiyim. 16’lı yaşlarımın başında kapandım, henüz 10. sınıfa yeni başlamıştım. Öncesinde neredeyse bir senelik tatlı uyarılar başlamıştı. Kızım artık kapan, zamanın geldi, yavaş yavaş bir yerden başla,…

Babam “Sen eğer başörtünü açarsan ben sokakta adam diye gezemem.” dedi

Merhaba,  Ben 17 yaşında bir öğrenciyim. Bundan 7 yıl önce ortaokula İmam Hatip ile başladım. Ailem, arkadaşlarım ve genel çevrem; babamın hoca, annemin çarşaflı bir kadın olmasını göz önünde bulundurarak belki de bana çizilen kaderin farkındaydılar. İmam Hatip Ortaokulu’na başladım, kapanmak için uygun bir ortamdı.…

Annem ve babam, buraya bir mektup bırakıyorum.

Annem ve babam, Buraya bir mektup bırakıyorum, belki yolunuz düşer okursunuz. Belki benim yazdığımı anlar, belki anlamazsınız. En baştan anlatmak istiyorum sizlere derdimi. Çünkü karşınıza geçsem daha cümlem bitmeden bana sesinizi yükseltecek ve laflarımı bana yutturacaksınız, biliyorum. Üzgünüm, verdiğim karardan dönmek istiyorum. Üzgünüm, kendimi kendim…

Sadece kafama bir örtü geçirmemişim, kendime ait olmayan bir kimliği sahiplenmişim.

Pişmanım… Çocukluğumdan beri tek amacım başkalarının isteklerini tatmin etmek oldu nedense. Övülmediğim sürece değersiz hissediyordum. Bunun için de birçok şey yaptım. Hiç yemek yemeden 14 kilo verdim, geceleri uyumadan ders çalıştım. “Maşallah kızım incecik olmuşsun, kızımız da pek zeki…” Bu kasıntı cümleler bir şekilde beni…

Yazları kısa kollunun üstüne hırka giyerek ve daima ezik hissederek geçirdim.

Anadolu’nun küçük bir şehrinde yaşayan muhafazakâr bir ailenin küçük kızıyım. Babamın babası imam, son derece yobaz ve itici bir adam; dede demeye dilim varmıyor. Hasta yatağındaki babaanneme bile aşırı merhametsiz davranan, halamın hayatını zehir eden biri. Halam şu an 50 yaşında ve hiç evlenmemiş dedem…

Başörtümü çıkardığımda kötü ve ahlaksız birine dönüşmeyeceğim.

Sizleri öyle iyi anlıyorum ki… ‪Ama ne yazık ki aynı duyguları yaşayan insanlar birbirlerini anlayabiliyorlar sadece. İnsanımız, büyüklerimiz için anlamak, anlayabilmek çok zor bir eylem. Anlamaktan, değişimden ödleri kopuyor hatta.  Ben de 30 yaşına yeni basmış, 16 yıldır kapalı bir kadınım. Ailemle yaşıyorum. Üniversiteyi bitirdim…

Bize, açık gezdiğimiz için babamın öbür dünyada acı çektiği söylendi.

Ben de her birimiz gibi muhafazakârlık adı altında dini işine geldiği gibi kullanan namus takıntılı bir ailenin içinde doğdum. Benimki burada anlatılanlar kadar ağır olmadı ama paylaşmak istiyorum çünkü bu benim hayatımın en iyi zaferlerinden biriydi. Bundan 10 yıl önce babamı kaybettim ve babam gerçekten…

28 Şubat’ta ikna odaları olduğu anlatılıyor, peki bize yapılan bu zulüm niye?

Ben 13 yaşında sözde kendi isteğim ile kapandım. Annem ve babamdan ziyade ablamın üzerimde büyük bir baskısı vardı. O daha çocuk denilebilecek yaşta iken dedemler tarafından kapatılmıştı. Annem giyinip kuşanmayı ve süslenilmesini çok severdi. Ablama ilk eşofman takımını aldığında bütün sülalede tartışma konusu oldu. Çünkü…

Annem ‘Eğer üzerinde azıcık hakkım varsa başını ört’ dedi.

Nereden başlayacağımı tam bilemesem de bir yerden başlayacağım. Ben 17 yaşındayım ve 6 yıldır başörtülü bir kızım. Annem ve ailesi aşırı dindarlar. Annem, benim -imanlı- bir kız olmam için her şeyi yaptı. Anaokulu yerine Kuran Kursuna gittim. Annem hemen hemen her gün tarikatın sohbetlerine gider,…

Bu kadar insan beni olduğum gibi kabul edebiliyorken ailem neden edemiyor?

Biraz uzun bir yazı olacak gibi. Bunca sıkıntımı, bunca susmuşluğumu, 8 senenin yükünü ufak satırlara sığdırabileceğimi sanmıyorum da zaten. Dindar bir aileye doğmuştum. Babamın kaçamakları olsa da dinine bağlıdır. Annemdeki Allah korkusu ve sevgisi belki de peygamberlerde bile yoktur. Beni de böyle yetiştirdiler. Ya da…

İncecik bez nasıl kilolarca yüktü bana?

13 yaşında ‘kendi isteğimle’ kapandım. Kendi isteğinle kapanmak meselesi birçoğumuzun da yaşadığı gibi kendi rızamızla olsa dahi yaşanılan ailenin ideoloji süzgecinden geçerek omuzlarımıza gelen bir yüktür. Bunu 23 yaşında anlıyorum. Fakat 13 yaşındaki o küçük kız çocuğu halimle bunun farkında olmayarak kapanmak istediğimi aileme bildirdim.…

Kendimi çoktan günahkar hissetmeye başlamıştım çünkü regl olmuştum.

Kim henüz vücudunu bile tanımadan, keşfetmeden, cinsiyetinin bile farkında olmadan tüm bedenini kaplayan bez parçalarıyla donanmak ister ki? Ya da neden donattırmak için ısrar eder? Henüz 13 yaşındaydım kapandığımda ve çoktan kendimi günahkâr hissetmeye başlamıştım çünkü regl olmuştum. Aslında en mükemmel hissetmem gereken bir dönemde…

Geceleri karanlıkta kimse görmez diye başım açık çıkıyordum.

Aynada gördüğüm ben, ben değilim. Her geçen gün de bu yabancılığı iliklerime kadar hissediyorum. Bundan 3 sene önce kendi isteğim ile kapandım. Kimse beni ne zorladı ne de yapma etme dedi. Kararım yalnızca bana bırakıldı ve ben de Kur’an’ı okuyup (en azından bir kısmını) araştırmalar…

Ben o baskı gören binlerce kız çocuğundan biriyim.

Merhaba. Ben baskı altındaki binlerce kız çocuğundan sadece bir tanesiyim. Öncelikle 16 yaşındayım ve sanırım yaklaşık 11-12 yaşlarımdan beri kapalıyım. 6. sınıftaydım, arkadaşımla beraber olmak için bir İmam Hatip ortaokuluna gidiyordum. 5. sınıftayken sınıfımdaki açık 3 kişiden biriydim. Daha okuldaki ilk senemden itibaren bütün öğretmenler…

Ailem beni kabul etsin, sevsin diye kapandım.

“Eve almam seni. Kapıya o şekilde gelirsen eve almam.” Saat 02.28 kafamda tek yankılanan annemin bu acımasız sözleri. Sadece ‘Açılırsam ne yaparsın?’ demiştim hâlbuki. Evladı reddetmek bu kadar kolaymış demek. 14 yaşında aile baskısı ve çevresel sebeplerle kapananlardanım ben de. Elin pedofili adamı benden tahrik…

Şalımın uçları sanki birinin elleri ve beni boğuyor.

Bugün keşfettiğim bu sayfa şu zamana kadar aradığım şeydi. Youtube’a, Google’a İngilizce veya Türkçe olarak başını açan insanlarla ilgili aratmadığım kelime kalmamıştı. Fakat Youtube’da karşıma çıkan BBC’nin o haberine tıklamamla buralara geldim. Hikâyeleri okudum ağladım… Şimdi de kendi hikâyemi anlatmak istiyorum. 22 yaşında bir kızım.…

Kendi isteğimle kapattığım saçlarımı, kendi isteğimle açacağım.

Hırsızlık yapmadım ben. Birine iftira atmadım mesela. Yalan söylemedim, kimsenin namusuyla işim yok. Başka birinin hakkına girmedim, bilerek kalp kırmadım. Hiç mi önemi yok bunların? Tüm bunlar benim saç tellerime mi bağlı? Saçlarım görünürse ahlaksız, hırsız, yalancı mı olacağım? Hayır, yine aynı kalacağım. Namaz kılıp…

Olduğum gibi görünüyorum, bundan gurur duyuyorum.

20 yaşında kapanmaya karar verdiğimde bu dünyanın çok kötü ve acımasız bir yer olduğunu ve kendimi korumak için tesettüre girmem gerektiğini düşündüm. Kimseye söylemeden bir gecede verdim kararımı. Ailemin üzerimde hiçbir baskısı olmadı. Kapanma konusunda uyarılar alarak büyümedim. Kendi verdiğim bir karar bana çok büyük…

Özgürlüğü için savaşan bir tiyatrocu olacağım.

Merhabalar ben Zeynep. 17 yaşına girmek üzere olan bir lise son sınıf öğrencisiyim. Aşırı dindar, tarikatlı bir ailede yaşıyorum. Çocukluğumdan beri hep din adı altında büyüdüm, daima bir gün kapatılacağım bilinci ile büyüdüm. 11 yaşındayken ‘Ne zaman kapanıyorsun’ sorularını almaya başlamıştım. Benim elimde olan tek…

Sevgiyle öğretilmiş de olsa yanlış yanlıştır.

Bugün size kendi maceramı anlatmaya geldim, henüz sonuna gelmedim ama çok az kaldı hissediyorum. Buradaki birçok hikayeye benzer bir hikayem var ama bir yandan da asla benzemeyen bir hikaye… Ortaokuldan çıktıktan sonra başörtüsünü babasına aşık bir kız olarak aldım saçlarıma. Beni hep seven ve bana…

18 yıllık hayatımda ilk defa kendimi kendim gibi hissetmek için bir şey yaptım.

12 yaşındaydım ilk kapanmaya karar verdiğimde. Birçok insanın aksine ben kendi isteğimle buna karar vermiştim. Çünkü ailem böyleydi, çevrem böyleydi, böyle olması gerek herhalde diye düşünmüştüm. Ailem hiçbir zaman baskı kurmadı, ama her seferinde uygun bir dille empoze ediliyordu bu fikir bana. Ben de iyi…

1 sene önce kapandım ama başıma taktığım her gün kendimden nefret ediyorum.

Ben 17 yaşındayım. 3 senedir kapanmam için baskı vardı, 1 sene önce kapandım ama başıma taktığım her gün kendimden nefret ediyorum. Dinle çok alakalı da değilim. Bazen namaz kılıyordum sadece istemek için. Sadece ailemin gönlü olsun diye kapalı kalma isteği istiyordum. Yakıştıramıyorum. Açılmak istediğimi aileme…

Yargılamasalar bile küçük gözlerle bakıyorlar, sanki delirmişim gibi.

Anneciğimi 10 yaşında kaybettikten sonra ailemden geri kalan kişilerle anlamsızca dine yönlendik. 10 yaşında kapatıldım, kaderimi çizdiler. 12 yaşında kalçam gözükmesin diye deli gibi 30-35 dükkân geziyordum. 6 yıl böyle geçti, kendimi özgüvensiz ve mutsuz hissediyordum. Aynaya bakmıyordum, çıkaramazdım. Lisedeydim ve herkes beni muhafazakâr olarak…

En büyük idolüm Carl Sagan.

Hem agnostik, hem başörtülü! 16 yaşında gençliğinin baharında arkadaşlarıyla aynı sweatshirtü giyip, aynada poz veren, hafif ruj ile okul müdürüne yakalanmadan sınıfa koşan, saçlarını rüzgârda savuran, yağmurda ıslatan biri olmam gerekirken; her sabah otobüse binerken bile utanan, yüzünü yerden kaldıramayan, kendi olamayan, düşüncelerini belirtemeyen ezik…

Babam ”Ne yaparsan senin yanındayım” dedi.

13 yaşında kendi isteğimle başörtüsü taktım. O zamanlar mutluydum ve dini sadece kadınların başörtüsü olarak görüyordum. Liseye geçtiğimde başörtüsü bana zulüm gibi gelmeye başladı ve özgürlüğümün kısıtlandığını hissetmeye başladım. Arkadaşlarımın yaptığı şeyleri yapınca “sen kapalısın” tepkisi ile karşılaşıyordum. 1 yıl kadar düşündüm başımı açmayı ama…

Başımdaki örtüyü üniversiteden mezun olunca kep atan öğrenciler gibi çıkarıp rüzgara bırakacağım.

Gençliğinde her türlü hovardalığı yaşamış, alkolden sokaklarda yıkılıp kalmış ama 30 yaşından sonra bir şekilde tarikata girmiş ve dindarlaşmış bir babanın kızıyım. Bildim bileli babamın sınırları çok keskin. Tarikat toplantılarına hala devam ediyor, 2 erkek kardeşimi de bu yönde, kendi görüşü doğrultusunda yetiştirdi. Kardeşlerimden biri…

Bırakın da kadınlar nasıl yaşayacaklarına kendileri karar versin.

Bu platformu görünce biraz duygulandım. Ben 15 yaşında kendi isteğim ile kapandım, ama kapanmasaydım bir baskı olur muydu diye düşünmeden edemiyorum. Çünkü muhafazakâr ve sağ görüşlü bir ailede büyüdüm. Ben hala Allah’a inanıyorum ama insanların bazı farzları diğerlerinden üstün tutması ve başörtüsünün bu kadar sembolleştirilmesi…

17 yaşımda, yeni hayatımın 3. haftasındayım.

Hisleri tamamen aktarmak neredeyse imkânsız. Ama hepimiz çoğunlukla ortak noktalardan geçtik. Bunu düşünüp gerçekten yalnız olmadığımıza inanıp, kendimize güvenmekle başlıyor mücadele. Uzun zamandır buradan hikâyeleri takip ediyor olmama rağmen ilk defa yazmayı düşündüm. Çünkü 6 yılı aşkın olan bu mücadelede kendi kararımı verdim ilk defa.…

İki seçenek: Okula başımı örterek gitmek ya da okuldan alınmak.

8. sınıfın yazında babam tarafından iki seçenek sunuldu: Okula başımı örterek gitmek ya da okuldan alınmak. Seçenek dediğime bakmayın, okumaya ve okula aşık bir insan olarak başörtüsü benim için zorunluluk olmuştu. Kıvır kıvır saçlarımı istemediğim şekilde kapatmak zorunda olduğum için evin içinde de görmek istemedim…

Kendi hayatımda kendime yabancıyım.

Merhaba. 17 yaşındayım, lise son sınıf öğrencesiyim ve üniversite sınavına hazırlanıyorum. Muhafazakâr bir aileye sahibim ve küçüklükten bu yana dini eğitim alıyorum. 13 yaşında kapandım, 4 yıldır da örtünüyorum. Kapanmaya karar verdiğim zaman bunu kendi isteğim doğrultusunda gerçekleştirdiğimi düşünmüştüm; elbette bir gün kapanacaktım ve erken…

Beni kabul etmeyen bir insanı mutlu etmek için benliğimi çiğniyorum.

Bulunduğum kalıp; düşüncelerim, ruhum ve tüm benliğimden öteydi. Dışarı vurmamak için çabaladığım her an taşırıyordum. 14 yaşımda kapanmıştım. Ben daha çok küçükken empoze edilen kapalılık, daha 12 sularımda pantolon üzeri uzun tuniklerle başladı. 7. sınıfta kapalıydım. Okulda açık, dışarıda fazlasıyla dindar bir görüntüm vardı. Beni…

Tüm açık yüreklilikle şunu söyleyebilirim ki İmam Hatip berbat bir yerdi.

Kendimi bildim bileli zorba bir baba ve pısırık, baskılara çoktan yenik düşmüş bir anneyle beraberim. Ben ve kız kardeşim, babam ve onun zorbalıklarından o kadar çok şey yaşadık ki… Özellikle de ben, evin en büyüğü olduğum için her türlü bağnaz fikrini önce benim üzerimden denedi…

Eteğim hafiften dalgalanırken, tadını çıkaracağım özgürlüğün.

Nereden başlayacağımı bilmiyorum… Böyle bir platformu daha önce keşfetmeliydim.. Herkesin yazdıklarını okudum, defalarca okudum ve ağladım. 5 kız kardeşiz, ben üçüncüyüm. Ablamların başörtüsü baskısıyla büyüdüğünü gördüm. En büyük ablamın başörtüsü yasağı bahanesiyle başörtüsünü örtmediğini ama üniversiteye geçince menzil tarikatına katılarak okuduğu İngilizce bölümü terkedip Arapça’ya…

Hala türbanlı biriyim ama yaklaşık 1 senedir ateistim.

Benim hikayem gerçekten çok ilginç, hala türbanlı biriyim ama yaklaşık 1 senedir ateistim. Aslında durum şu şekilde başlıyor; muhafazakar bir ailede yaşıyorum ve etrafımda akrabalarımın neredeyse hepsi türbanlı, ben küçük yaşlarımdan itibaren Kur’an kursuna gönderilen bir çocuktum, şahsen isteyerek gidiyordum, çünkü inanıyordum. 2 sene hafızlık…

Ben sadece rahat olmak, özgür olmak, kendim olmak istiyorum.

Baskılar, baskılar, baskılar! Merhabalar, ben şu an 20 yaşında hala üniversite kazanmaya çalışan bir öğrenciyim, kapalıyım ve hikayem hala devam ediyor. İlk önce belirtmem gerek; kendi isteğimle kapandım diyebilirim. Bana zaten küçüklükten beri regl dönemim başladığında kapanmam gerektiği ara ara söyleniyordu ve regl olduğumda ise…

Sevdiğim içimdeki kadına dönüştüm.

Merhabalar, öncelikle bir tesadüf idi bu sayfayla karşılaşmam, çünkü yaptıklarımı destekleyen bir sayfa. Yalnız olmadığımı gördüm. Daha bir ay oldu açılalı belki. Açılmak “ülke meselesi” olmamalı ama muhafazakar bir ailenin çocuğu iseniz elbette öyle olacak. Babam bilinçsiz bir şekilde şiddetle örtü beni ve ablamı, lakin…

Bir bedende iki ayrı ruhum ancak hangisi en çok “ben”, bir tek ben biliyorum.

Mahalle kültürünün içinde büyüdüm ben. Hani böyle akşamları apartman kapılarının önünde annelerin çekirdek çitlediği, çocukların saklambaç oynadığı, futbol oynayan erkek çocukların cam kırdığı, bisikleti olmayanın olandan bir tur istediği; samimi, kavala kurabiyesinin bademi tadında, bir o kadar da dedikodusu hiç bitmeyen bir Söğüt Sokak’ta. Erkeklerin…

Bana öğretilen yobazlığı reddediyorum.

Prangalarımdan kurtuldum, nefes alıyorum. Buradaki birçok kişi gibi, ben de muhafazakâr bir ailede dünyaya geldim. İlkokulda başörtüsü baskıları başladı. Ortaokulun yaz tatillerinde yatılı Kuran kurslarına gönderiliyordum ve alışmak için gidip gelirken bile zorla başörtüsü takıyordum. Bir gün hediye gelen bir askılı elbiseyi giyindim diye annemden…

İslam’ı sadece kadın üstünden anlamak beni soğuttu her şeyden.

Liseye geçtiğim yaz annemin zorlamasıyla kapandım. Babam hiçbir şekilde karışmadı buna. Ancak sonrasında devamlılığı konusunda uyardı. Dersleri her zaman iyi olan başarılı bir öğrenciydim. Fen lisesi kazandım. Ve orada benden başka kapalı kızlar olmaz sanarak tüm yazımı zehir ettim kendime. Ancak öyle olmadı. Gerçekten çok…

Özgür yaşamadıktan sonra nefes alıp vermenin ne anlamı var?

Henüz 13 yaşındayken kapanmıştım. Annem, abim ve ablam beni karşılarına oturttu bir gün ve artık kapanmam gerektiğini söylediler. Kabul etmek zorunda kaldım. O zaman hiç direnmedim. Çocuk yanım heves edip istemişti de. Zaten başka bir seçeneğim yoktu, olamazdı. Ablamı zamanında zorla kapatmışlardı, üstelik daha da…

Onu yapamam kapalıyım, şunu yapamam kapalıyım diye kendimi her şeye kapattım.

Ben 18 yaşında muhafazakar bir ailenin kızıyım. Ama kesinlikle çok baskıcı bir ailem yok. Ailemle her türlü konuyu konuşabiliyor ve dinde yanlış bulduğum konuları kızsalar da onlara anlatabiliyorum. Lisenin 1. sınıfında, 15 yaşındayken kapandım. Çok bir bilgim yoktu kapalılıkla ilgili, yine her şey aynı olacak…

Biseksüel olduğum için tedavi edilmem gerektiğini düşünen bir annem var.

Merhaba. Ben 16 yaşında, lise 2. sınıf öğrencisi bir kızım. Ailem yüzünden veya ailem için başörtüsü takıyorum, ama bunu istemiyorum. Uzun süredir bunu kabullenmiş olsam da, çevremdeki insanların açık daha güzel olduğumu söylemesiyle cidden bunu istiyor muyum diye düşündüm. Ben bunu istemiyorum, sırf ailem için…

Sen kendi seçimlerini kendin yapmadığın sürece kendin olamazsın.

Keşke bu şekilde olmasaydı ama maalesef ben de kapanıp sonra açılanlardanım. 8. sınıfın 2. dönemindeydi. Karne günüydü. Normalde saçlarım o zamanlar hep at kuyruğu toplu olurdu. O gün de okulda tokayı çıkardım, bir arkadaşımın güzel bir ceketi vardı, onu giyindim ve fotoğrafımı çekti, sonra fotoğrafı…

İç dünyam asla görünüşüme uymuyor, açılmak istiyorum.

Benim hikayem biraz daha farklı aslında. Ben aile zoruyla değil, arkadaş zoruyla kapandım. 6. sınıfa giderken çok komik, neşeli ve sportif bir kızdım. O zamanlar sınıfta çok yakın bir arkadaşım vardı, bana regl olunca kapanacağını söylerdi. Daha doğrusu, ailesinin onu zorlayacağını. Ben de kendini yalnız…

Ben saçlarımı rüzgarda savurmaya ve yağmurda ıslatmaya devam edeceğim.

Merhaba. Bu platformdan yeni haberim oldu. Ben de hikayemi paylaşmak istiyorum. 17 yaşında kendi isteğimle kapandım. 30 senedir kapalıydım. Ve artık başörtümü çıkardım. Neden? Ben de olsam merak edip bu soruyu sorardım. 2 sene önceye dayanıyor başlangıcı. Ailevi nedenlerden dolayı çok ağır bir depresyonun içinde…

Benim düşündüğüm şeyler başörtüsüne sığmayacak özgürlükte şeylerdi.

Öncelikle merhaba, böyle bir platformun kurulduğunu ve benim gibi insanların olduğunu görmek beni çok duygulandırdı. Yazılan şeyleri okuduğumda sanki o günleri tekrardan yaşamışım gibi ağladım. Ben de kapandığımda lise 1’e gidiyordum, ailem aşırı dindar değildi, ama ailedeki tüm kadınlar kapalıydı; gelenek gibi bir şeydi. Küçüklüğümden…

Hiçbir zaman istediğim kişiliği elde etmeyeceğimi biliyorum.

7 yıldır bu süreç içerisindeyim. Çocukken okuldan alınıp yurtlara verildim. Arapça öğrenmek zorunda kaldım. Daha sonra farklı dilleri kendiliğimden öğrenme çabası içerisine girdim ve internetten yabancı arkadaşlar edindim. Az da olsa iyi olmamı sağladılar belki, ama normalde hiç arkadaşım yok. Evden tek başına çıkamıyorum. 18…

Zorla kapatılmam yetmezmiş gibi düşüncelerimi de önemsemediler.

Uzunca konuşulacak konuları kısaca susturuldu, bir kenara atıldım. Benim hikayem 12 yaşımdayken başladı, daha eğlenceli deli dolu bir insandım ve bir gün aşırı karın ağrısıyla sızlanıyordum, o gün regl olduğumu öğrendim ve anneme hemen söyledim. Annem tabii ki şaşırdı, daha erken olduğunu söyledi. Sonra 1…

Hem ilahiyat okuyup hem agnostik olmak çok zor.

Öncelikle böyle bir platformun olduğunu söyleyen canım arkadaşıma teşekkür ederim. Ben buradaki çoğu insandan farklı olarak kendi irademle lise sonda kapandım. O zamanlar bunu neden yaptığımı bilmezdim. Bir anda içimden böyle yapmak geldi ve yaptım. Sonrasında gelen övgüler de egomu tatmin etmişti. Sonrasında istemeyerek ilahiyat…

Aslında kendi kendimi bitiren ben olmuştum.

Babam ve annem seküler bir yapıya sahiplerdi. Küçükken Kuran kursuna giderdim ve bundan zevk alırdım, mutlu olurdum. Büyüdükçe ve Kuran okumayı çok iyi öğrendikçe ailem illa gitmem için baskı uygulamadı ve güzel yaz tatilleri geçirdim. Annem de açıktı. Babam askerdi, Atatürk’ün ilkeleriyle yolunu çizmiş bir…

Ne olur saçlarıma rüzgarın değmesine izin ver.

Nasıl başlasam bilemiyorum. 20 yaşında bipolar hastası bir kadın olarak yazıyorum sizlere buradan. Yaş 13. “O saçları kapatacaksın artık akıl bağil oldun, kaşar olmana izin vermeyeceğiz!”. İşte benim hikâyem bu cümle ile başladı. Ailem çok muhafazakâr insanlar değillerdi. Fakat gelenek görenek oldukça önemliydi onlar için.…

Babanız da olsa korumanız gereken kişilerden kendinizi koruyun.

Aklım erdiğinden beri 2 kız kardeş babamızın giyimimizle ilgili baskılarıyla yaşadık. Annemle gittiğimiz her giyim alışverişinden sonra annem ve babam kavga ederdi. Babam baskıcı, annem ise özgürlükçü ama birçoklarımızın annesi gibi toplum baskısına yenik düşen bir kadındı. Bu kavgalar yüzünden giyim alışverişine babamla gitmeye başladık.…

Regl, hayat boyu taşınacak bir kararı bir günde kız çocuğuna nasıl yükler?

Merhaba, bu platformdan yeni haberdar oldum. Kendi içimde binlerce çelişkiyle boğuştuğum halde bunu paylaşabildiğim sınırlı sayıda kıymetli arkadaşlarımdan biri vasıtasıyla. ‘Senin gibi insanlar var’ dedi. Henüz fazla okumadım; okudukça duygulanıyorum, yazan her satırı hissedebilmek biraz ağır geliyor. Ancak yalnız olmadığımı hissedeceğim bir platform bulmuş olmak…

Görünüşümün ruh halimi yansıtmadığını düşünmeye başladım.

Böyle bir platform olması ve isteyenlerin düşüncelerini paylaşmaları çok hoşuma gitti. Burada yazılanların bir kısmını ben de yaşadım. Ama birçoğunun aksine ben kendim isteyerek kapandım. Öğrenim hayatım boyunca çok başarılı bir öğrenciydim ve ailem eğitimime çok önem veriyordu. Annemin namaz kıldığı, orta halli ve muhafazakâr…

Hiç değilse artık bir tarafa ait olacaktım ve giydiklerimi sorgulamayacaklardı.

Maalesef benim yazacaklarım bir başarı hikâyesi değil. 20 yaşındayım, hayatımın belki de en güzel en deli dolu geçirebileceğim ergenlik yıllarını çoktan geride bıraktım. Hem de uzun bol kıyafetler, başörtüsü, bone, pardösü içinde geride bıraktım. Benim kapanma hikâyem 14 yaşımda başladı. Burada okuduğum kadarıyla çoğu arkadaşımın…

Allah’a vereceğim hesaptan korkmuyorsam insanları hiç umursamamalıyım.

Merhabalar. Aslında ben başörtüsünü takmak için de, çıkarmak için de bir mücadele vermedim. Buradaki pek çok kişinin aksine çocuk yaşta yahut herhangi birinin zorlamasıyla da kapanmadım. 20’li yaşlarımın ortasında kendi isteğimle tesettüre girdim. İlk 6 ay çok seviyordum da tesettürlü olmayı. 6 ay sonra ise…

Kapanırken benim isteğimle alakası vardı fakat açılırken yoktu öyle mi?

Bilmiyorum. Bilemiyorum şu, özgürlüğümün çepeçevre sarılmış hayatıma nereden başlayacağıma. Benim hikâyem bir kurtuluş hikâyesi değil. Küçük bir kızın hayallerinin çekiçle paramparça edilmesinin hikâyesi. O kız hayallerinin parçalarını hiçbir zaman toparlayamadı. Sadece cam kırıklarıymış gibi kendisine batmasını ağlayarak izledi. Ve bu kız hala da ağlıyor. Ama…

Okulda özgür olduğum için çok mutluydum.

Hikâyem biraz karmaşık. Hem haksızlığa uğradığımı düşünüyorum, hem de bu haksızlığa uğradığıma şükrediyorum. Çünkü yıllarımı alsa ve benden yaşayacağım güzel şeyleri çalmış olsa da kattığı güzel şeyler de var. Sinirli ve tepkili olduğum zamanlar da oldu ancak zaman geçtikçe insan geçmişiyle barışıyor. Daha 5. sınıfın…

Yüzleşmediğim şeylerle artık yüzleştim.

Merhaba. Ben 15 yıldır kapalı olan bir kadınım. Muhafazakar bir ailede büyüdüm. Bir gün ailemden hiç kimsenin baskısı da olmamasına rağmen anneannemin hediye ettiği bir kıyafet için “Bu kıyafet kapalılara göre sanki, en iyisi başımı örteyim anneanneme gidip sürpriz yapayım” dedim. Başımı sadece o anlık…

12 yaşında çarşafın zorlası değili mi olur?

Böyle bir platformum olması, bu kadar kadının bunu yaşamış olması beni o kadar şaşırttı ki. Beni o kadar duygulandırdı ki. Ben yalnızım sanıyordum, yalnız olmasam bile azınlığız sanıyordum. Ben de hikayemi anlatayım ama bu hikaye başarıyla sonuçlanmadı. Bu hikaye sonuçlanamadı. 18 yaşındayım. Ben de küçüklükten…

Sanki o dışarıdaki kişi ben değildim.

Muhafazakar bir ailede büyüdüm. 15. yaşımın yaz tatilinde babam “Arkadaşların hep kapanmış sen ne zaman kapanacaksın” dedi. Sadece tek bir cümle, başka hiçbir şey söylemedi. Ertesi gün kapandım. Kapanmasam kimse zorlamayacaktı. Babamın bir gün bunu söyleyeceğini biliyordum, biraz erken davrandığı için sinir olmuştum sadece. İçten…

İçselleştiremediğiniz bir şeye ne olursa olsun alışamazsınız.

Mücadeleyi kaybedenleri de yazıyor musunuz bilmiyorum ama ben bugün kaybettim. İsmim de bana ait değil, yaşadığım hayat da, göründüğüm şekil de… Bana ait olmayan bir karakter içinde sıkışıp kaldım. Hikayeme geçmek gerekirse; şu an 22 yaşındayım ve üniversite okuyorum. 16-17’li yaşlarda tamamen başımı örtmüştüm her…

Aşık olurken, başarırken “ben” nerede olacağım?

Aslında bu sitede dolaşmak birçok şey ifade edebilir. Başkalarının öykülerini merak etmek olabilir, kendinizden birer parça bulmak olabilir, nefret duymak yine de merak etmek olabilir. Eskiden sessizce durup başkalarının öykülerinde kendi iç dünyama ulaşmak için ya da bir cesaret alma isteği ile girip tek tek…

Şeytan ancak bu şekilde benden uzak durabilirdi.

Ne yazık ki bu bir başarı öyküsü değil. Kendileri her şeyi doğru yapmasa bile yanlış yaptığını düşündükleri herkesi eleştiren, ben doğmadan yıllar önce tarikata girmiş, aşırı tutucu bir ailede doğdum. Hayatım o şehirden bu şehre küçücük sitelerde yine ailemin tarikatçı arkadaşları ve onların çocuklarıyla geçti.…

Kapanmak demek benim için giydiklerime başörtüsünü eklemekten ibaretti.

19 yaşındayım; başörtüsü taktığımda 14, namaz kılmam gerektiği söylendiğinde 7 yaşındaydım. Namaz kılmaya başladığım ilk zamanları çok iyi hatırlıyorum; ablamla birlikte hevesli hevesli abdest alışımızı, annemin bize ilk seccadelerimizi hediye ettiğindeki o sevincini… Namaz kılmak harikaydı, ilk namazımın hediyesi olarak çok güzel bir oyuncak bebeğim…

İnsanın kendi ‘günahının’ bedelini ödemesine bile tahammülleri yok.

İnsan neresinden başlasa bilemiyor böyle bir yazıya. Yazmadığım kısımlarda çektiğim acıya, düştüğüm çelişkilere ihanet ediyor gibi hissediyorum. Benim hikâyem de okuduğumuz diğer hikâyelerin çoğu gibi çocukluktan başlayan baskılarla başladı. Çocukken taytlar, omzu açık tişörtler bile giyemezdim çünkü nasıl alışırsam öyle giderdim. Ağaç yaşken eğiliyordu ve…

‘Annem adet olduğumu öğreneceğine öleyim’ derdim.

Böyle bir ülkede muhafazakâr, sağcı, dindar hatta yobaz bir ailede doğdum. İnsanın hayatında daha kötü ne olabilir diye düşünürüm çoğu zaman. 5-6 yaşlarında başlayan Kur’an kursları, kurs bitimi, sure ezberi, ilmihal okumalarıyla geçerdi hep yazlarım. Daha küçücükken her şeyin günah olduğu öğretildi bize. Bizim gibi…

Ben dışarıdaki insanlardan değil evdekilerden bedenimi saklamak için kapandım. 

Benim hikâyem çok küçük yaşlarda başladı. Ben dışarıdaki insanlardan değil evdekilerden bedenimi saklamak için kapandım. Kabul görmek için, onaylanmak için, dışlanmamak, kendimi korumak için boyun eğdim ama sadece bir süre. 8 yaşındayken başladı öz babamın cinsel istismarları. Tam 9 yıl sürdü. 17 yaşıma kadar o…

Hem kendime hem de başörtüsüne haksızlık ettiğimi düşündüm.

Merhaba. Ben 22 yaşındayım. 4 sene kapalı kaldıktan sonra ben de başörtüsünü açmaya karar verenlerdenim. Öncelikle sizi kutluyorum. Ben açılmaya karar verdiğimde keşke böyle bir platformla karşılaşabilseydim. Fakat yine şanslıydım çünkü bütün karalama ve yaftalara rağmen bana destek olan can arkadaşlarım vardı. Ben 16 yaşında…

Başörtüsünü savunurken duyduğum hakaretlerin tam tersini duymaya gücüm yok.

29 yaşında ve 10 yıldır başörtülü olan bir kadınım. Yazılan hikâyelerin bir kısmını okudum. Benim hikâyem biraz farklı. Anne tarafı solcu, baba tarafı milliyetçi olan bir aile ortamında yetiştim. Dinine bağlı ve bilinçli olarak tanımlayabileceğim tek yakınım annem. Bu sebeple çocuklarına da hep doğru bir…

Başımı açmak istediğimde annem evlatlıktan reddedeceğini söyledi.

Muhafazakâr bir ailenin kızıyım. Dini öğretilerle büyütüldüm, tabi o zamanlar tek doğru buymuş gibi geliyor çünkü farklı hiçbir şey görmüyorsunuz. Lisede kendi isteğim, ailem ve çevrenin etkisiyle başımı kapattım. Birkaç yıl sonra bakış açım değişti. Bazı konularda ailemin ve çevremdeki dindar dediğimiz bazı insanların ne…

Benliğinizi bulmak için savaşın.

Merhaba, ben şu an üniversite okuyan ve kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan 21 yaşında bir kadınım. Güneydoğulu bir ailenin en büyük ve tek kızıyım. Ben babamla, çocukluğumu bana mükemmel kılan babamla başlamak istiyorum. Beni şiirler okuyarak büyüttü, kitap okumayı sevdirdi ve her zaman koyu bir…

Çocuklara kesinlikle din eğitimi verilmemelidir.

36 yaşındayım, ortaokulu Anadolu İmam Hatip lisesinde okudum. Hem eleştirel düşünmeyi hem iyi derecede İngilizce’yi orada öğrendim. Bir yandan da orada sesimin erkeklere haram olduğunu, insan olduğum için günahkar olduğumu, tek günahsız insanın peygamber olduğunu, onun bile saatlerce tövbe ettiğini, tövbe etmem gerektiğini öğrendim. Dengem…

Başörtüsü beni temsil etmiyor.

Başörtüsü beni temsil etmiyor. Başörtüsü bizim topraklarda dinden ziyade tamamen erkeğin dayattığı kültürel bir sembol. 3 yıl boyunca çıkarmayı düşündüm. Fakat toplumsal baskı yüzünden ‘’Belki de yanlış düşünüyorsun, sevmeye çalış’’ diye sürekli kendimi oyaladım durdum. Sevemedim, seviyor gibi de yapmadım; beni boğuyordu ve bunu benim…

Ailemin sahip olduğu zihniyete göre ölümüm haktır.

Herkese selam. Kendimi tanıtarak başlayayım. Ben 20 yaşında, deli dolu, yaşama enerjisi yüksek genç bir kızım. 1 hafta önce kötü bir olay yaşadım; ailemden yıllardır gizlediğim örtünmeyi reddetmiş halimi yengem kuaförde gördü. 1 haftadır hayatım tepe taklak olmuş durumda. Size nasıl anlatsam, babam bana 2…

Hala kapalıyım ama keşke hiç kapanmasaydım.

İstemiyorum, neden kapandığımı bile bilmiyorum artık. Sadece öyle olması gerektiğini düşünüyordum, doğru olan buydu ve tersini düşünmemeliydim. Bu sayede severek, isteyerek kapandım. Ama doğru ya da yanlış artık pek umurumda değil. Bu zoru zoruna giyiniş tarzı umurumda ve gitgide daha çok kızıyor, kinleniyorum. Kızlarımıza her…

Hayatı sadece babamın kurallarına göre yaşıyorduk.

Çocuklarını ilkokula dahi göndermeyi düşünmeyen, etrafındaki hemen her insan din eğiticisi olan bir baba… Neyse ki ilkokula gidebildim. O zamanlar annem tamamen babamın yanındaydı. Evde vücudumu belli edecek kıyafetler giymem yasaktı. Ortaokulda zorla kapatıldım ve liseye gönderilmedim. Hayatı sadece babamın kurallarına göre yaşıyorduk. 2 yıl…

Bir elime dünyayı, diğer elime özgürlüğü verseler ben yine özgürlüğü seçerim.

İlkokulda sözlü olarak başlayan baskı, 6. sınıfta babamın başıma vura vura kapatmasıyla daha da artmıştı. Başımı kapattığım ilk günden itibaren özgüvenim yerle bir oldu, hiçbir yere gitmek istemiyordum ama babam başımı açarsam okula göndermeyeceğini söylüyordu. Okumak istediğim için devam ettim. Öğretmenlerimden biri kapandığım ilk gün…

Okula devam edebilmem için ferace giymemi şart koştular.

Aşırı muhafazakâr bir ailede 5 abi sahibi bir kız olarak büyüdüm. Ortaokulu bitirince liseye gitmek için önüme başörtüsü şartı getirdiler, ben de mecburen kabul ettim. Lise bitince üniversite için önüme pardösü şartı getirdiler, kabul ettim. Üniversiteye dereceyle girdim ama kayıt yaptıktan 1 dönem sonra okula…

İş bulduğum ve para kazanabilmeye başladığım gün başörtümü çıkaracağım.

Sitenizdeki yazıların çoğunu okumadım, sizi Büşra Cebeci’nin yazılarından tanıyorum. Okumamamın sebebi beni umutsuzluğa itiyor olması. Diğer kadınlar öylesine zor durumlarda bir tepki vermişler ki. İstediklerine kavuşanlar da olmuş ama ben yapamıyorum ve yapamayacağıma eminim. Ben 20 yaşında, ailesinden ayrılalı 2 sene olmuş seküler bir kadınım.…

Aileme ”Ben buyum, fikirlerim bu, beni kabul edin” diyemiyorum.

Merhabalar. Galiba benim hikayem dramatik başlayıp mutlu sonla bitenlerden. Yani öyle olmasını umuyorum. Kendi çaplarında muhafazakar sayılabilecek bir ailem var. Çok küçük yaşta kapandım. Tüm arkadaş çevrem böyleydi, zaten ailem de küçüklüğümden beri ”vakti gelince” kapanmam gerektiğini türlü şekillerle beynime sokuyordu. Etrafımdaki herkes böyleydi. Ablam,…

Sadece özgür olmak istiyorum.

18 yaşındayım. Başörtüsünü zorla örtme durumuyla 5. sınıftayken tanışmıştım; bu 11 yaşıma tekabül ediyor. Bilirsiniz, ergenliğe girmeyen bireyler İslam dinine göre henüz hiçbir şeyden sorumlu değildir. Ben 11 yaşında, ergenliğe girmemiş biri olarak annemin zorlamalarına, tehditlerine hatta dayaklarına maruz kalmıştım. Babam bana karışmıyordu ama annemle…

Hayatımın hiçbir döneminde başörtülü olmayı sevmedim.

Hikayeme nasıl ya da nereden başlamam gerektiğini pek kestiremiyorum. Düşündükçe dallanıp budaklanıyor, sanırım kendimi tanıtmakla başlamam en iyisi… Radikal İslamcı ve kalabalık bir aileyle taşranın bir köyünde büyümüş, 20 yaşında, üniversite öğrencisi bir kadınım. Çok kardeşli, çok kuzenli, çok amcalı-teyzeli, ilişkileri kuvvetli ve kalabalık bir…

Şimdi “Kapanır mısın” diye sorsalar asla derim.

13 yaşındayken tesettürlü bir üvey anne tarafından ben ve ikiz kardeşim zorla kapatıldık. Arkadaşlarımızla, küçük kardeşlerimizi 2 mahalle ötedeki parkta oynatmak için çıkarken aniden önümüze bir tülbent atıldı ve ‘’Bundan sonra kapalı gezeceksiniz’’ dendi. Tabii itiraz yok, itaat var; yoksa dayak. Ortaokula gidiyorduk, okulumuz o…

‘’Bu ben değilim, bana bakmayın’’ demek istiyorum.

19 yaşındayım. 9 yaşında ailem tarafından hediyelerle, cennetle ve daha nice nimetlerle kandırılarak başımı örtmeye “karar verdim.” 9 yaşında insan bunun gelecekteki sonuçlarını düşünemiyor, sadece o anı düşünüyor. İlk zamanlar çok güzeldi; hediyeler, övgüler, tebrikler… Mutluydum ama çok uzun sürmedi. Annem de babam de çok…

Yeteneğimi herkese sergileyemeyeceksem, Allah bana bunu neden verdi?

Kendimi hatırladığım en küçük yaştan itibaren bir terslik olduğunu bana düşündüren, ‘böyle olmaması gerek’ dedirten hislere sahip olduğumun bilincinde olmakla beraber; ‘ben biseksüelmişim demek’ farkındalığını hayatının şu son yılında yaşayan biriyim. Her zaman maskülen oluşumdan yakınılırdı çevremde, çok azının hoşuna giderdi bu ‘erkek gibi kız’…

‘Bir tek sen açıksın’ bakışı…

O kadar sindirilmiştim ki sonunda kapandım ve kendimce kurtulmuştum. İçimden gizli bir ses hep daha ağır bir insan olmam gerektiğini söylüyordu, bense çılgın olmak istiyordum… İki farklı ben oldu sonuç olarak. 18 yaşında kapandım. Tam 7 sene… Bu kararı almak için çok erkendi. Kişiliğim oturmaya…

Duyduğunda aydınlandığını hissettiren bir bilgidir özgürlük.

Hayatın kadınlar için bir hayli zor olduğu, geleneksel kodlarla, normlarla, ahlaki sorumluluklarla, rollerle donatılmış bir toplumda yaşamaya ek olarak; muhafazakar, dindar, sağcı üstelik fakir bir ailenin ilk çocuğu olarak dünyaya geldim. Hikayelerini okuduğum diğer kadınlarla birçok ortak yanım var. Çoğunda olduğu gibi benim beynime de…

Hem başörtülü hem eşcinsel bir kadın olmak çok ağırdı.

Giydikleri bir insanın kendini en basit ifade etme şeklidir. Yıllarca kendimi ifade edemedim. Hem başörtülü hem eşcinsel bir kadın olmak çok ağırdı. Gerçek kimliğimi herkesten saklıyordum. Eşcinsel oluşumu, başörtümü bilenlerden; başörtümü de eşcinsel çevremden. Tabii gerçek hayatta insan kendini ifade edemeyince bir süre sonra sanal…

Kimsenin sizi zorla kendi cennetine götürmesine izin vermeyin.

Buradaki çoğu kadın gibi kendi rızam olduğuna inandırılarak kapatıldım. 11 yaşındaydım. O yaşa kadar kademeli olarak kapatıldığım için bu benim için çok da zor bir karar değildi. Hâlihazırda kısakollu tişört bile giyemiyordum ve doğduğumdan beri de buna hazırlanmıştım. Bana “Ergenliğe girdikten sonra başını kapatmalısın yoksa…

Olanlar ve olması gerekenler.

Merhaba; Ben de hikayemi paylaşmak istiyorum. Belki birilerine umut olur. Başımı 2005 yazında örttüm. Lise 2’den lise 3’e geçtiğim o yaz en yakın arkadaşımın başını örttüğü haberini almıştım ve açıkçası yıkılmıştım. Çünkü arkadaş grubumuzdaki tek “açık” kızlar bizdik. Önünde sonunda başımı örteceğimi biliyordum. Ortaokula başladığımdan…

El âlem arkamdan 1 saat konuşur, ben bunu bir ömür yaşarım.

Buradaki yazıları okudukça yalnız olmadığımı hissettim. Ben de geçen sene bu zamanlarda açıldım. Başörtüsünün dini vecibeden önce gelenek olduğu bir ailede büyüdüm. Akrabalarım çocukları olan tüm kızlar kapanınca annemin söylenmelerinin yerini daha şiddetli tartışmalar almıştı. Her dışarı çıktığımda artık kapanmam gerektiği söyleniyordu hatta açık olduğum…

Baskı sürecini ben hep devlet mekanizmasından yedim.

Ben, bana farz olduğu gün isteyerek kapandım. Yaşım 13, yıl 2004’tü. 28 Şubat’ın etkileriyle başörtüsü takmak ve ilim öğrenmek arasında kalırken bir mücahide olup çıkıyorsun. Çok radikal bir halde, kırık bir kalple sürekli ağlayıp incinerek başımı açtığım günlerden sonra kurtarıcılar türban yasağını bir şekilde halletti.…

Biliyorum, cesaret etmezsem hiçbir zaman istediğim hayatı yaşayamayacağım.

Aslında görünürde verdiğim bir mücadele yok. Oysa bunun içimdeki yansıması sürekli mutsuzluğa sebep oldu, olmaya da devam ediyor. Belki bir şeyleri en başından anlatmam gerekiyor. 26 yaşında, Türkiye şartlarında iyi bir kariyere sahip, yalnız yaşayan bir kadınım. Örtünün hayatıma girdiği anı hatırlamıyorum çünkü doğumla birlikte…

Aynaya baktığımda ‘’Evet ya, işte oldu’’ diyorum.

Yalnız değilim, biliyorum. Bazı aileler vardır, doğacak çocuklarının kaderi bellidir. Benim de öyleydi işte, yürüyeceğim yol ben doğmadan görünmez taşlarla çizilmişti. Ben 6-7 yaşlarında bir çocukken babam İmam Hatip lisesini gösterir ‘’Bu okulda okuyacaksın büyüyünce’’ derdi. Ben de İmam Hatip’in ne olduğunu bilmediğim için binanın…

Tek başıma yürüyorum, ama asla yalnız yürümüyorum!

Merhaba. Biliyorum ki burada baş başayız. Çünkü onlar bizim seslerimizi duymaya tahammül edemezler, bizi hiçbir zaman dinlemek istemediler, istemezler. Sorgulamaktan, bir şeyleri gerçekten anlamaktan korktukları için bu. ‘Benim’ diyebileceğim bir hikâye henüz başlıyor. Çünkü bu zamana kadar hastalıklı bir toplumu kendi hayatına jüri edinmiş; birbirlerinden,…

1997 değil 2018’di, Nur Serter değil yengemdi, ikna odası ise benim odamdı.

Benden bekleneni biliyordum, doğru olanı öğrenmiştim, zamanının geldiğini farkındaydım ama benim kararımdı. Çevremde aksi görünümde herhangi bir kadın yoktu ama benim kararımdı. 13 yaşındaydım ama benim kararımdı. Daha büyümüş hissediyordum. Artık okul başarılarımın yanında takdir edilen bir vasfım daha olmuştu. Onaylanmak, takdir edilmek, ödüllendirilmek kararımı…

Tanrı rüzgarı benim saçlarımdan esirgemez.

Merhaba. Öncelikle kendimi tanıtayım. Ben 34 yaşında, toplumda saygınlığı yüksek bir mesleğe sahip (ve bu mesleği kendi başarılarıyla elde etmiş) bir kadınım. Başörtümü 33. yaşımda çıkardım, yani geçen sene. Başörtüyü taktığımda 15 yaşındaydım, yani 18 senem başörtülü geçti. Bunu yazmadan önce yazılan bütün hikayeleri okudum.…

Ben varım, nefes alıyorum ve istediğim gibi var olacağım.

“Kabul etmemizin istendiği bir hayatın yanlış olduğuna dair inancımızın dışında hiçbir şey doğru değildir. Hiçbir şey doğru değil idiyse her şey mümkündü.”   Üzerime kapatılmış dört duvarın arasından, parmaklıklardan ve saçlarımın üstündeki örtünün altından sesleniyorum. Ben varım, nefes alıyorum ve istediğim gibi var olacağım. Çocukluk…

Onların istediği kişi olmamanız sizi sevilmeyecek biri yapmıyor.

Babam, ben daha 7 yaşında küçük bir kızken bile bana sürekli “Ağırbaşlı ol, düzgün davran, kimin kızı olduğunu unutma!” derdi. O zamanlar anlamazdım, sonralarda bunun hem dışarıya karşı göstermem gereken bir duruş hem de onun egosunu tatmin etmemi sağlayan bir cümle olduğunu fark ettim. Oysa…

Oysa en yakın arkadaşım istediği gibi giyiniyordu, biz çocuktuk.

Çocukken bikini giydiniz mi? Veya mayo? Doyasıya denizde oynadınız mı? Ben oynamadım. Daha 5-6 yaşlarımdayken yazın dizimden yukarıda bir şey giymem yasaktı. Askılı giyemiyordum. En yakın arkadaşım istediği gibi giyiniyordu. Biz çocuktuk. İkimiz de obje olmaktan çok uzaktık. Peki benim farkım neydi? 10 yaşındaydım, ailece…

Önce bonenin çıkışı, sonra yarım türban, sonra şapka ve en nihayetinde saçlar.

Benimkisi düne kadar aklıma yazmayı getirmediğim bir hikâye. Sıkılacaklar için baştan söyleyeyim biraz uzun olabilir. Öznesi ben olduğum için kendimi tanıtmam icap ediyor. 36 yaşındayım. Eğitimli ve çalışan bir kadınım. Kendini bulana kadar ömrünün kayda değer bir bölümünde gelgitler yaşayan biriyim. Ben taşra zihniyetinin elle…

Kendimi yeniden doğurmak gibi bir şeydi.

Dışarı çıkmak istemiyordum, yeni insanlarla tanışmak istemiyordum, başım hep önde yürüyordum. Bu ben değildim. Ben başımdaki örtüden ibaret değildim, temsil ettiği hiçbir şeye de inanmıyordum. Evet isteyerek takmıştım ama neden isteyince çıkaramıyordum? İnanmadığım bir dinin bütün sorumluluğu omuzlarıma yüklenmişti, 14 yaşında verdiğim bir karar yüzünden.…

İmam kızıyım ama kapanmayı hiç istemedim.

Hayata imam kızı olarak geldim, hayatım boyunca bu yükü çektim, ağırlığında ezildim. İmam kızıyım ama kapanmayı hiç istemedim, istemiyorum. Babam benden utanıyor, benimle sokakta yan yana gelmek dahi istemiyor, annem hareketlerimi ‘Sen imam kızısın’ diye eleştiriyor. Erkek kardeşim şort, askılı giyerken ben uzun kol gömlek…

Benliğimi hissetmeyi çok özledim.

Merhaba. Ben 23 yaşındayım. Geçen sene üniversiteden eve döndüm. Bu yaşa kadar sürekli örtünmem için baskı yaşadım, bunun yanında şiddet de vardı. Ben ailemin yanında çok sessiz sakin bir kadınım, dışarıda ise dünyanın en güçlü kadını imajı vermeye çalışıyorum. Başörtüsünü isteyerek, severek takıyormuşum gibi gösteriyorum…

Bu hayattan artık tiksiniyorum.

Merhaba. Benim biraz karışık bir hikayem var. Babamın vefat etmesinin ardından memlekete döndük ve annemin çok muhafazakar olan ailesinin himayesinde büyüdük. Döndüğümüzde henüz 11 yaşındaydım ve devamlı birileri bir şeylerle başımı kapatmaya çalışıyor, bense hep atıyordum. Bu yüzden dayımın beni sopayla kovalayıp bacaklarımı haşladığını hatırlıyorum.…

“Bunu takmadan dışarı çıkmayacaksın” dediklerinde…

Muhafazakarların dünyasında bir kız çocuğunun yetişkinliği, regl olduğu an başlar. Altıncı sınıfa geçerken regl oldum ve radikal İslamcı ebeveynlerim sağolsun, herhalde çocukluğumu yaşayabilmem için bana ceplerinden bir sene daha “izin” verdiler. Yedinci sınıfa geçtiğim yaz elime bir eşarp tutuşturup “Bunu takmadan dışarı çıkmayacaksın” dediklerinde çok…

Kahkahamı bastırmak istemiyorum.

Okuyorum. Hayallerim var. Kısaca bu. Kafanızda oluşacak imgeye katkısı olacaksa eğer; omuzlarımda koyu kahverengi, kalın ve kabarık saçlarım var. Zamanla özgürlükle bağdaştırdığım saçlarım var. Uçlarına tuzlu deniz suyunun değdiğini düşlediğim saçlarım var. Araba camından vuran rüzgarda uçuştuğunu hayal ettiğim saçlarım var. Bir saç teline bu…

İstediğimiz kişi olmanın hazzını el ele vererek kutlayacağız.

Merhabalar hanımlar. Öncelikle kendimden bahsederek başlamak istiyorum. 20 yaşındayım, üniversite öğrencisiyim ve ailemden çok uzaklarda okuyorum. Özgürlükle tanışmam da tam olarak evden ayrılışımla başlıyor. Böyle söyleyince aşırı baskıcı bir aile gelmesin aklınıza. Sizi korkutmak istemem. Ama en azından kendi evinin kapısını istediğin saatte açıp girmenin…

El Alem Hapishanesi Kaçkını

Ben ömrünün yarısından fazlasını başörtülü olarak geçirmiş, hep bununla ilgili bir çelişkiyle yaşamış ve 31. yaşında gerçek kendiliğine kavuşmuş bir kadınım. Aslında aşırı dindar olmayan ama mahalle baskısı ile her daim tetikte yaşayan bir ailenin büyük kızıyım. Tatile gittiğinde mayo giyebilen ama kendi mahallesinde pantolon…