7 senedir isteğim dışında kapalıyım.

Merhaba, benim hikayem de çoğunuzun hikayesine benziyor aslında. Ben de daha 5. sınıftayken kendi isteğimle kapandım. Annem ve babam dindar insanlardır ama hiçbir zaman bana “Kapanacaksın” diye diretmediler. Ben ailemin tamamen kapalı olmasından ve beni dışlamalarından korktuğum için kapanmıştım. Kendi isteğimle İmam Hatip’e başladım. 6.

Sürekli gözetim altındaydım.

Aslında nereden başlasam bilemiyorum. Hikayem hâlâ bitmedi. Ailem oldukça muhafazakâr, tüm akrabalarım da öyle… İç Anadolulu orta sınıf klasik bir aile… Küçüklüğümden beri sürekli din baskısı oldu üzerimde. 4 yaşından 15 yaşına kadar Kuran kurslarına gönderildim. Daha çok küçükken bile erkeklerle konuşmam, onlarla oyun oynamam

“Babanın namusunu kirletme!”

Merhaba. Bugün ilk kez dışarıya açık çıktım ve az önce eve geldim. Daha dün sınava girdim; pek de istediğim gibi geçmedi aslında, belki de hedefim yüksek olduğundandır… İyi bir doktor olup insanlara elimden geldiğince yardım etmek istiyorum. Dediğim gibi, ilk kez dışarıya açık çıktım, arkadaşımla

Beni hasta eden şeyle kendimi iyileştirmeye çalıştım.

Hatırlar mısınız, bilmiyorum ama tam intihar etmeyi düşündüğüm günlerde buraya ben de hikayemi yazmıştım. Sonrasında psikolojik hastalığım tekrar ilerlemeye başlayınca Allah’ın beni cezalandırdığını düşünüp tövbe ettim. Dine yaklaştım. Hastalığım hat safhadaydı. Doktor “Yatıralım, durumun vahameti ortada” dedi. Beni 11 yıldır hasta eden, çocukluğumu çalan, her

Ailemin baskıcı tavrı yüzünden vajinismus sorunu bile yaşıyorum.

Hatırlayabildiğim kadar eskiden başlamak istiyorum yazmaya. Umarım kendimi daha iyi hissederim. Muhtemelen uzun bir yazı olacak. Buraya yazan insanların çoğu gibi ben de dindar bir aileye sahibim. Babam Marmara Üniversitesi’nden mezun bir ilahiyatçı, annem de yine oradan mezun bir matematik öğretmeni. Bu detayı vermemin sebebi

Güzel görünmeme neden izin yok?

Merhaba, ben 15 yaşındayım. Dindar ve biraz baskıcı diyebileceğim bir ailenin en büyük kızıyım. Beni, küçüklüğümden başlayarak inandıkları din doğrultusunda yetiştirdiler. Bilirsiniz işte; sıfır kol yok, şort giyemezsin, eteklerin ve elbiselerin en az diz altında olacak. Yaşıtlarımın aksine ben süslenmekten asla haz etmezdim, o yüzden

Saçımı, vücudumu seviyorum ve onları gizlemek istemiyorum.

Merhabalar, sizi yeni keşfettim ve kendi hikayemi paylaşmak istedim. Benim hikayem ortaokuldayken başladı. Ablalarımla kıyafetlerimizi hep ortak kullanırdık, haliyle benden büyük 2 ablam kapanınca bizim de bütün kıyafetlerimiz uzun ve geniş olan kıyafetlere evrilmişti. En büyük abim; ah, her şey onun yüzünden! Ben daha 12

En büyük umudum olan okulumla tehdit ediliyorum.

Düşlüyorum, saçlarımı deniz kenarında savurarak koştuğumu… Düşlüyorum, sokakta elimde gitarla bağıra bağıra şarkı söylediğimi… Ama bir dakika ben bunları yapamam, yapmamam lazım. En azından ailem öyle diyor; sizce de öyle mi? Merhabalar, ben Ayşenur. 12 yaşında kapanmış ve şu an 16. yaşını bitirmek üzere olan

Seni kliniğe kapatacağız.

Herkese merhaba. Bir gün bu mücadeleyi başaranlardan biri olacağıma, burada yazan kişiler kadar şanslı olabileceğime inanmazdım. Ama başardım kız kardeşlerim! Kendimi buluyor, özgürlüğüme kavuşuyorum. Benim hikayem de buradaki birçok kişinin hikayesine benziyor. Muhafazakar bir ailede yetişen ve bir gün kapanacağını bilen bir kız… Ablam liseye

Yaşadıklarım 70 yaşında birisi gibi hissetmeme sebep oluyor.

Herkese merhaba. Bu siteyi yeni keşfettim ve bu yüzden çok mutluyum. Biraz içimi dökeceğim. Sanırım herkes hikayesini yazmış, ben de yazmak isterim. Ben 13 yaşındayken annemin baskısıyla kapandım. Önceden birkaç kere açılmayı denemiştim ama açılamamıştım. Şu an 16 yaşındayım ama yaşadıklarım sanki 70 yaşında birisi

14 yaşındayım ve içimde hâlâ açılma isteği var.

6. sınıfta bazı ailevi sebeplerden dolayı modern hayattan köy hayatına geçiş yapmıştık. Tam 3 ay boyunca yani 6. sınıftan 7. sınıfa geçişin yaz tatili boyunca hayatımı oraya adamış gibi hissetmiştim. Sanki 5 yaş yaşlanmıştım. Sabah saat 7.30’da kalk, ev işleri yap, öğlen eve gelenlere akşamki

Kişisel tercihim nedeniyle gözünden mi düşecektim?

Selam, ben Miray. Daha 12 yaşındayken sırf annemin gözüne girebilmek ve onu sevindirebilmek için aile baskısı görmeden kapandım. Annem, önceki yıllarda ablam yüzünden bir sürü zorlukla karşılaşmıştı; onun mutlu olmasını istedim. Daha çok küçüktüm ve algılayamıyordum. Kapandıktan kısa süre sonra daralmaya başladım; sanki başımdaki örtü

Dinin sembolü olmak istemiyorum.

Öncelikle herkese selamlar! Bir aydır her gün açıp yeni bir şeyler paylaşılmış mı diye baktığım siteye nihayet ben de yazmak istedim. Buradaki destek ve yardımlaşma çok hoşuma gitti. Benim yazım da başörtüsüyle ilgili olacak, başlıyorum… Ben 12 yaşında kendi isteğimle kapandım. Zamanı gelince kapanmam gerektiğini

Babam kapalı olmamı hiç istemedi.

Merhabalar. Saat gecenin 2’si oldu ama artık kendimi çok dolu hissediyorum ve yazarak içimi dökmek istiyorum. Ailem beni 8. sınıfın yazında bir Kur’an kursuna göndermişti, yatılıydı. O zamana kadar kapanmak gibi bir düşüncem yoktu ama oradan çıkınca kapanmak istedim, en azından denemek istedim. Geniş aile

Ablamı döve döve kapattılar.

Merhabalar, ben de bu platformdaki kişilerin çoğuyla aynı kaderi paylaşan bir kurbanım. Aslında benim hikayem anaokulunda başlıyor. Ailem, ben daha okuma-yazma bilmezken beni Kur’an kurslarına gönderirdi. Bu senelerce böyle devam etti. Babam her şeyin en doğrusunu bildiğini zanneden bir din kültürü öğretmeni, bizi de kendi

Bu dertlerden arınacağım.

Bu platforma ilk kez yazıyorum. Burayı bir zamanlar en yakın dostum keşfetmiş ve bana önermişti çünkü içimdeki sıkıntıları sadece o anlıyordu. Benim de sizler gibi bir derdim var; aile baskısı, zorla kapanmak… Ailem fazla yobaz ve cani insanlardır. Bense 16 yaşında bir ‘ergenim’. Öyle mi

Açılırsam köşedeki bakkalın ne tepki vereceğini bile düşündüm.

Benim örtünme hikayem 12 yaşındayken başlıyor. Muhafazakar bir ailede büyüdüm. Ailem bana hiçbir zaman “Kapan” demedi ama böyle bir çevrede büyüdüyseniz kimsenin size “Kapan” demesine gerek yoktur. Bir yol vardır ve siz o yola er ya da geç girersiniz. Ablam çocukluğumdan beri kendime rol model

Hem kulu Allah’ın önüne hem de o kulları kızlarının önüne koyuyorlar.

Ben şu sıralar 15 yaşıma yeni girdim, 2005’liyim. 12 yaşında iken İmam Hatip ortaokulunda okumanın verdiği bir heves ve özentilik ile kapandım. Her zaman zeki olduğumu söyleyenler olduysa bile heyecan ve anksiyete problemim nedeniyle lise sınavında beklentimi ve beklentileri karşılayamadım; o zamanki puanım yüzünden de

“Evlilik çağında oğlu var, utanmıyor” diyecekler.

Merhaba, benim yaşım 1 ay sonra 40 olacak ve boyumdan büyük çocuklarım var. Az önce bir gönderinizde okudum; “50 yaşına gelmeden akıllanın” diyordu bir arkadaş. Yine ümitsizliğe düştüm, çok mu geç kaldım? En çok bu düşünce engelliyor beni; genç olmamak… Öyle bağnaz bir toplumda yaşıyorum ki… Sürekli

‘Ne zaman kapanacaksın?’ pazarlığı.

Evet, işte benim hikayem başlıyor. İç Anadolu’da bir şehirde büyüdüm. Ailem -yani aslında dedelerim- bir cemaate bağlı. Akrabalarımda başı açık pek kimse yok. Hem bu yüzden hem de doğrudan ebeveynlerimin baskısından dolayı benim için açık kalmak diye bir seçenek yoktu. Doğal olarak askılı, şort, sıfır

Açılırsam okula devam edemeyeceğimi söyleyip tehditlerle beni vazgeçirdiler.

Her şey 6. sınıfı bitirmemle başladı. O zamana kadar yaz aylarında ailemin de içlerinde bulunduğu cemaatin yurtlarında kardeşimle beraber yatılı kalıyorduk. Ortaokula başlamıştım o sene. Evde kapalı olmam gerektiğini söylediler. Kapandım. Ailemle dışarı çıkarken kapandım. Kendimi hiç beğenmiyordum, resmen insanlardan utanıyordum, bir arkadaşım beni o

Sevdiğim insanların nasıl bir canavara dönüştüklerini o gün gördüm.

Açıkçası buraya ne yazmalıyım, buna dair hiçbir fikrim yok. Bu yazı uzun ve aynı zamanda bencil bir kızın hikayesi. Çünkü pek çoğumuzun aksine benim çocukluğumu ailem değil ben kendim çaldım. Bilmiyorum, belki suçlu ben olduğum için bu kadar canım yanıyordur. Evet, benim ailem de muhafazakar ama ben

Örtüden dolayı basketbolu bıraktım.

Ben 12 yaşındayken annem beni zorlayarak örtünmeme sebep oldu. Niye? Çünkü artık regl çağım yaklaşmış, kapanmam gerekiyormuş. Başta pek önemsemedim, sonuçta ailemdeki herkes tesettürlü ve aşırı dindar insanlar. Ben kimsenin inancına karışmam ama onlar sürekli beni sorguluyorlar, örtünmem yetmiyormuş gibi… Giyinişime, makyaj yapmama, farklı tarzda

Bugün ölürsem yaşadığım 20 yıllık hayatın kaç yılını ben yaşamış olacağım?

Burayı, son zamanlarda yaşadığım bunalımların dayanamayacağım bir hale gelmesinin ardından internette çaresizlikle “Açılmak istiyorum ama korkuyorum” cümlesini ararken keşfettim. Yaşadığım üzüntüyü arttırmakla birlikte benim gibi yüzlerce insanın benzer şeyleri yaşaması, yaşamak zorunda kalmasıyla cesaretim de arttı. Şimdi ben de kendi hikayemi anlatmak istiyorum, belki başardıktan

Ben kötü bir insan mıyım?

Öncelikle herkese merhaba. Uzun zamandır açılmayı düşünüyorum ve aynı şekilde uzun zamandır da kapalıyım. Açılmaya karşı herhangi bir cesaretim yok. Mesele aile baskısı değil, ailem zor da olsa beni her halimle kabul eder, böyle düşünüyorum. Bu süreç muhakkak ki onlar için de zor olacak ama

Neden beni namaz kılmaya teşvik etmediler de zorla kapattılar?

Benim de bir hikayem var. Uzun uzun anlatacağım. Buraya gelip anlatma sebebim ise sadece içimi dökmek. Benim çevremin yani birinci derece yakın akrabalarımın çoğu Diyanet’te çalışıyor. Bu yüzden küçüklüğümden beri normal olarak Kur’an kurslarına gittim, bazen de yatılısına. Kur’an okumayı, namaz kılmayı seviyordum hatta tüm

Suçsuzluğum belgelendi.

Merhaba ben Zehra, 39 yaşındayım. Lise yıllarımda daha rahat hareket edebilme niyetiyle ve kendi isteğimle başörtüsü takmaya başladım. Tam da şu Erbakan zamanına denk geldim. Babam “Yapma” dedi fakat ben çok dindar bir insandım ve kapandım. Lise girişlerinde kapının yanında başörtümü çıkarmam için bir kabin vardı,

Böylece küçüklüğümüzden beri korkutulduğumuz cehenneme gitmeyecektim.

Öncelikle herkese merhaba arkadaşlar, yazılarınızı uzun zamandır takip ediyordum ve sonunda ben de yazmaya karar verdim. 20 yaşındayım ve şehir dışında bir üniversitede tıp okuyorum. Küçüklüğümden beri anne babasının her istediğini yapan, onlar mutlu oldukça mutlu olan birisiydim. Gerçi şimdi de öyleyim. Annem ve babam

Paylaş: