Yaşadığımı hissetmek istiyorum.

Liseye geçtiğim yaz kapandım. Bilinçsizdim. Ailemse beni kandırdı. Aynı sıralarda dini sorgulamaya başladım. Müslüman değildim artık. Sürekli açılmaya çalıştım ama başaramadım. Sevilmemekten korktum. Babama açılmak istediğimi söylediğimde bana “Seni sevmek zorunda değilim” dedi. Ne kadar üzüldüğümü hiç unutamıyorum. Tüm lise hayatım çöp. Asla kendim olamadım. Sürekli ama sürekli kendimden nefret ettim. Aynaya bile bakamıyordum. Utanıyordum çünkü. Kendim değildim. Kendimi yaşayamadım. İzin vermediler. Hayatımı elimden aldılar.


Sürekli psikolojik sorunlarla uğraştım. Hâlâ uğraşıyorum. Depresyona girdim. Kendimi öldürmeyi düşündüm. Hâlâ daha düşünüyorum. Bana hayatımı yaşatmadılar. Özgüvensizim. Arkadaşım yok. Dışarı bile çıkmaya çekiniyorum. Kendim olamadığım her gün yaşamaktan nefret ettim. Buna kafayı takmaktan üniversite sınavına bile çalışamadım. Kazanamadım. Şu an 2. senem. Yine hazırlanıyorum sınava.


Ben, 5 yıldır ailemin zoruyla kapalıyım. 5 yıldır hayat bana zindan. Hissettiklerimi küçümsemeyin. Beni sadece, yaşadıklarımı yaşayan anlar. Nasıl kayıp hissettiğimi, her dakika hissettiğim mutsuzluğu sadece benim gibi olan kadınlar anlar. Çok acı çektim. Çekiyorum. Kurtulmak için üniversiteyi kazanmayı bekliyorum. Artık yaşadığımı hissetmek istiyorum. Mutlu olmak istiyorum. Kendim olmak istiyorum. Özgür olmak istiyorum.

(Görsel: Leon Spilliaert)

Paylaş:

Comment (1)

  1. konuşmak istersen senin için burdayım instagram: neruda2165

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir