Babamın “Kalk namazını kıl.” demesinden kurtulmayı o kadar çok istedim ki.

Selam herkese,

Ben de kapanma sürecimi paylaşmak istiyorum, umarım yardımcı olurum sizlere, ufak da olsa bir şey katabilirim. Ben cocukluğumu yaşayamayan bir bireyim ve kapanma sürecim 4. sınıf, yani yaklaşık 10 ila 11 yaşlarında başladı. Daha büluğ çağına girmeden kapattılar beni. Daha saçlarımı doğru düzgün rüzgarda savuramadan kapattılar saçlarımı. Biraz heves de oldu aslında, ama daha çocuktum, ne anlardım ki kapanmaktan?

O iğrenc bir şekilde başımı kapattığım zamanları hatırlıyorum. Daha boneyi bile doğru düzgün bağlayamazdım. Ergenlik dönemine geldiğimde anladım cocukluğumu yaşayamadığımı. 4 yaşında Kuran okumayı, 7 yaşında namaz kılmayı öğrendim. Babam çok baskıcı bir tip olduğundan dolayı namazımı biraz geç kılsam, o gün Kuran okumasam, evde kıyametler kopardı. Onun istemediği kitapları okumamı, müzik dinlememi ve dizi/film izlememi asla istemezdi. Fakat ben bunları aştım, ve her şekilde, ne olursa olsun istediklerimi uyguladım ve bana hiçbir şey dememeye başladı. Diyecek gücü kalmamıştı. Bir zaferdi benim için çünkü istediğim şeyleri yapmak istiyordum.

Babamın bu davranışları beni ateistliğe kadar sürüklemişti. 1 sene kadar ateisttim fakat başıma bir şeyler geldi, arayışlar vs tekrar müslümanlığa döndüm. Evet, kapandıktan sonra tekrar açılmak haramdı ama ben kapanmak hiçbir zaman istemedim. Çocukluğumda bir hevesti ve o heves artık kalktı. Açılmak istiyordum ve bunu anneme söyledim. Annem çok olgun, her şeye perspektif bir açıyla bakan bir kadın. Onun bu özelliğini bildiğimden dolayı ilk ona söylemek istedim. O da babamın bu özelliklerini çekti, o da yorulmuştu. Bana bir kaç sene daha beklememi ve daha sonra açılmamı, ayrıca beni desteklediğini söylemişti. Çok mutlu olmuştum ve şu an dediğini uyguluyorum.

Biliyorum bir gün açılacağım ve istemediğim, çekmek zorunda kaldığım yükten kurtulacağım. Bu biraz tavsiye gibi olacak ama benim gibi durumda olan kızlar illa ki vardır. Onlara seslenmek istiyorum. Sabredin arkadaşlar, her şey bir gün bitecek. Benimki de henüz bitmedi ama yaklaşıyor. 10 senedir babamın bu baskılarını çok çektim, neler yaşamadım ki? Çok ağladım, çok canıma kıymak istedim sırf bu baskılardan kurtulmak için. Sırf babamın “Kalk namazını kıl.” demesinden kurtulmayı o kadar çok istedim ki.

Çok seyler yaşadım ama bunların hepsi bitiyor. Lütfen inancınızdan vazgeçmeyin. Kendi doğruluğunuzu yaratın ve gerçekten eminseniz o doğrudan, devam edin. O doğrunun yolunu takip edin ve asla o yoldan sapmayın. Kendisini hacı hoca sanan insanlara aldanmayın. Kimseyi dinlemeyin. Siz siz olun başkalarının yaptıklarını yapmanıza gerek yok. Siz bir bireysiniz ve sizin yaptıklarınıza kimse karışamaz, hakları yok. Ve eşcinsel bir bireyseniz eğer, evet zorlanacaksınız, ben de çok zorlandım. Ama aştım, çok yoruldum, çok hakaretlere uğradım, daha da uğrayacağım biliyorum, ama hepsini bir geride bırakın. Bir gün mutlu olacağınıza inanın. Hepiniz çok değerlisiniz.

(Görsel: Bear Elle)

Paylaş:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir