Yirmi yaşındayım ve kendi kararlarımı kendim veremiyorum, bunun ne kadar hiçmiş gibi hissettirdiğini anlayabiliyor musunuz?

Merhaba. 14 yaşında kapandım. 6 yıldır kapalıyım. Ailemin herhangi bir zorlaması olmadı, sadece alttan alttan ince bir nakış edasıyla işliyorlardı.

Küçücük yaşım, ergenliğe yeni girmişim, ne biliyorum ben din hakkında? Herkes farz olduğunu söylüyor, açıp bakmadım bile doğru mu diye. Şu an yaşadığımız şehirde üniversite 1. sınıf öğrencisiyim. Aileme bir yıldır açılma fikrinin bende olduğunu, sırf üzülürler diye söyleyemediğimi söyledim. Annem pek bir tepki vermezken babam bağırış çağırışlarla dolu bir gece yaşattı bana. Yirmi yaşındayım ve kendi kararlarımı asla kendim veremiyorum, bunun ne kadar hiçmiş gibi hissettirdiğini anlayabiliyor musunuz?

Üniversitede seçeceğim bölüme dahi ailem karar vermişti. Sen o kadar yıl çalış, didin, onlar tercih yapsınlar. Babam, “Ne cesaret bana söyleyebildin” diyor. Ertesi gün kararlı olduğumu söyleyince daha yumuşak davrandı ama bunların geçici olduğunu, bir anlık bir düşünce olduğunu zannediyor. Namaz kılmamı, Allah’ın beni doğru yola koyacağını söylüyor. Dini inancımda herhangi bir sıkıntı yok, ondan daha inançlıyım. Mesele saçlarımın içine hava girmesi değildi, mesele başörtüsünün bana ait olmamasıydı. Kararlıyım, başaracağım. Şu küçücük dünyada kendim için ilk defa bir şey yapacağım.

(Görsel: Miles Johnston)

Paylaş:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir