Tüm açık yüreklilikle şunu söyleyebilirim ki, İmam Hatip berbat bir yerdi.

Kendimi bildim bileli zorba bir baba ve pısırık, baskılara çoktan yenik düşmüş bir anneyle beraberim. Ben ve kız kardeşim, babam ve onun zorbalıklarından o kadar çok şey yaşadık ki… Özellikle de ben, evin en büyüğü olduğum için her türlü bağnaz fikrini önce benim üzerimden denedi babam…

Regl olunca başını kapatacaksın derdi, daha 6. sınıftaydım ve başarılı bir öğrenciydim. 13 yaşında kendimi tamamen test kitaplarına vermişken ağlayarak ders çalışıyordum, çünkü her an regl olabilirdim ve o dönem başörtüsü yasak olduğu için okuluma devam edememe riskim vardı. Sürekli bunu düşünürdüm, bu baskı altında kendimi zorlayarak ders çalışırdım… Babam derslerimi falan hiç umursamazdı, başım kapalı olsun dışardan arkadaşları beni kapalı görsün yeterdi.

7.sınıfa geçtiğim yaz bi dersanede indirim kazanmıştım ve beni tebrik etmek yerine başını kapatacaksın dersanede dedi. Korktuğum hayat başlamıştı artık… Her sabah ağlayarak başımı örtüyordum, evde otobüs durağına gelince açıyordum. İyi bir lise için ders çalışmam gerekirken babamın stresiyle tamamladım orta okulu… O iğrenç baskı altında kendimce çabalayarak hedefimdeki liseyi kazandım, şimdi düşününce hala bi mucize gibi geliyor. Ama o liseye gidemedim, göndermedi babam çünkü başımı açmam gerekiyordu liseye devam edebilmek için. O lise yerine puanımdan tam 250 puan aşağıdaki bir imam hatip lisesine gönderdi babam beni. Ağladım, günlerce yalvardım, dinlemedi… Dinlemeyi geçtim, bağırdı, hakaret etti bana… Annem sesini çıkarıp hiçbir şey söylemedi. Babamım davranışları artık beni yaralamıyordu, çünkü at gözlükleri tamamen ele geçirmişti onu, ama annemin her şeyi bu kadar kolay kabullenişi beni çıldırtıyordu. Her gece ölmesi için dua ederdim, o ölsün ben de istediğim hayatı yaşayayım diye. Sonra ağlaya ağlaya berbat bir İmam Hatip lisesinde buldum kendimi, hepimiz zorla gelmiştik zaten, bu yüzden arkadaş bulma konusunda çok zorlanmadım.

Hayattan hiçbir beklentim kalmamıştı, hiç ders çalışmıyordum, notlarım 40-50 arasındaydı, artık çabalamayı bırakmıştım İmam Hatip’teydim ya artık, ne doktorluk hayali kurabilirdim ne de iyi bir gelecek… Tüm açık yüreklilikle şunu söyleyebilirim ki, İmam Hatip berbat bir yerdi. İnsanın dünya görüşünü bu kadar daraltan ikinci bir mekan yok. 3 yılım böyle geçti, sonra fark ettim ki burdan kurtulmamın tek yolu iyi bir üniversite kazanmaktı ve tekrar ders çalışmaya başladım. Çok zorladım kendimi ve hayalim olan bölümü kazandım. Üniversiteye gidince yeni görüşler ve yeni bakış açılarıyla tanıştıkça düşüncelerimin değiştiğini fark ettim, çünkü ailem ve İmam Hatip hep aynı yobaz çizgide ilerleyen şeylerdi.

Başlarda artık tamamen kabullendiğim örtü bana ağırlık yapmaya başladı. Arkadaşlarım saçlarına bakımlar yaparken, çok güzel elbiseler giyerken, ben başımı ve düşüncelerimi bir boneye hapsetmek zorundaydım, zorundayım… Kendi içimde çok zor bir savaş veriyorum, örtüyü istemiyorum, bundan eminim ama başımı açacak cesareti de bulamıyorum kendimde. Ne yapacağım hiç bilmiyorum, bildiğim tek şey özgürlüğe çok uzak olduğum.

Not: şu an 21 yaşımda, kendi kararlarımı verecek yaşta babam zorla sabah namazına uyandırdı beni, bağırıp çağırıp hakaret ederek “göreceğim gözümün önünde kılacaksın” dedi. Artık gerçekten dayanamıyorum, gerçekten artık bi kurtuluş yolu göremiyorum…

Paylaş:

Comments (7)

  1. Birbirimize destek verebiliriz anonim instagram hesabım @wwalkingalonee

  2. Lütfen ‘dayanamıyorum’ şeklinde düşünmeyin.. En kötü durumda bile bir çıkış yolu vardır. Hele sizin gibi 21 yaşında genç bir kadın için. Bu günler geçtiğinde, üniversiteden mezun olup kendi ekonomik özgürlüğünüzü kazandığınızda bu günler çok uzak gelecek size emin olun.. Şu an tek yapmanız gereken şey geleceğiniz için çok çalışmak. Size güveniyorum, yapabileceğinize inanıyorum! Sağlıcakla kalın..

  3. Bir çıkış yolu elbet vardır. Kendinize güvenin yol aydınlığa elbet çıkacak. İnsan inandığını yaşamak zorunda inanın devam edin ben başaracginza inanıyorum. Siz değerli bi insansınız başarmakda size yakışır.

  4. Yerinde olsam evden ayrılırdım. Devlet yurduna yerleşip part time iş bul gerekirse. Geri ödemeli burs alırsın. Ne bileyim vardır bi yolu. İnsanları inançları yüzünden hayattan bezdirenlerden nefret ediyorum. Bu nefret bile fazla onlara.

  5. taha ayhan

    ben bu yazıları gördükçe gerçekten çok üzülüyorum bir üniversite öğrencisiyim kadın değilim, kadınım yada değilim farketmez ama ben bu kardeşlerimi çok iyi anlıyorum o yüzden bir öğrenci olmama rağmen elimden geldiği kadar bir banka hesabı açarsa iyi niyetli insanlar bu olayı sömürmeyecek insanlar böyle kız kardeşlerimize burs bağlanabilir gönül rahatlığıyla her ay 50 TL o genel hesaba para gönderebilirim ve inanıyorum ki bu kampanya büyütülürse çoğu insan buna destek verecektir erkek kadın herkes destek verecektir çünkü bu kardeşlerimiz üniversite çağında bile ailesinden korkuyor onlara üniversiteleri bitene kadar ekonomik açıdan yardım edilirse bunun üstesinden gelinebileceğini düşünüyorum çünkü zaten aileleri de kendi kızlarının artık kendilerine ihtiyaçları olmadığında ne halt ettiklerinin farkına varıp yavaş yavaş düzelecektir diye umuyorum lütfen iyi niyetli insanlar bu projeyi hayata geçirsin ve hatta üniversite bile olmasına gerek yok zorla imam hatip lisesine gönderilen kardeşlerimiz içinde bu yardım sağlanabilir yeter ki bu işin başında ki insanlar bu işi sömürmeyecek gerçekten paraların doğru yere gideceğini bilelim

  6. Açıkası imam hatipler için yaptığınız atıf hiç hoş degil hiç bir kurumu bu şekilde genelleyemezsiniz. Ben imam hatipte okuyorum ve gayet sosyal hayatim ve kariyerim için imam hatipte okumanin çok büyük faydasını görüyorum. Ayrıca dini aileniz tarafından değilde kendi isteğinizle doğru insanlar aracılığıyla öğrenirseniz daha mutlu olacağınızı düşünüyorum lütfen bunu bir düşünün ve kendiniz araştırmaya başlayın.

  7. feminist

    Ekonomik özgürlüğünü kazanmaya çalış, bu baskıdan kurtulabilirsin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir