Zorla kapatılmam yetmezmiş gibi düşüncelerimi de önemsemediler.

Uzunca konuşulacak konuları kısaca susturup, bi kenara atıldım.

Benim hikayem 12 yaşımdayken başladı, daha eğlenceli deli dolu bu insandım ve bi gün aşırı karın ağrısıyla sızlanıyordum,, o gün regl olduğumu öğrendim ve anneme hemen söyledim. Annem tabii ki şaşırdı, daha erken falan dedi, sonra 1 hafta falan geçti ve annem bana artık kapanmam gerektiğini ve namaza başlamam gerektiğini söyledi. Ben anneme istemediğimi daha erken olduğunu söyledim, ama annem 7 yaşında namaz kılmaya başlanması gerektiğini söyleyerek bu konunun tartışmasız kapandığını söyledi. Sürekli annem ve babam bu şekilde yaptı. Bi gün kursum vardı ve ben hazırlandım falan dışarı çıkacağım, annem “başörtünü takmadan çıkamazsın” dedi, ben başladım ağlamaya. “Ben yapmayacağım, ben istemiyorum”… Tabii ki benim ağlamam bi şey değiştirmedi. O gün kursa gitmedim ve saatlerce ağladım, ama kendime ağladım… Niye yaşamak zorundayım diye…

Daha sonra iş daha da ciddileşti, babam devreye girdi. Artık kaçınılmaz son. Baskı ve şiddete bu kadar dayandı kalbim ve pes ettim. Ölmek istedim, beni dinlemeyen ve anlamayan bi ailem vardı. Sadece namusum ve ahlakım için var olduğumu düşünen. Onlar gibi düşünmeye çalıştırdılar, onlar gibi giyinmeye, onlar gibi yürümeye… Anlamadığım kadar hızlıydı ki kendim bile anlamıyordum… Bazen ağlamaklı oluyordum, kimse anlamasın diye sessizce içime içime biriktiriyordum… Sürekli bana sorular soruyorlardı, bitmeyen “neredeydin, naptın, nereye gittin, namaz kıldın mı, niye öyle giyindin, hiç teyzenin kızı öyle giyiyor mu, ne kadar takvalı, ne kadar kendine dikkat ediyor”… En çok duyduğum cümlelerdi. “Artık yeter ya, ben o değilim” diye haykırmak istiyordum…

Hikayem ortaokul yıllarında, sadece okulda iki tane kapalı kız olmasıyla başladı, orada da öyle devam etti. Aynı acı, ben de arkadaşlarım gibi olmak istemiştim. Akşam yatarken artık saçlarıma bakmıyorum, çünkü bana bi anlam ifade etmiyordu, böyle devam etti…

Ama en acısı benim en mutlu olmam gerken yıllarda başladı. Lise yıllarım… Boğazım düğümleniyor her seferinde anlatamamaktan, anlamaktan, yorulmaktan, çırpınmaktan.. İHL, evet imam hatip lisesi… İstemeyerek, ağlayarak gittigim okul. Eteğimin uzun olmadığı için okula gidemezsin dedidikeri yıllardı, cehennem… Herkes ahlak bekçisi, ama kimse “nasılsın, ne yapmaktan hoşlanırsın, ne düşünüyorsun, senin de bir düşüncen var mı?” diye sormadı. Genelde onlar anlatır, sen dinlemiş gibi yaparak bazı duyguları yok edersin…

Utanarak konuştum hep, cümlelerimi irdeleyip yanlış aradılar, genelde benim bir düşüncem olamaz olarak gördüler, sen bunları nereden duydun deyip beni dinlemediler, zorla kapatılmam yetmezmiş gibi düşüncelerimi de önemsemediler.

Üniversitedeyim, değişen tek şey baskı ve şiddetin olmadığı özgür bir boşluk… Düşecek gibi oluyorum ama düşemiyorum, bu kadar yaşamak büyüttü, beni ben yaptı, yaşıtlarım yuvalarını kurakken ben hayallerimi tamir ediyorum, zor bir başlangıcın sonu mutlu bitsin istiyorum, ama iyi ki herkes gibi değilim, iyi ki benim iyi ki…

Paylaş:

Comment (1)

  1. Merhabalar,size nasıl ulaşabilirim?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir