Biseksüel olduğum için tedavi edilmem gerektiğini düşünen bir annem var.

Merhaba. Ben 16 yaşında, lise ikinci sınıf öğrencisi bir kızım.

Ailem yüzünden veya ailem için başörtüsü takıyorum, ama bunu istemiyorum. Uzun süredir bunu kabullenmiş olsam da, çevremdeki insanların açık daha güzel olduğumu söylemesiyle cidden bunu istiyor muyum diye düşündüm. Ben bunu istemiyorum, sırf ailem için saçlarımı insanlardan sakınmak istemiyorum, kısıtlanmak istemiyorum, kendimi sürekli geri çekmek ve istediğim şeyleri giyememek istemiyorum.

Her şeyin üstüne cinsel yönelimimin farklı olması tüm sıkıntılarımı çoğaltıyor, bazen delirecek gibi hissediyorum, saklanmaktan, kaçmaktan çok yoruldum. Derslerim sürekli düşüyor, ailemle aram açılıyor ve devamlı olarak her yönden kısıtlanıyorum. Biseksüel olduğum için tedavi edilmem gerektiğini düşünen bir annem var, ve ben ona kendimi savunamıyorum. Bambaşka biri gibi yaşamaktan yoruldum, ölmeyi bile beceremedim, belki de korktum. Düşünmekten uyuyamıyorum, çevreme anlatamıyorum, geberip gidecek kadar fazla üzüldüğümü hissediyorum, ama elimden hiçbir şey gelmiyor. Aptal gibi mucize bekliyorum, çünkü biliyorum ki asla yapamam, ben istediğim gibi davranamayacak kadar zor bir hayata sahibim. Kabullenmek istemiyorum, ama başka yol yok… Bazen cidden yolunda gidiyor her şey, sonrasındaysa uçurum.

Sahte gülücükler, gereksiz davranışlar sıktı beni. Aşık bile olamıyorum, yönelimimi savunamıyorum. Yalnızca yakın bir arkadaşıma anlatabiliyorum bunları, kimse beni anlayamayacak gibi hissediyorum. Artık kaldıramadığımı hissediyorum, hislerim için suçlu bulunmak saçma geliyor. Bir kızı sevmek benim için işkence; ona bakma, dokunma, yaklaşma. Bunu yapmak zorundayım ben, çevrem beni hastalıklı olarak görüyor. Artık alışmam gerekirdi, beş yıldır böyleyim ama alışamıyorum. Normal olduğumu düşünürsem eğer linç yiyorum. Gözüme kestirdiğim pencereden atlayabilirim, midemi ilaçla doldurabilirim ama yapmıyorum, çünkü hala inanıyorum. Mutlu olmak sandığım kadar zor olmamalı ve ben mutlu olmak için hala yaşıyorum. Ülkedeki insanların zihniyetinde kayboluyorum, inanın yoruldum…

Paylaş:

Comments (4)

  1. Ne olur vazgeçme

  2. Sakın bu güzel kalbi ritimsiz bırakacak bir delilik etme kuzucugum seninle aynı eğilimde aynı durumdayım defalarca intahar ettim ama öyle yada böyle hayattayim sakın ola başkasının sana dayattığı hayat yüzüne kendi hayatını mahvetmek ben seni okuyunca 25 yaşına gelince sıktığı taşı çatlatan bir kadın gorucegimin dusundum.

  3. kendimi çok benzettim,,, bunu yazan kişiyle konuşabilir miyim acaba?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir