Hala kapalıyım ama keşke hiç kapanmasaydım.

İstemiyorum, neden kapandığımı bile bilmiyorum artık.

Sadece öyle olması gerektiğini düşünüyordum, doğru olan buydu ve tersini düşünmemeliydim.

Bu sayede severek, isteyerek kapandım. Ama doğru ya da yanlış artık pek umurumda değil. Bu zoru zoruna giyiniş tarzı umurumda ve gitgide daha çok kızıyor, kinleniyorum. Kızlarımıza her yerlerini kapatmaktan başka bir şey öğretmeyişimiz sinirimi bozuyor. Sanki hiçbir yerimiz gözükmediği sürece diğer şeylerin bir önemi yokmuş gibi. Neden övülüyor ki simsiyah ve bol giyinmek? Kıyafete uygun davranmak ne demek?

Sadece deniz kenarında yürümek bile sıkıntılı ve keyif vermeyen bir hadiseyken o uzun kıyafetlerle denize girip keyif almak bir hayal. Bikini ya da haşema giy, bu da umurumda değil, bizi buna mecbur etmeniz beni çıldırtıyor. Senin nasıl giyindiğini kimse umursamazken neden benim daha kapalı giyinmem seni mutlu ediyor?

Mutlu değilim, doğal değilim, zoraki ve yapmacığım. Saçlarım açık olsa da makyaj yapmayıp saçımla çok ilgilenmeyecektim, çünkü ben buyum. Ama bırakın insanlar bana baktıklarında beni görsünler. Kendi ahlak anlayışımla düşünüp karar vereyim, bana nasıl bakıldığına göre değil. Bırakın istediğim gibi ve rahat olayım, ben olayım. Çok şey istemiyorum.

Hayır, ben hala kapalıyım ama keşke hiç kapanmasaydım. Çünkü hayatımda yeni bir başlangıç yapabileceğim zaman kalmadı.

Paylaş:

Comments (13)

  1. Hayatında yeni bir başlangıç yapabileceğin zaman kaldı. Lütfen umutsuz konuşma. Senden bir tane daha yok sen teksin ve güzel bir hayat hak ediyorsun. 30 yıl dayanman bile gerekse o hayatı elde edeceğine eminim kendini bırakma böyle. Bir çıkış olduğuna eminim sadece henüz fark edemedin. Seni seviyorum.

  2. Yalnız değilsin…. Yanındayız.

  3. Kaç yaşındasın bilmiyorum. 18 ya da 40, fark etmez. Kendini kimsesiz bırakma. Kendin için daha iyi bir dünya yaratmayı dene. Yanındayım ve yanında olduğuna emin olduğum bir sürü insan var. Belki burayı okursun, bu şarkıyı sana armağan ediyorum. Bir kucak, bir teselli diye

  4. Bengisu

    Ben de kendi isteğimle ve çok isteyerek kapanmıştım ama birkaç yıl içinde keşke kapanmasaydım noktasına geldim. Birçoklarının aksine ben aileden yana çok şanslıyım açılma isteğimi söylemeden önce çok utandım çok gerildim fakat bütün ailem “Bu hayat senin. Sen nasıl mutlu olacaksan.”dedi. Eğer açılmak istiyorsanız siz de yapabilirsiniz. Tesettürün Allah’ın emri olduğuna inanıyorum fakat ben kullar ne der diye takmaya devam ettim. Kulu Allah’ın önüne koymayın.

  5. Didemmm

    Tam 7 yıl önce kapandim. Şuan 22 yaşındayım. Kendi isteğim doğrultusunda kapandim ve doğru olduğuna inanarak yaptım. Ama şu an aynaya baktığımda ben değilim sanki. Rahat giyinmek, özgürce oturup kalkmak istiyorum artik. O kıyafetlerin gerektirdiği kurallar gibi ddegil. Çok mutsuzum.Artik hayatı basit yaşamak istiyorum. Bir eşofman takımı ile çıkmak istiyorum. O bol kıyafetler hem ruhumu hem bedenimi değiştiriyor sanki. Psikolojikmen iyi olmamaya başladım. Açılmak istiyorum ama beni kinayacaklar. Hor görecekler. Ailem de kötü gözle bakacak. Onlarla konuşmak istiyorum ama o kadar çekiniyorum ki, ne yapacağımı bilmiyorum artık..

    • aynı durumdayım..20 yaşındayım,14 yaşında kapandım. çok isteyerek kapandım. ama belki de buna mecburduk? şahsen ailemde hiç başı açık kadın yok. belki bende kendimi buna mecbur hissettim.ama artık hiç istemiyorum. bambaşka biri var içimde sanki.. ama yapabiliriz. ben deneyeceğim, olur da okursan bunu sen de dene ne olur!
      bizim şimdi değişmemiz inan ileride kendi ailemize, çocuklarımıza çok iyi gelecek. umarım başarırız! güzel kal güzel insan..

    • M. Gokturk

      Lutfen kendine guve, elalem icin yasama. Tanidiklarin birseyler yaparken size soruyormu. Sorgula sorgula sorgula lutfen.

    • açıldığın zaman diyeceksin ki keşke daha önce yapsaydım.çünkü aslında korktuğun kadar olmayacak .evet aileni çevreni tanımıyorum ama sen ne zaman bunu yaprsan yap en fazla 1 hafta konuşacaklar sonunda onlar da anlayacak.söylemek istdiğin bişey olursa . [email protected]

  6. annemin baskısıyla kapandım 6 senedir kapalıyim.. başımı kapattigimdan beri kendimi hiç rahat hissetmedim aklımda hep açılmak var arkadaşlarimin hepsi açık onlara özeniyorum bazen kapalı olmam rahat hareket etmemi engelliyor istediğim mekanlara giremiyorum istediğim hayatı yasayamiyorum zamanla alışırım dedim olmadı.. hep bı kurtuluş yolu aradım eger bı mesleğim olursa özgürlüğümu kazanırsam ilk isim açılmak olacak

  7. Bende 1 buçuk yıldır kapalıyım ve kendi isteğimle kapandım ama ailemde herkes kapalı olunca illaki bir gün kapanacaksin diyorlardi direkt bir baskı yapmasalarda dolaylı yoldan yapılıyordu ve şu an kapalı kalmak istemiyorum kendime yabancılaşmış gibj hissediyorum. Benim çevre umrumda değil ama ailem çevreyi çok takan insanlar annem ve babamı düşünüyorum çok karşı çıkarlar ve bu okuldan almaya kadar bile belki gidebilir üni 2. Sınıftayım ilk kapandigim 3. Ayda açılmak istiyorum dedim karşı çıktılar ama ara ara hep geldi bu düşünce iyi hissetmiyorum artık nasıl konusucam hiç bilmiyorum sürekli aklımda bu var nasıl konuşmalıyım nasıl konuyu açmalıyım hiç bilmiyorum ama güçlü durmak zorundayız kararlı olmak zorundayız yine de onları üzmek istemiyorum.

    • İnanamıyorum şuan çok şaşkınım, sanki bu yazıyı ben yazmışım gibi hissettim. Aynı duyguları yaşıyorum ailem çevre yüzünden çok üzüleceğini söyleyip beni baskılıyor. Açılmak istedim çok sefer ama hep beni bastırdılar sonunda 1 buçuk yıl oldu ve hala istemiyorum olmuyor kendimi mutlu hissetmiyorum , açılmak çok istiyorum bunu ailemize Nası kabul ettirebiliriz bi yol bulmalıyız

    • İnanamıyorum şuan çok şaşkınım, sanki bu yazıyı ben yazmışım gibi hissettim. Aynı duyguları yaşıyorum ailem çevre yüzünden çok üzüleceğini söyleyip beni baskılıyor. Açılmak istedim çok sefer ama hep beni bastırdılar sonunda 1 buçuk yıl oldu ve hala istemiyorum olmuyor kendimi mutlu hissetmiyorum , açılmak çok istiyorum bunu ailemize Nası kabul ettirebiliriz bi yol bulmalıyız

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir