İnanmadığım bir şey uğruna kendimi kısıtlamam, özgürlüğümden fedakarlık etmem gerekiyor.

Muhafazakar, iyi bilinen bir ailede büyüdüm. Dindar yetiştiren bir anaokulu, ilkokul 1’den itibaren her yaz gidilen kuran kursları, ortaokulda haftalık akşam sohbetleri… Klasik bir muhafazakar çocuk yetiştirme yöntemiyle büyüdüm. Kapanacağımı her zaman biliyordum. 6. sınıfta regl olmama rağmen ailem hemen kapan diye ısrar et demedi. Açıkken kıyafetlerime karışmadı ama birgün kapanacağımı biliyorlardı.

Hiç istemememe rağmen iyi bir imam hatipe gittim. İstediğim okul imam hatibe tamamen zıttı ama “yoldan çıkarım”, “kapanmam” diye ve “kız” olduğum için imam hatipe gönderdiler. Haklılardı, kapanmazdım ama dinden bu kadar uzaklaşmazdım da.

İlk sene uyum sağlamaya çalıştım okula ama hiç alışkın olduğum bir ortam değildi. Ailemin çevresi de muhafazakar olmasına rağmen bu kadar kısıtlayıcı bir ortamda hiç bulunmamıştım. İlk sene açık olmanın verdiği eziklikle hal ve hareketlerime, kıyafetime hep okulda çok dikkat ettim. 2. yılımda ise kapanınca ve arkadaş ortamı da oluşunca rahatladım. İmam hatip bana çok zarar verdi pskilojik olarak. Hep yargılandım, hep hakkımda yanlış düşünüldü. İlk başta dine kayar gibi oldum. Radikal bile olabilirdim ama olamadım. Fıtratımda yokmuş. Etrafımdaki kapalı ya da müslümanları gördükçe daha çok soğudum. Ama aileme bunu yansıtamam ve bu ikiyüzlülük beni çok yıpratıyor. İnanmadığım bir şey uğruna kendimi kısıtlamam, özgürlüğümden fedakarlık etmem gerekiyor. Ama açılmamı asla ailem kabullenmez ve maddi olarak onlara bağımlıyım. Maddi bağımsızlığımı kazanınca ise onlardan tamamen vazgeçmem gerekecek. Bir yandan bunu istiyorum, işime geliyor ama neden beni sadece ben olduğum için sevemiyorlar? Sadece kızları olduğum için.

Saçımdan, bedenimden, cinselliğimeden neden utanıp onu gizlemem lazım?

Erkeklerden korunma fikri çok ilkel ve ataerkil geliyor.

Umarım bir gün cesaretimi toplayıp kendimi aileme açıklayabilirim.

Paylaş:

Comments (2)

  1. Bu sitede “acaba benim hikayeme tıpatıp benzeyen bir hikaye var mıdır” diye gezinirken ikinci veya üçüncü tıklamamda seni buldum. Dostum inan kafanda büyüttüğün kadar zor olmayacak hiçbir şey. Yaşadıklarımız birebir aynı hatta ben 6.sınıfta rehber öğretmenimin ve ailemin “tatlı” baskısıyla kapanmıştım. Tatlı baskı dediğim, kapanmak zorunda olduğumu sezdirerek ama ödüller de koyarak falan. Hiçbir zaman içimden gelmedi ama öyle olması gerektiğine inanıyordum ben de, ta ki 11.sınıfa kadar. Ne zamanki inancım bitti, ben açılacam dedim. Para ile, okul hayatımı bitirmekle gözümü korkuttular. Korktum, bekledim. 12.sınıfta artık dayanacak gücüm kalmayınca birden açtım başımı. İnanır mısın hiçbir şey olmadı hiç. İnsanların bakışı üç gün bilemedin bir hafta sonra sıradanlaştı (bu süreçte dinci bir kız lisesinde yatılı okuyordum hatta) Babam hep laf soktu, azarladı, annem kaç defa ağladı sızlandı ama unutuldu bir şekilde. Korkma. Her şey değişir herkes alışır…

  2. Canım benim korkma.. sadece çalış.. çalış ki ekonomik bağımsızlığını eline al ve kimse karşında duramasın.. korkma sabret.. bunu sana aynısını yapabilmiş birisi olarak söylüyorum..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir